Toleranciómetro

Etiquetas

, , ,

Esta imaxe ten aspecto de termómetro, e tamén mide. Non a temperatura, pero si evidencia, ao meu entender, o grao de tolerancia real da sociedade española. Polo menos da sociedade española que ten conexión a internet e unha certa preocupación por estar ao tanto do que pasa. Non quero sacar conclusións sobre o resto.

Cheguen ás súas propias, ou non, pero miren isto (fíxense nos comentarios, e sobre de todo, na aporbación ou rechazo que suscitan), porque a columna deste sábado 24 en La Opinión de A Coruña vai ir máis ou menos por aí. El deber diario

As secuelas de Charlie Hebdo

Etiquetas

, , , , , ,

En pouco máis dunha semana, o de Charlie Hebdo pasou a ser dun suceso a motivo dun debate sobre a liberdade de expresión, que algo bo tiña que ter. Iso e as dúas cuncas de caldo que levaron os asasinos, que saíron da redacción berrando “Matamos a Charlie Hebdo” e conseguiron que unha revista que tiraba 50.000 exemplares publicase tres millóns do número seguinte e se esgotase. Parte do mérito –do debate- está na cuadrilla de farsantes de alto rango que acudiron a dar o seu testemuño de solidariedade e de compromiso coa liberdade de expresión manifestándose. Xoias de dirixentes como Benjamin Netanyahu, o primeiro ministro dun país Israel, que ten a dubidosa honra ser o segundo, despois de Siria, no número de xornalistas mortos (7 en Gaza). Tamén estaban os dirixentes do país que máis periodistas encarcera, Turquía, onde en marzo pasado se chegou a prohibir Twitter e YouTube (tamén estaba o presidente do segundo clasificado, Bahrein). E desfilou o primeiro ministro húngaro, Viktor Orban, que axeitou todas as leis como lle conviña, ata o punto que mesmo os EEUU denunciaron un retroceso nos dereitos humanos. Entre outras reformas, anulou a posibilidade de reclamar legalmente que se publiquen informacións sobre o uso de fondos públicos.

Seguir lendo

Todos deberiamos ser Charlie

Etiquetas

, , , ,

Je suis Charlie, a frase máis estendida nas últimas horas no mundo, repetida na súa grafía e no seu idioma orixinal, ou adaptada a linguas e caracteres, ocorréuselle cando soubo do asalto á redacción de Charlie Hebdo a Joachim Roncin, de 39 anos. Joachim estaba naquel intre noutra redacción de París, na dunha revista gratuíta de estilo, na é deseñador gráfico e puxo ese berro de solidariedade na súa conta de Twitter, que entón tiña só uns 500 seguidores. Je suis CharlieAs redes sociais, a súa onda expansiva e a súa capacidade de facernos crer que hai alguén ao outro lado, fixeron o resto. Neste caso haino, porque ante un horror así, calquera persoa con medio gramo de dignidade, xornalista, fontaneiro ou calafate de buques, debe sentir dor polas vítimas, e proclamar a súa solidariedade co medio agredido.    Seguir lendo

Queremos falar co director

Etiquetas

, , ,

“Quero falar co director!” Confeso que esa frase é, xunto con “siga a ese coche!” das que pensas que nunca vas escoitar na vida real. A do coche non a escoitarei na vida, quitado que me meta a taxista, pero a do director escoiteina esta mesma mañá nun banco que non frecuento, e no que entrei cun colega para continuar unha charla interesante. Quen a dixo era unha muller, indignada sen chegar ao alporizamento, que pretendía non recuperar os cartos dunha preferente ou que lle devolveran as perdas do plan de pensións, senón que non lle costara cartos facer un ingreso nunha conta do propio banco. Seguir lendo

O ano que despedimos

Etiquetas

Por fin un ano ben ordenado. O principal feito político de 2014, a aparición de Podemos, produciuse o 14 de xaneiro, cando Pablo Iglesias Turrión informou de que lle pediran que se presentara ás eleccións europeas (aos políticos españois nunca os move a ambición, sempre son xente servicial que atende peticións, como os programas radiofónicos de antes). En febreiro, a Infanta Cristina foi declarar ao xulgado de Palma, facendo que a sociedade española, logo de descubrir que Marichalar non era o xenro malo (polo menos non era o peor, comparado co guapo) vira que Cristina non era a infanta lista. Xa na realidade, morren quince pobres homes que querían alcanzar unha vida mellor en Europa a nado desde Ceuta. Para o ministro do Interior, o feito de que mentres tentaban manterse a flote a Garda Civil lles disparase balas de goma non tivo nada que ver con que afogasen. Seguir lendo

Dear Mr. N.N.

