As reformas odiosas

Etiquetas

, , , , , , , ,

Albert Camus, a maiores de ganar o Nobel en 1957 e ser un referente ético, foi un excelente xornalista. Escribía para o diario progresista Alger républicain (antes de que o goberno colonial lle fixese a vida e o traballo imposibles e o obrigase a emigrar a Francia), e unha vez denunciou a indiferenza do alcalde de Alxer, ante a explosión de gas nun barrio popular con esta frase: “A mediocridade ten, sen dúbida dereitos, pero non todos. Falando en prata, ten dereito a ser ridícula, pero non a ser odiosa”. Acordeime diso cando vin a foto do xefe dos “expertos” ou “sabios” da reforma fiscal entregando as súas conclusións ao ministro Montoro. Ríndose. Posiblemente de nós.

Seguir lendo

Créame o que lle digo

Etiquetas

, , , , , ,

En xaneiro de 1943, metidos de cheo na Segunda Guerra Mundial, o servicio secreto británico, o coñecido como MI5, tiña que argallar unha falsa explosión nunha falsa fábrica de armas para darlle credibilidade a un dobre axente, un antigo ladrón de caixas fortes chamado Eddie Chapman, que os alemáns chamaban Fritz, e os británicos, máis axeitadamente, Zigzag. A maiores de montar uns efectos especiais, os equipos do MI5 precisaban difundir unha noticia de prensa, tan ambigua como falsa, sobre unha “incidencia” –como lle chaman agora ás desfeitas- nunha factoría. Así que falaron co editor de The Times, Robert McGowan Barrington-Ward, para que colaborara. E resultou que non. The Times sería todo o conservador que se queira e Barrington-Ward un patriota redondo (de feito fora condecorado na Gran Guerra), pero o periódico non publicaría conscientemente unha noticia falsa. Afortunadamente para o futuro profesional de Fritz/Zigzag, outro si se mostrou disposto –The Daily Express-, aínda que soamente na edición internacional, que foi a que chegou a mans da Abwehr, o servicio de intelixencia alemá.

Seguir lendo

O da Pokémon non é para tanto

Etiquetas

, ,

“Quen non fai o que pode para levar adiante unha empresa?”, escoitou un amigo o outro día nun bar un comentario referido á Operación Pokémon. Contábamo entre escandalizado e resignado, adoptando esa actitude que o ensaísta Xaime Subiela define como “identidade negativa de segundo grado” no seu libro Para que nos serve Galiza? e que o pintor Laxeiro exemplificaba coa frase “que bonito país e que carallo de xente”. Non sei o que lle dixen daquela, pero home, diríalle agora, como non vai pensar a xente como pensa, se un dos partidos que conforman o noso sistema político e social, incluso o partido que representa a orde establecida, o conservador, di que o de Santiago non é un caso de corrupción.

Seguir lendo

Ao paso que vamos

Etiquetas

, , ,

Ao paso que vamos, cada vez que un axente dos corpos e forzas de seguridade ou dos servizos fiscais (CFSSF) entre nun organismo, sobre todo municipal, van empezar a saír papeis ou mesmo funcionarios ou cargos electos polas ventás, de momento das plantas baixas. Non, non é que todos os concellos vaian ser rexistrados, pero digo eu que tamén os axentes das e dos CFSSF terán que pedir permisos para garaxes, ou pagar multas, ou informarse das subvencións ou da normativa de nichos e panteóns, e poderán e entrar e saír dos edificios públicos coa roupa de traballo, se aproveitan a hora do almorzo para facer unha xestión. Pois vanse ter que ir afacendo a observar como, en canto entran, os funcionarios se poñen pálidos, collen o teléfono, ou se botan para atrás, deixando acceso expedito a caixóns, arquivos e discos duros. E quizais se dea o caso de que algún empeza a dicir que se fixo o que fixo, que non sabe o que é, foi porque llo mandaron, e que se a súa familia directa traballa no mesmo edificio, non se deu conta ata que coincidiron na comida de Nadal.

Seguir lendo

Modus delinqüendi

Etiquetas

, , ,

O noso carácter nacional non queda establecido por cumprir aquelas condicións que ditou Stalin: unha comunidade estable, historicamente constituída, de lingua, de territorio, de vida económica e de formación psíquica, que se traduce pola comunidade de cultura. Nós imos más alá. Galicia é unha comunidade que delinque de forma diferente. De entrada, debemos ser o único sitio do mundo no que unha empresa, Vendex, presuntamente untaba políticos para conseguir contratos e o resultado era que tiña perdas. Non falo deses –presuntos- delitos da Pokemon ou Pikachu, nos que quedamos como uns asaltantes de galiñeiros en comparación co que pasaba en Levante (nunca mellor dito que agora) ou no Sur. Falo doutros, como os delitos fiscais ou secuestros que son novidades no noso modus delinquendi.

