A ver quen manda aquí

Etiquetas

, , , ,

Antonte participei na presentación do libro de Antón Losada Los ricos vamos ganando. O título está sacando da frase do multimillonario Warren Buffet, “claro que hai loita de clases. Pero é a miña clase, a dos ricos, a que empezou esa loita. E imos ganando”.  Buffet, que está sempre entre os cinco máis ricos do mundo, afirmou non entender por que a súa secretaria paga un 33% de impostos mentres el, que gana considerablemente máis, non sube do 19% a porcentaxe do que ten que ingresar. O libro de Losada asegura, en liñas xerais, que os ricos fartáronse de ter que subvencionar o estado de benestar, e que a crise non foi un paso en falso do que nos podemos recuperar todos, ou a maioría, antes ou despois. Non, foi un cambio de sistema e as cousas non volverán ser como antes. Ou si, volverán ser como moito antes. Como no tempo dos señores e dos vasalos, e imaxinen que papel lles tocou xogar.

Seguir lendo

Puljalte, Trillo e as bombas de palenque

Etiquetas

, , , , , ,

O dos escándalos de corrupción son como os espectáculos de fogos de artificio. Producen ruído e asombro, parece que acougan, volven con novos bríos, nun momento parece que se repiten pero en realidade son consecuencias dos anteriores… Nos fogos de artificio hai unha traca final, e despois reina a tranquilidade e o silencio, pero a esa fase non chegamos, e temo que non chegaremos. Levamos tempo nun continuo crescendo. Os últimos surfistas que cabalgan nas ondas do escándalo público son os acreditados xuristas Vicente Martínez-Pujalte e Federico Trillo, de acrisolada traxectoria política no Partido Popular, que entre servizo á patria e servizo á cidadanía, déronlle tamén servizo a unha construtora de Valladolid, compatibilizando uns e outros, co correspondente permiso das Cortes Españolas.
Seguir lendo

Rato como malo de novela

Etiquetas

, , , , ,

O outro día entrevistei a James Ellroy, un dos bótolle que arredor de douscentos xornalistas que o entrevistaron na súa xira ibérica de presentación de Perfidia¸ o seu último libro. Ellroy seduciume como escritor o bastante como para terlle lido todo o que publicou en español, que xa veñen sumando, sen a última, trece novelas, dous libros autobiográficos e tres ou catro recompilacións de relatos breves ou artigos xornalísticos. Como persoa, os seus primeiros 30 anos de vida foi un ser pouco recomendable, por dicilo suavemente, e os trinta e pico seguintes, aínda que os dedique a escribir, quizais non teña mellorado substancialmente, aínda que si socialmente. É á vez un moralista extremo, un asocial militante, e un autor disciplinado que sabe das obrigas das promocións de libros. Non contesta preguntas de política —limitase a definirse de extrema dereita— nin de actualidade. En realidade, moléstalle calquera pregunta que non se refira ao libro que está promocionando. Así que me limitei a comentarlle que a política española sería unha excelente inspiración se algún día quería deixar de ser o demon dog, o can rabioso da literatura que lle encanta facer que é, e prefire ser o demo a secas, un trasno. E iso que cando llo dixen non sabía o da presunta detención de Rodrigo Rato.

Seguir lendo

Biblioteca Lois Pereiro

Etiquetas

, , , , , , , , ,

Hoxe andarei por Monforte, porque alí aínda é Ano Lois Pereiro. Éo nos corazóns —ou na víscera onde cada quen faga residir a emoción— de moita xente, pero na cidade onde el naceu éo oficialmente, por decisión do Concello, e hoxe celébrase o acto polo que a Casa da Cultura e a Biblioteca se chamarán desde agora Poeta Lois Pereiro.

