Marcianopedia

Etiquetas

, , ,

O improbable marciano despistado que chega á Terra (o planeta) do que sempre botamos man para analizar o estado do zoolóxico no que vivimos, custaríalle entender a deriva que colleron as clases dirixentes da especie humana. Imaxinen as anotacións: “Data estelar 2091 [ano 41 da era cristiá]. O líder do que chaman imperio romano, un ser humano mozo ao que coñecen como Calígula, compórtase dun xeito un tanto impropio. A maiores das excentricidades habituais dos terráqueos nos que atinxe aos seus ritos reprodutivos, xuntou un exército para conquistar o que logo se coñecerá como Gran Bretaña, e ao chegar á costa, mandou apañar cunchas na praia, como trofeos do océano conquistado, e tamén unha chea de galos, para facelos pasar por britanos. Conclusión: parece tolo, pero malo para el non é”.

Seguir lendo

San Juan is back

Etiquetas

, , ,

Pois nada, que na cidade e contorna estivemos unha vez máis on fire –nunca mellor dito- con iso das lumeiradas. Aquí te somos muy deso. Este ano foron máis internacionais que nunca. Mesma na cachareliña que argallamos nós, das vinte persoas que eramos había unha holandesa, unha sueca, unha bostoniana e un de Ohio. Claro que estabamos con media praia para nós en Santa Cristina, e en canto lle dixemos aos forasteiros, á parella estadounidense, se querían achegarse a botar un ollo a Riazor, que habería milleiros de persoas, puxeron cara de espanto educado e dixeron que alí estaban perfectamente. Para aglomeracións xa lles debe chegar coas do estadios dos Red Sox, e en Ohio non han faltar desbarres etílicos e descontrol xeneralizado con calquera escusa.

Seguir lendo

Formas de irse

Etiquetas

, , , , , ,

O normal e lóxico, nas partes do mundo onde hai civilización (boa parte de Europa, Canadá e zonas moi concretas e illadas do resto de América) é que quen meta a pata no cumprimento do seu cometido, lle diga a quen llo encomendou que: A. Non sei aínda como pasou, pero voume enterar e procurar que non volva pasar (isto só sirve para unha vez). B. Estouche moi agradecido pola confianza, pero xa viches o que pasou, ou sexa que ti mesmo. C. Pasou o que pasou, e volverá pasar mentres non se tomen as medidas 1,2 e 3. Se o fracasado é un cargo público presenta a súa dimisión ante quen o nomeou, o seu xefe ou o electorado, e se é privado, o mesmo, ante o seu xefe ou ante os accionistas. Aquí, por moito que no portal lle acaben de deixar propaganda ofrecéndolle comprar un smartTV, de 42”, e se decide mercalo, poida usar o móbil para facer unha transferencia bancaria, o da civilización é relativo. Aquí o que se leva é o estilo carracha. Quen chega a un posto morde nel de forma que se turras, a maioría das veces sácaslle a cabeza antes que o cargo.

Seguir lendo

Unha coroación de penalti

Etiquetas

, , , ,

Confeso que sei tan pouco de protocolo que sigo dubidando que pan coller, se o da dereita ou o da esquerda, nas mesas postas segundo as normas. E de monarquías, sei o que lembro de historia, a dos estudos académicos e a que se aprende nos medios de comunicación, e as tres primeiras tempadas de Juego de tronos. Pero de comunicación, verbal e mesmo non verbal, algo máis sei, e o da proclamación de Felipe VI este vindeiro xoves é unha chapuzada. A impresión que dá e a dunha coroación de penalti, vamos, como aquelas vodas coa noiva tirando a redondiña e que remataban cun neno setemesiño que pesaba catro quilos e medio.

Seguir lendo

Deharme zolo!

Etiquetas

, , , ,

En Galicia, o goberno da cidade que exerce como capital política e turística, está formado por dúas persoas que acumulan todos os cargos. Non é que sexa os dous sobreviventes heroicos dun cataclismo que lle botan peito para cargar nos seus respectivos lombos o duro labor de loitar polo benestar dos seus veciños. Non. Ou si, rectifico. Son os dous sobreviventes dun cataclismo xudicial e de presunta corrupción e bótanlle un considerable peito, eles e moita máis xente, por considerar que non pasa nada, e manter que é unha situación normal.