Seguir lendo

Máis vale dar que recibir

Etiquetas

, , , , ,

As informacións das presuntas corruptelas atravesan unha serie de fases. Na primeira, é todo mentira e as ameazas de demanda sobrevoan os espazos mediáticos co mesmo ruído que os avións as casas situadas a pé de pista. Logo, cando esas informacións collen corpo sumarial, é o momento estelar dos meros indicios, de invocar con firmeza a presunción de inocencia e rexeitar coa mesma afouteza os xuízos paralelos. Finalmente, cando aínda a xustiza non se pronunciou sobre se o que o pasou foi delito ou non, pero pasa a ser de coñecemento público como falaban e se comportaban, chega o momento das interpretacións e dos xuízos de valor, non paralelos senón perpendiculares. “Hai diferencia entre pedir ou recibir diñeiro e un enchufe”, valorou o presidente da Xunta e do PP de Galicia, Alberto Núñez Feijóo.

Seguir lendo

Aí vos queda iso

Etiquetas

, , , , ,

Espero que non teñan experimentado en carne propia aquilo de que quen debe dez ten un problema co banco, pero quen debe un millóns, é o banco quen ten un problema con el (e de ter sufrido a experiencia, agardo que fose na segunda das modalidades), pero seguro que están de acordo. Como tamén concordarán en que si es un delincuente, é moito mellor ser un delincuente con agarradeiras que un delincuente ao que simplemente agarraron. E miren senón para o señor Núñez, antecesor de Laporta e de Sandro Rosell na presidencia do Barça, condenado no seu día a seis anos de prisión por untar a uns inspectores de Facenda, que non entrou nin entrará no cárcere, como o ex ministro Matas, coa mesma liberdade de movementos a pesar de ter a mesma condena pendente. Ou o caso do concello de Miño, arruinado cunha débeda de 30 millóns de euros, e cos que tomaron a decisión que a provocou, tan campantes. Proben a romper unha ventá da Casa Consistorial diante dun garda, a ver se as consecuencias son inmediatas ou non.

Seguir lendo

Chinaleaks

Etiquetas

, , , , , , , , ,

Algún día leak entrará no dicionario da RAE, non sei se así ou transformado en liq, ou lic, por moito que xa existan as palabras “fuga”, “filtración” ou “escape”. Entrará porque o español está ameazado polo catalán ou polo galego, pero non polo inglés, e a escusa para introducilo será que liq/lic significará a filtración ou revelación xornalística de algo que xa sabía todo o mundo, pero ata o momento, os que o dicían levaban unha manta de paus por dicilo, ou era considerados uns radicais, dependendo do sitio. O último liqs/lics (ou será liques?) é o Chinaleaks, e achega a gran novidade de que hai unha serie de parentes dos gobernantes chineses que teñen agachadas contas bancarias en paraísos fiscais, en concreto no Caribe.

Seguir lendo

Pobres vergonzantes

Etiquetas

, , , ,

Ser ministro é máis duro do que parece. Vexan o caso do ministro Margallo, que é o de Exteriores, o noso comercial por eses mundos. O ministro Margallo (mM) acaba de pedir que non se emita o programa Entre todos pola canle internacional de TVE, porque prexudica a marca España. Por se non están moi ao tanto, Entre todos non é un concurso de empuxar coches entre varios, nin variante ningunha do fenómeno Entre costuras. É un deses chamados programas solidarios, que nos chama a remediar entre todos os problemas que non amaña quen os tiña que amañar cos cartos que todos lle damos. Seguir lendo

Vellos e novos cultos

Etiquetas

, , , , , , ,

Non sempre as cousas de palacio van a modo. Cando se dan as circunstancias propicias, ata os trámites burocráticos van a fume de carozo. Miren o caso da lagoa da Frouxeira, que levaba anos pendente de proxectos e contraproxectos técnicos, cos correspondentes trámites burocráticos, para amañar que medio tapiaran a súa relación co mar, de forma que no verán estaba seca e no inverno subíalle aos veciños ás casas. Pois foi o mar estes días e dun golpe abriu a conexión que levaba tempo atoada nos despachos. Non obstante, no caso do santuario de Muxía, aínda non pasaron quince días escasos de que ardera, vacacións polo medio, e a Xunta xa aprobou ceibar os cartos para o proxecto de reconstrución. Non foron tan rápidos como co arcebispado, que se adiantou a proclamar que a Igrexa asumiría todo o custe da rehabilitación, e moitísimo menos que o presidente, que perante as pedras fumegantes dixo aquilo de que sería por cartos. Pero moito máis rápido que o informe pericial das causas do incendio, que digo eu que debería estar xa listo, ou dado á luz, para coñecer se tivo que ver no sinistro a instalación eléctrica que se aforrou renovar, e saber se a compañía de seguros vai pagar ou non.

Seguir lendo

Seguir este blog

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 59 segidores