Foto Carlos Cortés. La Voz de Galicia

A mesma Casa da Cultura onde tivo lugar a sesión solemne da Real Academia do Día das Letras Galegas, hai catro anos, naqueles días nos que lle acabei collendo algo de manía ao meu irmao pequeno de tanto traballo que deu. O de hoxe será algo máis sinxeliño. Acudiremos unha requitropa —que é a monfortina expresión para culimaia, ou rabaño máis ou menos humano— de persoas, diremos cousas, agardo que breves, e hala, a facer tempo ata a noite a escoitar a Vera Lynn e a Tres Trebóns.

Biblioteca Lois.B

Ben, antes do “hala!”, a familia daremos uns libros deses que son difíciles de atopar.  Un facsímile, a obra completa bilingüe e dúas traducións da poesía completa, á que fixo ao inglés Jonathan Dunne e a que fixo ao búlgaro Tsvetanka Elenkova.

Loia 4

Cuberta tradución bulgaro

A importancia do inglés non fai falta que a proclame eu, xa se encargan as autoridades educativas deste país, pero no que atinxe ao búlgaro, a min paréceme que calquera biblioteca que se prece debe contar nos seus andeis con edicións en búlgaro, ou en finés, ou lingua así. Pero sobre todo, nestes tempos nos que o acceso ao coñecemento, ou polo menos á información é ben doado, calquera biblioteca debe contar con libros. As bibliotecas están ben para traballar sen ceder as distraccións, para acceder a internet quen non o teña na casa, ou para consultar datos inasequibles por outros medios. Pero unha biblioteca é para ler libros nela, en recollemento colectivo, ou levalos para casa a desfrutalos a soas.

Cando Lois e eu eramos nenos, os libros entraban na casa nos santos, nos aniversarios, e nos desprazamentos por cuestións médicas, fundamentalmente —ai!, e ese “ai!” non é retórico— ao dentista. Pero entre cumpreanos, empastes e revisións oculares, estaba a biblioteca da Caixa, e alí Julio Verne, Salgari, e unha chea de refuxios, tropicais ou glaciares para as tardes de néboa ou de aburrimento. Supoño que os políticos devecen por ter rúas e prazas co seu nome, barcos de guerra ou acordos de paz. Tanto que mesmo lles poñen a placa en vida, o que se sabe se evidencia máis os méritos dun ou o peloteo dos outros.
FullSizeRender

Pero para un escritor, que mellor que unha biblioteca, unha das trincheiras que nos van quedando contra a barbarie ilustrada —ilustrada non porque ilustre, senón porque ten “santos”, imaxes—. Tampouco está mal que che dediquen un colexio, pero o malo dos centros do ensino é que as experiencias son daquela maneira, e sempre corres o risco de escoitar: “cada vez que me lembro do Otero Pedrayo danme ganas de converterme nun asasino en serie”, sen que o pobre don Ramón teña culpa ningunha. O peor que che pode ocorrer nunha biblioteca é que sexan pouco delicados lembrando que hai un ano que tes un libro na casa. Polo demais, como lle escoitei unha vez ao irmán Rivas citar a René FullSizeRender2Char: “Dans mon pays, on dit merci”. No meu país danse as grazas.

 

(La Opinión de A Coruña 11 de abril de 2011)

Os 10 minutos de Andreas Lubitz

Etiquetas

, , , , , ,

Dez minutos foi o tempo no que o Airbus 320-211, pasou de ser un avión de pasaxeiros normal, un dos milleiros que fan o servizo de transporte entre puntos máis ou menos distantes do mundo todos os días, o voo GWI9525 de Barcelona a Düsseldorf, a converterse nunha traxedia tan terrible como inexplicable, e sobre todo pasou de ser a ferramenta de traballo dun individuo de 27 anos que, exteriormente, tíñao practicamente todo para ser unha persoa satisfeita, a ser o instrumento de autodestrución máis estarrecedor e atroz dos que se poden imaxinar.

