A orixe dos atascos
Son o afortunado beneficiario do chamado bono social, esa tarifa reducida un chisco que teñen as compañías eléctricas. Tamén serei dos prexudicados pola inauguración de Ikea, en concreto polos atascos que medrarán exponencialmente en toda esa saída da cidade. Os dous casos simbolizan o desasistido que está o cidadán fronte ás prácticas empresariais, en boa parte pola actitude das autoridades que tiñan que velar por iso. (Eu diría que en grande parte non é un problema de desidia, senón de complicidade, pero non o vou dicir, porque quero que esta columna me salia máis ben costumbrista que de denuncia).
.JPG "Ikea on my mind")
Vivamos como poidamos
Parecería que o noso goberno, obsesionado co tema das caixas, non fai outra cousa (aínda que facer non sexa a expresión correcta, porque tampouco é que se vexan os resultados dese teórico esforzo), pero pola calada e pouco a pouco, estanos liberando a todos dunha chea de imposicións que non nos deixaban vivir. A última, precisamente, a das normas do hábitat que regulaban as características das vivendas, que o último consello da Xunta tivo a ben anular, ou máis exactamente, “suavizar” (palabra que evidencia que o trato que antes as leis lle daban ás vivendas era rudo e áspero).
Segundo as informacións máis precisas no seu día, “das disposicións desaparecen todas as referencias á orientación dos edificios, as horas de sol e os voladizos, porque o Goberno do PP entende que son aspectos que non afectan á habitabilidade e que si deben figurar nos planeamentos municipais. Da mesma forma elimínanse todas as especificacións sobre a reutilización de augas grises e o gas radón por considerar que deben ser reguladas polas normas sanitarias e ambientais, e sobre as condicións de eficiencia enerxética, xa que estas se establecen no código técnico de edificación”. O de que as horas de sol dunha vivenda non afecta á súa habitabilidade soamente o pode subscribir alguén que viva nunha casa perfectamente illada e que se poda permitir unha calefacción ben potente. O de que son aspectos que deben de figurar noutras normativas é o mesmo que defender que non debería haber normas de seguridade laboral, por entender que se a un traballador dunha obra lle cae algo na cabeza descuberta e lla abre, é unha cuestión de sanidade. Pero mellor non seguir por aí, para non dar ideas. A nova normativa elimina tamén a esixencia dunha porcentaxe de cuartos exteriores, e establece que chega con que dea afora a estancia máis grande (algo coherente co que as horas de sol non importan), e permite que os corredores podan ter soamente 90 centímetros de ancho nalgúns sitios (tampouco importa, quitado que teñas que andar nunha cadeira de rodas). Para que non todo sexa beneficio para os que ganan sempre, impón iso si, que haxa trasteiros ou rochos, impedindo habilmente que fagan vivendas nos baixocubertas, moi apropiadas para espíritos románticos ou corpos pequenos.
A norma deconstrutiva, felicitouse o presidente da Xunta, fíxose co consenso de todos os sectores: concellos, colexios de arquitectos e aparelladores e promotores. Aínda que non se felicitase el, xa o felicitaron promotores e concellos. Eu entendo que os construtores estean contentos, porque nunha urbanización coruñesa os edificios erguéronse a trasmán do sol para que entraran máis pisos, e agora –logo de mercalas- os veciños comprobaron que soamente teñen horas de sol do sexto cara arriba (menos mal que xa sabemos que son innecesarias). Pero non entendo o dos concellos. A Federación Galega de Municipios e Provincias (FEGAMP), tiña presentado un recurso as normas anteriores, non porque estiveran a favor dos construtores e en contra dos veciños, negan, senón porque invadían as competencias municipais, afirman. Claro que as competencias municipais non impediron que en todas partes haxa vivendas cunha habitabilidade discutible e que a xente viva nelas, e o concello que goberna o presidente da Fegamp, Ames, é un exemplo das consecuencias dese rigor urbanístico municipal. Agora terán unha máis ampla marxe de manobra para seguir velando polo tal rigor, porque a nova normativa concede aos gobernos municipais a facultade de incumprila cando o consideren necesario, pero eu insisto en que, visto o resultado da xestión urbanística dos concellos, é como se ao goberno de Haití lle reforzan a xestión da asistencia social.
(6 de marzo en LA OPINIÓN)
O Papa ou Fernando Alonso
Contra o papanatismo (ou papalatría) político, máis que relixioso.
Todos os camiños levan ao Vaticano
Romeiros
O máis chamativo non é a lexítima ansia de facerse unha foto cun líder máis ou menos mundial, sucesor de San Pedro nada menos (e iso fai que, igual que no caso das criticadas fillas de Zapatero con Obama, co Papa se retraten ata o escoltas, nun desleixo profesional inadmisible). O rechamante é o dress code, sobre todo o das mulleres (do dos relixiosos non falo). Entendo que Belén Esteban non sexa unha referencia protocolaria pero, é necesario que vaian de beatas redondas?
