Arquivo: Xullo, 2005
Saigón ou Manila
Comparaba o outro día Carlos Luis Rodríguez a retirada do PP do goberno coa caída de Saigón, coa situación que se creou alí cando as derrotadas tropas dos EEUU abandonaron tanto a capital de Vietnam do Sur como o réxime dictatorial que sostiveran. Sen tentar competir coa sagacidade analítica do exiliado colega, a min recórdame máis as caídas de Marcos en Filipinas, de Trujillo na República Dominicana ou de Duvalier en Haití. En Saigón, os derrotados fóronse abandonando á súa sorte ós seus anteriores protexidos, deixándoos colgados completamente (e literalmente nalgúns casos, tentando subir ós últimos helicópteros).
Alumeados
O lume e a estupidez teñen en común o seu efecto destructor e expansivo: desque se poñen en marcha, arrasan todo canto atopan. En Guadalajara, uns estúpidos prenderon un lume que arrasou once vidas e unha chea de pinos. Alí tamén se prendeu unha onda de estupidez que, afortunadamente, respecta a vida física, pero ameaza gravemente a mental.
18 de xullo
Antonte luns, 18, foi un día histórico, segundo me fartei de escoitar a todo o mundo, fóra pero sobre dentro do Parlamento, nos discursos pero tamén nas conversas menos formais, e tanto ós da nova e pelada maioría de esquerdas como na maioritaria minoría conservadora. Claro está que deben ter razón, pero a sensación que eu tiven foi algo distinta.
Un clásico actual
Atendendo a unha enchenta de peticións, veleiquí a versión forofamilia de Lorena Berdún. (Atención ó baril uso da palabra “prole”, en lamentable desuso)
Peito de cambio
Nicetrip, á última
O Horror
Escribir do que se descoñece sempre é complicado –aínda que non imposible, como se pode ver-, e máis cando ese mundo ignoto é o do terrorismo, e moito máis aínda se un ten un xefe que envía razoados pero contundentes emails en canto le algo do que discrepa. Pero por moito que descoñezas, sempre hai alguén que descoñece máis, e lánzaste.
Por exemplo, non sei como alguén se sigue estrañando de que os autores do atentado de Londres fosen británicos de nacemento. O fenómeno dos fillos que recorren ó revés o proceso de aculturación dos pais inmigrantes é corrente, ben por rexeite xeracional, ben por reacción ante a relativa e incompleta integración paterna na sociedade de acollida.
A visións duns apareables: NACIÓN DE BREO GUMP
From FREAC
Ritos de apareamento II (o impreso)
s medios de comunicación galegos en xeral, e algúns en particular moito máis, parece que levaron un golpe na cabeza, ou dous: un o 19 de xuño e o outro o 28. Estase producindo o parto dun novo goberno e asistimos ós estertores dun réxime, dous fenómenos inéditos na nosa historia recente, somos protagonistas dun mes que conmoveu a esto que será o cú do mundo, pero é o noso cú, con perdón, e nós ó importante, a entrevistar bañistas.
Socorro!
Vaian por diante as miñas desculpas ós hosteleiros (especialmente ós propietarios de chiringuitos de praia, de merendeiros con parra ou canizo e de bares con terraza e toldo), ás axencias de viaxes, ós que alugan pisos de tempada e ós que rexentan establecementos de todoacien especializados en trangallada náutica. Tamén ós cantantes e discográficas de tendencia caribeña, ós programadores de shows televisivos de verán e ós anunciantes en xeral, que nesta época non necesitan escusas para usar corpos perfectos para vender productos que non o son tanto. E por suposto, a todos aqueles que nesta época fregan as mans con entusiasmo mentres invocan mantras tipo “¡playita-playita!” ou “¡veranito-veranito!”, pídolles perdoncito-perdoncito, igual que ós/ás que agardan con impaciencia esta época do ano para alegrar a vista/o. Xa sei que non debería poñerme así, pero non hai cristiano que ature este calor. Dígoo tal como o sinto (ou non, porque o sinto dunha maneira que non é correcto poñela por escrito nun papel que pode caer en mans infantís).
Homofobia, fotofobia, vodofobia?
As fotos de voda terán un punto tierno para os afectados en particular, pero en xeral son un espanto.