Seguir lendo

Os royals na Coruña

Etiquetas

, , , ,

É curiosa a pompa e circunstancia que se lle dá na Coruña ás visitas dos membros da coroa británica, sendo como son as dúas lendas fundacionais da cidade un chisco antibritánicas. A primeira, a viaxe de Ith, fillo de Breogán, cara a Irlanda que divisou desde a Torre de Hércules (ou polo menos desde a península). A pedra que levou canda el, orixe sen dúbida do costume galego de levar en cada viaxe un paquete para alguén, foi a que logo os ingleses lle mangaron aos curmáns irlandeses para coroarse riba dela na abadía de Westminster. A outra historia é, obviamente, a de María Pita e as consecuencias que supuxo para as tropas invasoras de Drake que lle mataran o marido na defensa da Coruña, coas poucas saídas laborais e vitais que tiñan solteiras e viúvas daquela. Quizais se deba a Sir John Moore, que está enterrado con equipamento de heroe no xardín de San Carlos.

Seguir lendo

Tarde de domingo

Volta ao cole con xamón
Área comercial. A Coruña

Esta foi unha tarde de domingo como as de antes. Unha hemorraxia de melancolía, como aquelas de ramate das das vacacións, que nunca tiven en demasía (melancolía, gústoume sempre o outono). Pero hoxe deume. Quizais sexa que anda solto un virus de volta ao colexio, ou quizais foi que mirei isto e vin que non actualizaba desde o mes de xullo, como se fose un madriles deses que cae nun burato negro en agosto. Alá vou. A sacho. 

Outro marcador interesante: Filgueira

Etiquetas

, , , , , , ,

O homenaxeado do Día das Letras 2015 ganou por un voto, logo de ir perdendo en todas as votacións. A maiores do xénero da diatriba e da xusta indignación, non estaría de máis practicar o da análise de por que ao final gana o que sempre perdeu. Esta foi, ou moi probablemente puido ser, a secuencia das votacións

  1.  (Nas dúas primeiras, cada un dos 26 académicos asistentes dispuña de 2 votos, agás Manuel Rivas, que votou por correo, e non puido repetir)
    • 16 Manuel María
    • 13 Celestino Fernández de la Vega
    • 10 Xosé Filgueira Valverde
    • 9 Ricardo Carvalho Calero
    • 5 Xela Arias
  2.  (quedan fóra Carvalho e Arias)
    • 19 Celestino Fernández de la Vega
    • 17 Xosé Filgueira Valverde
    • 14 Manuel María
  3. (queda fóra Manuel María)
    • 10 Xosé Filgueira Valverde
    • 9 Celestino Fernández de la Vega
    • 5 votos en branco
    • 2 votos nulos

Polo demais, xa escribín o que NON me parecía a elección. Hai quen di que iso non é pronunciarse. Non deben ser xente de letras, senón de números.

Filgueira e a segregación

Saberán que escolleron a Xosé Filgueira Valverde como autor homenaxeado para o Día das Letras Galegas do 2015, en realidade para o que queda de ano ata o 17 de maio de 2015, que é o que ven durando o mandato de cada galardoado. Eu teño a miña opinión sobre o asunto, que me vou gardar, por razóns obvias que se remontan a xullo de 2010, cando estiven máis que de acordo co designado para as Día das Letras de 2011, e polo tanto, non me parece elegante andar cuestionando acordos posteriores. Só comentar que hai decisións que, sendo lexítimas, son máis oportunas ou menos, ou mesmo nadiña. E tamén que non deixa de ser unha mágoa que todos os méritos culturais de alguén vaian quedar ocultos por outro tipo de deméritos, ou polo uso que poidan facer deles uns e outros. Seguir lendo

Seguir este blog

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 65 segidores