si home si

Cando lean esto, vostedes estarán coa resaca da celebración ou coa de ter tentado afogar as penas, embargados pola alegría, ou pola depresión, ou tanto lles tén. Cando escribo esto, eu nin siquera votei. Como estou na xornada de reflexión, despois de quince días de acción, aproveito para cavilar no que debería cambiar, aínda que nada cambiara.

Debería cambiar por exemplo o uso apocalíptico da política. Instrumentalizar os medos e o resto dos instintos da xente da mesma forma que o facían os predicadores medievais, pero sen a convicción persoal que tiñan algúns deles. Quero decir facer da política o mesmo espectáculo que a desactivación in extremis da bomba atómica nas películas tipo James Bond: se optas polo cable azul, sálvanse a civilización occidental, as pistas asfaltadas e o labor histórico de Isabel la Católica. Se optas polo cable roxo, os ríos remontarán o seu curso, as montañas precipitaranse nos vales e desaparecerá o mundo tal e como o coñecemos. Que esa alternativa é falsa sábeo a maioría da xente, por eso cando o electorado opta por cortar o cable azul ou roxo, os partidarios de ter cortado o outro non se suicidan en masa, nin vagan polas rúas repartindo as súas propiedades e pedindo perdón ós que poideran ter ofendido. E sábeno, sobre todo os que o aseguran subidos a unha peana dotada dun micrófono, que é o malo.
O peor é que hai xente que acredita tan sinceramente na posibilidade de que adveña ese inferno político como na existencia do inferno ultraterreno de toda a vida. Xente esencialmente crédula, ou xente que deixa fóra do sitio onde se celebra o mitin a intelixencia que usa para a vida normal. Xente que permite que desde a peana lle digan –é un exemplo real de moitos que escoitei- que as outras opcións “non queren que Galicia crezca”. Haberá propostas estrambóticas, xestións ineficaces, xente que se equivoca más ca outra, pero sinceramente, quitado esas persoas que están convencidos e que o veciño do 4ºD está abducido por seres do planeta Unmo, ¿alguén pode crer que haxa alguén, mesmo partidos políticos enteiros, firmemente decididos a evitar que Galicia medre? Pois nesa suspensión do raciocinio, persoas que ganan máis cartos que eu e que vostedes e teñen gran capacidade de decisión nas nosas vidas proclámano ós catro ventos e coas cámaras gravándoo.
Tamén lle pediría ós que vostedes escolleron onte e eu mañá, que abandonen ese xeito de entender o mando que supón utilizar o público como se fose particular. Esa soltura no mangoneo que permite presentar na televisión pública como unha entrevista a un candidato o que eran textos preparados e logo lidos, igual que os presentadores. Ou abroncar en público (en público era, porque no plató había xente) a unha persoa que non é, como despacharon os medios, “un asesor”, senón un secretario xeral (que tampouco debería estar alí), un cargo da administración pública, non un servo persoal. Porque se esa é a forma de tratar a un secretario xeral, cal non será o trato a un funcionario pelado, ou a un cidadán normal. Da consideración ós discrepantes xa nin falamos.

(para luns 20 de xuño de 05)