Seguir lendo

Eclipse

Etiquetas

, ,

Esta mañá (a de onte para vostedes, e case para min) foi case desas de Día-D. E todo polo eclipse. O elemento cativo da casa estaba tan emocionado co asunto, que ata estaba absolutamente convencido de que era día festivo non polo traslado do santo de seu pai —e de máis da metade da poboación masculina e parte da feminina da idade de seu pai— nin polo do día dedicado ao proxenitor macho, senón polo fenómeno celeste. Mesmo levaba días interrogando aos maiores da unidade familiar sobre se fixeramos acopio das lentes pertinentes.

 

Seguir lendo

Poli bueno, poli malo

Etiquetas

, , , , , , ,

Á hora de analizar como nos vai pódese botar man das estatísticas do INE, e comprobar que o produto interior bruto, o que os economistas de levita chamaban a riqueza dun país, experimento no terceiro trimestre de 2014 un sólido aumento interanual do 1,6% en España, mentres en Galicia é como se non fixera nada: subiu un 0,4%. Se en 2014 se crearon en España 434.000 empregos, un 2,5% máis (aínda que boa parte sexan de dúas horas á semana), en Galicia non se creou ningún e mesmo se perderon 2.000 postos de traballo. Pero non fai falta botar man dos números, incluso de números que agachan traxedias humanas detrás. Miremos as miserias humanas cara a cara e vexamos que non hai comparación posible ningunha.

Seguir lendo

A color do que se mira

Etiquetas

, , , ,

Recoñezo que cheguei tarde ao debate crucial do ano. O de se o vestido era azul e negro ou branco e dourado. A información seria e importante está xa tan pouco xerarquizada e colocada onde cadra, que souben do caso por un debuxo de O Bichero, no que dous patróns debatían e un terceiro, cun sorriso color granate, terciaba: “Tinto barrantes!”. Porque a moitos pareceralles que medio mundo debatendo sobre se un vestido era dunha color ou doutra, como se iso fose importante, o ton ou o vestido en si mesmo, era unha trangallada, comparable a daqueles sabios bizantinos que dedicaban o tempo a discutir cantos anxos cabían na punta dun alfinete mentres os turcos asaltaban as portas da capital do imperio. Non é tal. A parvada do vestido, como outras moitas cousas que teñen entretido a medio mundo e que por fóra parecen, efectivamente, parvadas, son o resultado de elaborados plans formativos.
Seguir lendo

Confieso que he jugado

Etiquetas

, , ,

Si, eu tamén teño xogado. Non no Congreso dos Deputados, nin no Parlamento Galego, porque sempre que pisei tan nobres institucións foi por traballo (o que non quere dicir que estivese infinitamente ocupado, nin sequera medianamente entretido, pero debe ser pola decoración, os mobles ou as alfombras, que sempre me deu polo papel). O caso é que teño xogado en horario laboral a un especie de precedente do Candy Crush. Servíame para facer pausas, para desestresarme,… e sendo sincero, para pasarme pegado á pantalla como un adicto horas, dándolle ao clic. Creo que se chamaba “Same” ou algo así, pero na familia era coñecido como “as bólas”, a pesar de que eran un cadradiños con cores planas e rotulados A, B,C, D e E. O seu son ambiente era: “Xa estás colgado das bólas?”(con perdón). “Papá está coas bólas e non me axuda cos deberes!”

Seguir lendo

Máis radares, por favor

Etiquetas

, , , ,

Sei que o vou escribir e vostedes se dispoñen a ler vaime atraer as iras de bastante máis xente do habitual, mesmo de algún que outro amigo, e que cando empece a observar desplantes, saúdos fríos ou indirectas como puñais nas redes sociais desta vez si que vou saber por que é. Pero considero que non se debe escribir para facer amigos (aínda que tampouco para o contrario), e que se alguén tivo a imprudencia de permitirme publicar as miñas opinións, non vou multiplicar eu o risco para a sociedade dicindo o que me pete ou me congracie cos lectores. Nada diso, e se estou en desacordo coas novas medidas que vai adoptar a DGT en cuestión de control de velocidade, dígoo, e santas pascuas.

Seguir lendo

Seguir

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 71 segidores