Rosa, aquí un amigo
Un pode ser rabudo, pero grazas aos esforzos da educación familiar, no fondo tento ser un cabaleiro. E ver como se lle está chamando de todo menos bonita a Rosa Díez por esas declaracións criticando a Zapatero porque “podría ser gallego, en el sentido más peyorativo del término” e a Rajoy por ser “gallego” (a secas), non podo menos que defendela, pedir algo de calma e analizar o asunto polo miúdo. Os de Monforte somos así.
Os ciberirmandiños
Homenaxe a todos eles (e aos demáis que non saen)
O pensamento John Cobra-Aznar
Farto, é que me teñen farto. A Rosita la lideresa Pepis tócalle pasado mañá, que non se dá abasto.
Nada de pactos
Miren que levo tempo afrontando resignada e gallardamente ese formato de loita libre parlamentaria que son as porfías entre presidente do Goberno e líder da oposición, e cada vez estou máis convencido de que son ao debate político máis ou menos o que as películas de Jean Claude Van Damme ao cine de acción: que tamén haxa moita labazada non quita que as interpretación sexan discretas tirando a malas e que a trama sexa máis que previsible. E iso que, desta vez, o macht ía de algo de importancia vital e xeral: a crise económica e como saír dela. Como intuïamos todos, a cousa rematou sen unha conclusión clara, quitado a de que a Zapatero interésalle ter algún socio como burro dos paus e Rajoy non lle interesa nada que non sexa a rendición incondicional. Dise que dous non pelexan se un non quere, pero tamén que para bailar fan falta dous (ou polo menos debíase dicir cando o apoxeo do baile agarrado).
O video da campaña ‘orgullosos do galego’
Este é o video da campaña da Coordinadora Galega de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística. Sinxelo, directo, e axeitado aos novos argumentos (ironía incluída).
Premio SIHOMESI á mellor pregunta xornalística
A Carmen Pérez-Lanzac, por esta réplica na súa entrevista ao gurú da comunicación William Baker, falando da crise da prensa:
R. Todo el mundo se ha acostumbrado al todo gratis. Parte de la solución pasa por lograr sacar rentabilidad de la Red, pero no es la clave del problema. Por ahí no se van a sustituir las pérdidas derivadas de la caída de la publicidad y los anuncios clasificados. Hay que buscar otras cosas.
P. Somos todo oídos.
Tamén pasan outras cousas (ou Hai vida máis alá das Caixas?)
Non é por afearlle a conduta ao noso Goberno, e tampouco á non menos nosa oposición, polos seus esforzos respectivos, conxuntos ou separados, por velar polo futuro das nosas caixas –este “nosas” é menos contundente que os anteriores posesivos-, pero hai outros asuntos que deberían preocuparlles. Sinalar está feo, dicíame a miña nai, como dicían todas, pero así, sen sinalar demasiado, está por exemplo o do paro. Ou a asistencia social. Unha cousa non quita a outra, como sentenciaban as nais todas.
Sacando o seguro da pistola
Como reivindicar outra vez a cultura galega, coas súas sombras e as súas luces, dándolle de paso un toque aos criterios informativos.
Capítulo de agradecementos:
- A Seitura, de onde saquei a información de UK
- A Ferdinand Von Galiztien, pola de Deustchland
- A Paola O., pola gabacha.
- A Gustavo Pernas, que me dixo que eu tiña razón
Antón Moreda
Eu entrevistas aínda fixen bastantes, e iso que non é meu xénero preferido. En primeiro lugar porque son traballosas, en segundo porque non deixa de parecerme un método invasivo (por moito que o invadido polo xeral estea encantado da invasión, polo menos antes de ver o resultado), e en terceiro porque non depende de ti, senón do outro. Fíxenas a todo tipo de xente (máis ben a aqueles aos que os meus xefes consideraron que pagaba a pena saber da súa vida e opinións), en sitios dispares, pero unha das que máis teño na cabeza foi a que fixen a Antón Moreda, ese galeguista semioculto que acaba de morrer, coa mesma discreción coa que viviu. Quizais porque tivo unha vida de novela, aínda que daquela, moita xente tiña esas vidas, ou quizais por onde lla fixemos.
Cristiano Ronaldo e o PP de Ourense
Bótenlle un ollo aos temas que ocupan os espazos e os tempos máis destacados dos medios de comunicación, e polo tanto, aos asuntos que lle presuntamente lle interesan á cidadanía. E se non, bótollo eu, que para iso estou: a sanción de Cristiano Ronaldo, a elección de presidente do PP de Ourense, a rebatiña por acoller un almacén de residuos radiactivos e o iPad, ese novo trebello. A primeira vista, todo parecen novidades, pero como explicaba Vladimir Propp, un teórico do conto (refírome a un teórico lingüístico do conto popular), toda canta novidade ou conto haxa non é máis ca unha repetición das tramas de sempre. A realidade imita á arte, pero mal.
Os tolos da autoestrada
A mesma vaca no mesmo millo.
