si home si

Teño unha certa sensación de que, quitado Suso de Toro e algúns deses vellos militantes dos partidos agraciados, a sociedade galega non exterioriza a ilusión polo cambio que interiormente tén. Xa lles digo, é unha certa sensación (que non é o mesmo, non sei por que, que unha sensación certa), aínda que non sei en que baseala.

     No seu momento atribu&#237;n a escaseza de explosi&#243;n de alegr&#237;a e de algazara popular pola ca&#237;da do r&#233;xime a dous fen&#243;menos complementarios: por un lado, &#243; hipot&#233;tico sentir colectivo do electorado, que despediu dun xeito elegante a Don Manuel, como sen facer sangue. Polo outro, &#225; semana que tardou en ser oficial e definitiva esa elegante decisi&#243;n do electorado. Algu&#233;n m&#225;is &#8220;comprometido&#8221; <del>como seguro que se empeza a decir agora de novo</del> concluir&#237;a que os progresistas son m&#225;is comedidos e m&#225;is respectuosos co contrario. Eu tam&#233;n o creo en xeral, non como dogma de fe, e espero que as&#237; sexa, pero observo unha actitude que eu chamo de &#8220;cruzar os dedos&#8221;. A de agardar a ver que fan, a medias entre a expectaci&#243;n e a desconfianza, que atrib&#250;o a un comportamento tradicional da esquerda, inclu&#237;da a nacionalista: a repunancia, o ser un tanto espurrido e tiquismiquis cos detalles (mentres alg&#250;ns sectores, noutros casos, tragan con carros e carretas se os conducen os seus).

     E polo que sei, curiosamente, os sectores tradicionalmente ali&#241;ados cos perdedores te&#241;en a sensaci&#243;n contraria. Por exemplo, un alto cargo eclesi&#225;stico queix&#225;base amargamente e con escasa humildade cristi&#225; de que no xuramento de Touri&#241;o o sentaran no gali&#241;eiro, cando en ocasi&#243;ns anteriores estaba en primeira fila. (Os tradicionalmente presentes e desta vez notorios ausentes, a sensaci&#243;n que te&#241;en &#233; moi contraria). Como nas vodas, a colocaci&#243;n dos invitados no acto do Parlamento produciu situaci&#243;ns ben paveras, como o cuarteto Palmou-Paco Rodr&#237;guez-Pepa Vega-Jos&#233; Blanco, que demostra desde logo o talante alegremente democr&#225;tico e igualitario (&#191;ou inconsciente?) dos primeiros pasos do novo goberno. Falando do novo goberno, un colega co que coincid&#237;n nunha rolda de prensa non pol&#237;tica chamoume a atenci&#243;n sobre a reticencia a referirse &#225; Xunta como &#8220;a Xunta&#8221;, en favor de &#8220;o goberno&#8221; (en efecto, &#8220;Xunta&#8221; mencionouse unha vez por ducia e media de &#8220;gobernos&#8221;). Supo&#241;o que ser&#225; o mesmo efecto estra&#241;o que sent&#237;a outra compa&#241;eira cada vez que escrib&#237;a &#8220;o presidente da Xunta, Emilio P&#233;rez Touri&#241;o&#8221;, a&#237;nda que nese caso, tranquiliceina, o que lle pasa &#233; o que nos pasa a todos &#243; comezo de cada ano, que ata febreiro non nos afacemos a po&#241;er a cifra correcta. E se custa cambiar un h&#225;bito collido nun ano, imaxinen cambiar un logo de 16 anos de uso.

     Agora que o penso, a suposta frialdade cambiaria quizais se poda deber a eso, &#243;s 16 anos de h&#225;bito fraguiano.

(para xoves, 4 de agosto de 05)