Set 12 2005
A cara oculta
O outro día fun cubrir a noticia dun iate alemán que embarrancou onda a praia do Trece, entre Camelle e Camariñas, no mesmo sitio onde se desgraciou o mítico pero real Serpent. A noticia non era soamente, ou principalmente, o novidoso feito dun naufraxio dun barco de luxo na Costa da Morte, senón que houbo uns que recuperaron a tradición dos raqueiros, os saqueadores de pecios. Chegaron en dúas lanchas, a pleno día, e apañaron todo o que puideron, ata o asento do piloto. Os veciños, diante da cámara, como moito aseguraban “si, algo sentín que desvaligharan o barco. Uns de… de non sei onde, pero sentín que saquearan bastante”. Fóra da cámara, o relato mesma dalgunha autoridade era un chisco menos idiosincrático pero máis rico: “Chegaron e o primeiro que fixeron foi coller o champán e picar uns chourizos. E logo deron en desarmar todo. Ós que estaban en terra berrábanlles ‘mirade que barco compramos’”. O axente da aseguradora, un alemán era algo máis explícito co micrófono diante (“hicieron un saqueo en toda regla”) pero aínda máis detrás do chintófano: “fui a un bar de ahí, y dije que había cosas que no importaba perder, pero que estábamos interesados en recuperar un aparato concreto. Uno del bar dijo en alto: ‘no se preocupe que eso aparecerá’”. Os que din que as imaxes valen máis que mil palabras non fixeron información para a televisión.
o 13 de Setembro, 2005 ás 6:49 am
E ti non morriches de vergonza allea? Que vergonza, por favor, que imaxe cando estes alemáns conten que uns salvaxes lle saquearon o barco. Ai, la “idiosincrasia” galaica…
o 13 de Setembro, 2005 ás 7:27 am
Eu primeiro alegreime de que o naufragado non fose un pesqueiro e de que non houbera mortes, como adoita pasar. Os de Camariñas si estaban cheos de vergoña polo que pasara, e un concelleiro fórase de alí cando pasou todo anoxado polo espectáculo. Quen o fixera eran uns marxinais, que sempre os hai (mesmo en New Orleans houbo moitos días atrás). Pero en segundo lugar, se vou asumindo culpas colectivas como propias, mal vou
imose supoño que nese aspecto, un alemán cargaría un fardo máis pesado que o noso…o 13 de Setembro, 2005 ás 7:40 am
Non sei se o alemán cargaría un fardo máis pesado. E tampouco asumo culpas colectivas como propias, pero avergónzome de tantas cousas: dos incendios, do feísmo arquitectónico, do nepotismo (incluso entre os que se van de progres e de esquerdas) esto último, o que máis, quizás. En fin, que non me digas que non temos mil cousas das que avergonzarnos… E as que nos debía de encher de orgullo, a lingua, importa tres pitos. Onte dábame noxo escoitar a Touriño e o Gerardo de Radio Voz (que “no le salía el gallego” pero como estaba medio obligado a falalo tivo que apandar). En fin, que postureo, todo.
o 13 de Setembro, 2005 ás 8:13 am
Por eso, con tanto co que anoxarse, que en Camariñas un tal A e outros dous ou tres se poñan de raqueiros…