Esta non é unha excepción.
Debe ser que os camiños da igualdade tamén teñen os seus baches
Ritos de apareamento
Un colega define a actual negociación (ou non negociación) PSdeG-BNG como un rito de apareamento. Hai que executar danzas, darse a valer, achegarse e reviravoltar, antes de acabar a cousa como todo o mundo sabe que vai acabar. Dentro do ritual, hai encontros supoño e desencontros. Un deles -sen quererlle facer a competencia ós confidenciais son as queixas do BNG porque Touriño despois da xuntanza do Hostal e dun xantar posterior, non descolgou o teléfono para chamar ó seu socio. Os socialistas argumentan que a aparente frialdade é para non estragar con liortas negociadoras unha relación persoal que terá que ser necesariamente estreita dentro dun mes.
A solución, como nas parellas a piques de formarse ou naquelas separadas educadamente podería estar en que Touriño e Quintana quedaran para outras cousas máis distendidas do duro trato negociador. Ir ó cine, personarse na rapa das bestas da Capelada, tomar uns vermús nunha terraza da Porta Faxeira, saudando ós paseantes. Esas cousas que reforzan a conexión coa que eles cahaman a sociedade civil, a xente normal, que apreciaría uns gobernantes cos que o trato non fose terse que apartar da carretera mentres a comitiva presidencial, unha santa compaña de coches negros, pasa a todo meter camiño de ningures.
(E ademais, haberá moita cousa que negociar, pero como di outro colega, o que a xente quere saber é se vai seguir Supermartes)
London calling
“Chamando de Londres ás cidades de fóra/ agora que se declara a guerra e que se achega a batalla/ Londres chamando ó submundo” cantaban -máis ou menos- The Clash, irá para hai un cuarto de século, cando se supoñía que a ameaza sobre as nosas cabezas era o “erro nuclear” que mencionaba a canción. O xoves pasado acababa de escoitar o disco en Monforte e acordeime del á hora de xantar, en Leiro, na beira do río Avia, porque na mesa do lado unha rapaza comía cuns auriculares postos. Escoitaba as primeiras informacións do atentado de Londres, onde tiña unha irmá estudiando.
Singapurazo
Estarán xa ó tanto do singapurazo. En sóubeno pasada a unha da tarde polo desolado comentario duns madrileños, ou máis exactamente da banda madrileña dunha familia tudense, cando aparcaban xusto ó lado nos arredores da Fortaleza de Valença do Minho. No pudo ser, que din tan frecuente como pouco axeitadamente os informadores deportivos (porque ser, puido ser, o que pasou é que non foi). E como lles decía onte, xa se sabía que o de Madrid 2012 non ía ser, pero iso non quita que se lle dera ó bombo de que podería ser coa mesma aplicación e a mesma subvención que o famoso Manolo o do bombo. Así que, con ese espírito tan hispano do fair play, agora soamente queda ver a quen se lle bota a culpa do fracaso.
Madrid 2012
Estou estes días de praia, lendo o periódico cando o pillo e vendo a televisión a cachos e medio nos bares. Desde esta perspectiva veraneante, comprobo que, efectivamente, asuntos como a reforma do estatuto –calquera estatuto- non forman parte das preocupacións medias da sociedade, moito máis preocupada en saber que tempo fará mañá, onde demo estarán eses nenos que dixeron que ían andar “por aquí” e se chegaron xa os Menganos. Claro que tampouco detectei inquedanza ningunha, nin siquera curiosidade polas posibilidades de que Madrid 2012 pase de ser un proxecto e unha campaña a unha realidade futura. Hai que ver como unhas poucas sesións horizontais ó sol dilúen calquera tema de importancia decisiva e candente actualidade.
Familias
Desgraciadamente, aquí non somos demasiado universais. Mentres, por exemplo en gran parte de España están inmersos nunha dura loita en defensa da familia, aquí como moito estamos pendentes de se veñen os primos de Barcelona ou de Eibar, canto tempo se van quedar e se a prima segunda Nekane sigue tan borde como antes. Aquí, como pasou co tren ou coa revolución industrial, todo chega tarde e todos os momentos históricos tócannos de esguello.
