si home si

Non hai peito bastante, pero se o houbera, os titulares dos medios madrileños, os comentarios do equipo tertuliano habitual serán unha variante desta reflexión: “Pero, ¿qué es exactamente lo que han votado los gallegos?” Moitos xornalistas indíxenas soportamos dos nosos colegas paracaidistas esa pregunta, explícita ou implícita; ou esa mirada, interrogante ou de reproche: “¿me puedes explicar que ha pasado de una forma que se entienda?”

Eso os colegas, a xente ben intencionada que estivo a pe de obra, e que polo xeral tiñan moi claro moito máis claro ca nós o que Touriño chamaba “a pulsión do cambio”. Porque hai outros que tampouco parecen entender moito. Por exemplo, os profesionais que foron atender a noite electoral a rolda de prensa en Génova (onde ten a sede o PP de Madrid, non esa cidade italiana que se chama casualmente igual) sen un triste dato dos resultados na libreta, ou sen gana ningunha de preguntar, e que aturaron impertérritos como Acebes lles soltaba que o PP incrementara os seus apoios en todos lados, sobre todo nas cidades. Ou os opinadores que agora explican por que non pasou o que eles adiantaron que pasaría, como decía Galbraith dos economistas. De todas formas, o mundo sigue, e polo tanto qué menos que apuntarse a novas profecías, canto máis se xa hai plantillas explicativas dos perigos dos pactos cos nacionalistas en base a un amplo elenco de experiencias sobradamente coñecidas, como Catalunya, ou sabidas de oídas, como Vigo. Non ter “ni idea de lo que es en concreto el BNG”, como recoñecía un non impide estimar os riscos futuros, pero o máis seguro é ir ó seguro, e todos falan de como lle foi a Rajoy que a estas alturas, co jet lag, xa non teño claro si se presentaba ou non ata o punto de que una páxina dixital ilustraba o especial “Elecciones Gallegas 05” cunha foto do coñecido presidente do PP e rexistrador da propiedade excedente.
Pero, en fin, se hai que apuntar unha explicación, eu propoño unha: seguindo esa teoría de que os colectivos por xunto atinan o que os individuos por solto nin cheiran, os resultados do 19 X son unha especie de despedida elegante da sociedade galega a Fraga. Nada de propinarlle unha derrota contundente e ignominiosa, senón máis ben unha cousa tipo: “xa cumpriu, Don Manuel, agradecémoslle o esforzo, e agora descanse un pouquiño”. Porque á outra pregunta que se fai por aí, a de quen ganou, xa responden os datos: socialistas e nacionalistas xuntos superan os resultados dos populares (53% a 45%), nunha porcentaxe superior á que nunca tivo o PP. Incluso en sitios tan emblemáticos como Muxía, por se lles soa o sitio. A partir de aí, todo é enxeñería electoral, todo o decisiva que queiran para saber quen vai gobernar. O de que se cumpriran ou non as expectativas de cada un, cada un saberá as que tiña e por qué.

(para mércores, 22 de xuño de 05)