O Papa ou Fernando Alonso
Contra o papanatismo (ou papalatría) político, máis que relixioso.
Todos os camiños levan ao Vaticano
Romeiros
O máis chamativo non é a lexítima ansia de facerse unha foto cun líder máis ou menos mundial, sucesor de San Pedro nada menos (e iso fai que, igual que no caso das criticadas fillas de Zapatero con Obama, co Papa se retraten ata o escoltas, nun desleixo profesional inadmisible). O rechamante é o dress code, sobre todo o das mulleres (do dos relixiosos non falo). Entendo que Belén Esteban non sexa unha referencia protocolaria pero, é necesario que vaian de beatas redondas?
Rosa, aquí un amigo
Un pode ser rabudo, pero grazas aos esforzos da educación familiar, no fondo tento ser un cabaleiro. E ver como se lle está chamando de todo menos bonita a Rosa Díez por esas declaracións criticando a Zapatero porque “podría ser gallego, en el sentido más peyorativo del término” e a Rajoy por ser “gallego” (a secas), non podo menos que defendela, pedir algo de calma e analizar o asunto polo miúdo. Os de Monforte somos así.
Os ciberirmandiños
Homenaxe a todos eles (e aos demáis que non saen)
O pensamento John Cobra-Aznar
Farto, é que me teñen farto. A Rosita la lideresa Pepis tócalle pasado mañá, que non se dá abasto.
Nada de pactos
Miren que levo tempo afrontando resignada e gallardamente ese formato de loita libre parlamentaria que son as porfías entre presidente do Goberno e líder da oposición, e cada vez estou máis convencido de que son ao debate político máis ou menos o que as películas de Jean Claude Van Damme ao cine de acción: que tamén haxa moita labazada non quita que as interpretación sexan discretas tirando a malas e que a trama sexa máis que previsible. E iso que, desta vez, o macht ía de algo de importancia vital e xeral: a crise económica e como saír dela. Como intuïamos todos, a cousa rematou sen unha conclusión clara, quitado a de que a Zapatero interésalle ter algún socio como burro dos paus e Rajoy non lle interesa nada que non sexa a rendición incondicional. Dise que dous non pelexan se un non quere, pero tamén que para bailar fan falta dous (ou polo menos debíase dicir cando o apoxeo do baile agarrado).
O video da campaña ‘orgullosos do galego’
Este é o video da campaña da Coordinadora Galega de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística. Sinxelo, directo, e axeitado aos novos argumentos (ironía incluída).
Premio SIHOMESI á mellor pregunta xornalística
A Carmen Pérez-Lanzac, por esta réplica na súa entrevista ao gurú da comunicación William Baker, falando da crise da prensa:
R. Todo el mundo se ha acostumbrado al todo gratis. Parte de la solución pasa por lograr sacar rentabilidad de la Red, pero no es la clave del problema. Por ahí no se van a sustituir las pérdidas derivadas de la caída de la publicidad y los anuncios clasificados. Hay que buscar otras cosas.
P. Somos todo oídos.
Tamén pasan outras cousas (ou Hai vida máis alá das Caixas?)
Non é por afearlle a conduta ao noso Goberno, e tampouco á non menos nosa oposición, polos seus esforzos respectivos, conxuntos ou separados, por velar polo futuro das nosas caixas –este “nosas” é menos contundente que os anteriores posesivos-, pero hai outros asuntos que deberían preocuparlles. Sinalar está feo, dicíame a miña nai, como dicían todas, pero así, sen sinalar demasiado, está por exemplo o do paro. Ou a asistencia social. Unha cousa non quita a outra, como sentenciaban as nais todas.
Sacando o seguro da pistola
Como reivindicar outra vez a cultura galega, coas súas sombras e as súas luces, dándolle de paso un toque aos criterios informativos.
Capítulo de agradecementos:
- A Seitura, de onde saquei a información de UK
- A Ferdinand Von Galiztien, pola de Deustchland
- A Paola O., pola gabacha.
- A Gustavo Pernas, que me dixo que eu tiña razón
Antón Moreda
Eu entrevistas aínda fixen bastantes, e iso que non é meu xénero preferido. En primeiro lugar porque son traballosas, en segundo porque non deixa de parecerme un método invasivo (por moito que o invadido polo xeral estea encantado da invasión, polo menos antes de ver o resultado), e en terceiro porque non depende de ti, senón do outro. Fíxenas a todo tipo de xente (máis ben a aqueles aos que os meus xefes consideraron que pagaba a pena saber da súa vida e opinións), en sitios dispares, pero unha das que máis teño na cabeza foi a que fixen a Antón Moreda, ese galeguista semioculto que acaba de morrer, coa mesma discreción coa que viviu. Quizais porque tivo unha vida de novela, aínda que daquela, moita xente tiña esas vidas, ou quizais por onde lla fixemos.
Cristiano Ronaldo e o PP de Ourense
Bótenlle un ollo aos temas que ocupan os espazos e os tempos máis destacados dos medios de comunicación, e polo tanto, aos asuntos que lle presuntamente lle interesan á cidadanía. E se non, bótollo eu, que para iso estou: a sanción de Cristiano Ronaldo, a elección de presidente do PP de Ourense, a rebatiña por acoller un almacén de residuos radiactivos e o iPad, ese novo trebello. A primeira vista, todo parecen novidades, pero como explicaba Vladimir Propp, un teórico do conto (refírome a un teórico lingüístico do conto popular), toda canta novidade ou conto haxa non é máis ca unha repetición das tramas de sempre. A realidade imita á arte, pero mal.
Os tolos da autoestrada
A mesma vaca no mesmo millo.
De quen son os parados?
Hai días coma este no que non sei de que escribir. Porque, igual ca o burro de Buridán, que morreu de fame por non darse decidido a escoller cal herba pacer, non sei a cal de dúas obviedades importantes atender. Igual que o tal burro, se non me decido non como, pero cheguei a conclusión que o do decreto do galego é a estas alturas non é outra cousa que claro un exemplo de obstinación asnal-gubernamental, así que me vou centrar no outro. Na concertación social que parece que os chamados axentes sociais (aguilloados polo Goberno) van afrontar.