Etiquetas

, , ,

Acabo de recibir un correo electrónico que xa ía proceder a arrombar, pensando que era un spam, dado que viña en inglés e dun destinatario descoñecido, ata que reparei en dúas cousas. Unha que os destinatarios estabamos á vista e non ocultos, e outra que o remitente tiña nome e apelido inequivocamente galegos. As tres ducias de enderezos electrónicos eran os dos directivos dunha multinacional e o resto os de xornalistas, uns dun país nórdico, e os outros de aquí, ou máis ben de Madrid.

Seguir lendo

Adeus fincas, adeus montes

Etiquetas

, , , ,

Teño un amigo que sempre volve desacougado das visitas ao campo. Ao campo-campo, ao rural, non ao de fútbol. “É ver as casas derruídas e pensar en canta xente se esforzou traballando para erguelas e para mantelas, que vidas tiveron dentro, cantos naceron e morreron nelas, e agora velas coas silvas como únicos habitantes dáme non sei que. E o mesmo ver as leiras deixadas a monte. Mira que me gusta andar por aí, pero cando volvo a casa, á cidade noto que experimento a mesma sensación de alivio que as patrullas de recoñecemento nas películas de guerra cando volven ao campamento. Hai crise, está todo mal, pero estou máis seguro”. Eu non o estaría tanto. Da mesma forma que o inimigo tamén bombardea o campamento, na cidade tampouco estás seguro. A min pásame o mesmo ca el vendo o periódico.

Seguir lendo

Jimmy

Etiquetas

, , , , , , ,

A chamada xente do fútbol, é dicir, os dirixentes dos distintos estamentos, non os afeccionados, están a ver como expulsan aos violentos dos estadios. Xa era hora, e deséxolles o mellor dos resultados. Nalgún sitio conseguírono, ou sexa que debe ser posible, igual que noutros sitios deron acabado coa impunidade en asuntos de corrupción. Desde logo, como non o van conseguir é polo método que utilizaron ata agora, o das misses e as celebridades que desexan paz en el mundo. Porque o que noutras partes, como no Reino Unido funcionou, como prohibir a entrada nos campos aos elementos perigosos, aquí xa se fixo por orde xudicial, e como se chovera. De todas formas, ten gracia —a pouca gracias que pode haber neste caso— que nas instancias onde se piden estas cousas o resto do ano se prendan piras para queimar rivais e o que faga falta para subir a audiencia e incrementar o negocio.

Seguir lendo

Este vaise, e aquel vaise

Etiquetas

, , , ,

Non foi un desafiuzamento, nin despexo, esas palabras das que o idioma actual bota man para definir situacións igual de contemporáneas. Nin sequera desaloxo, que sería a máis exacta. A Isabel Vázquez e a seu fillo Álvaro Corral o que fixeron, pura e simplemente, foi botalos da casa, nunha operación que pola escavadora e o despregue de efectivos armados recorda os operativos do exército israelí en Palestina, e por outra os versos de “¡Pra A Habana!” cos que Rosalía denunciaba non a emigración, senón a situación de Galicia. Xa sei que me equivoco de sitio ou de época, pero a sensación de impotencia e de inxustiza son similares.

Seguir lendo

Que maja!

Etiquetas

, ,

“Cayetana tenía una grandeza, y una magnanimidad…”, “una sencillez y una campechanía”, “estaba muy cerca del pueblo llano, le encantaba lo popular”, “era duquesa, pero no buscaba los privilegios”, “era muy castiza y muy española”… Abres un medio e é como se abriras as comportas do embalse de Belesar, pero en vez do río Miño estivera represada unha morea de baba ducal. Parece ser que xa asentado o século XXI hai quen se marabilla de que os aristócratas non anden cruzándolle a cara coa fusta aos súbditos. Chámalles a atención que beban e coman como o resto dos mortais, e mesmo fagan o parvo como os demais cando se exceden no de comer e/ou beber. Pasman de que non anden presumindo de propiedades, como fan os que se fixeron cun apartamento en Torrevieja (Alicante), ou cun adosado en Costa Golf (Miño).

Seguir lendo

Seguir

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 70 segidores