Set 21 2005
Burguesía
No fondo de armario do argumentario sociopolítico un clásico imprescindible era, e en boa parte sigue a ser, o de “aquí non hai unha burguesía”. Eu téñoo usado, pero a verdade porque o tiña, non porque crea que me sente ben. Por un lado, porque burguesía, aínda cando había pouca, aquí habíaa –outro cousa é para onde apuntara- e por outra, porque tampouco o chamado pobo se conducía como moi galego, por moito que gastara boina e afalara vacas. Agora desterramos a boina pola gorra esponsorizada por un taller ou un rapado e as vacas polo can de paseo, e as clases están unificadas polas hipotecas. E o outro día fun a unha voda para –ademais de corresponder á invitación- tentar comprobar como vai o Down Jones de galeguidade nas clases medias.
Era nunha das igrexas da Cidade Vella, e en canto nos achegamos, vin que, a pesar da prohibición de levar chaqué, os invitados que xa estaban ían vestidos de tiros largos (co que apañei unha bronca conxugal: “con que ‘vai elegante pero sencilla’ que non vai ser para tanto”). Pero a cerimonia celebrouse en galego (e cun oficiante de voz cuspida á de Suso de Toro, co que tiña á maiores un certo parecido físico), na saída tocaron uns gaiteiros e os contraentes abandonaron o lugar a bordo dun seiscentos pintado de franxas branquiazuis e adornado con dúas bandeiras do Deportivo. Seguindo co símil futbolístico, os invitados desprazámonos en autobús ó lugar do convite, que era tamén un lugar de tronío, con prados, pérgolas, porches, carpas e todo tipo de construccións para tomar o aire e/ou gorecerse del. Había eses bocados deconstruídos que se toman nunha culler dobrada tipo Uri Geller, pero tamén un caldeiro de pulpo.
O sector máis rancio e/ou máis foráneo dos convidados non puido evitar exteriorizar a súa desaprobación latente cando comprobou que o organigrama das mesas representaba estadios de fútbol (a nosa era o Dinamo Stadion), sobre todo porque ó núcleo duro de madridistas tocáralles casualmente o do Olympique de Lyon, campo de infausto recordo. 
Pero ó chamémoslle sector de tribuna visitante aínda lle quedaba unha chea de razóns para o mosqueo. Desde a linguaxe verbal do noivo (“imos rifar entre todos vós unha noite de hotel en calquera lugar do Estado español”) ata a non verbal (as danzas rituais dos Riazor Blues a medias cos integrantes dunha mesa-estadio da outra punta do salón). Un convidado que vai ó baño e sae perfectamente travestido e cuspidiño a Dustin Hoffman en Tootsie. 
Pero quedáballes outra ordalía: o matrimonio, coa exquisita educación que os caracterizou en todo o acto (e na súa vida anterior, pero no acto ata tiveron o detalle de felicitarme o cumpreanos polo micrófono) pasaron polos estadios repartindo recordatorios do enlace: unha postal con eles vestidos de galegos (gaita incluída) posando a carón dun hórreo, no máis puro estilo “Escudo de Oro-Zaragoza”, e co lema non menos tradicional “Recordo de Galiza”. Cando nos fomos xa había unha persoa metida na piscina, e soamente eran as dúas e media da mañá.
En conclusión –á que cheguei ó día seguinte- non sei se hai burguesía galega. Tampouco se siquera fai falta tela, alomenos mentres manteñamos a creatividade.
(para mércores, 21 de setembro de 05)
o 21 de Setembro, 2005 ás 12:42 pm
Foi un gran partido, si. E deberiamos ir pensando en falar seriamente con Suso de Toro, non fora ser que o que presenciamos foi unha conversión de incógnito. Saúdos dende Loftus Road!
o 21 de Setembro, 2005 ás 1:34 pm
Ola Fondo Norte!
O mellor foi que cando recollín o coche para ir para casa e dei a volta en Porta Real, do outro lado do xardín había un control de alcoholemia. Á miña muller deulle un ataque de risa
vingativa, porque quería ir tomar algoeu abrin a ventá do coche e o municipal mandoume seguir. Foi o milagro de San Antón.o 21 de Setembro, 2005 ás 2:43 pm
Cousas veredes! En todo caso, o voso atuendo era moi axeitado, aínda que hai que recoñecer que para os homes o mellor sería levar a chaqueta do chándal por riba do traxe, estilo Arsenio. Insuperable.
o 21 de Setembro, 2005 ás 3:33 pm
Proposta de Top Ten Frikicasamento (aportar novas items)
1- A flautista birolla (tocaba mirando o ostromento)
2- Campanilla arronchando entrecós e cantando en ruso
3- A Coruña de Rachí (Jarbanzo Negro) soando nonstop durante media hora despois de que Credikito fora presentado como “mellor pincha d’Europa”)
4- Piscinazo en soutien da parella máis podre da voda (e mira que había…)
5- Un personaxe tocando a harpa cunha cadeira de madeira
6- O mesmo personaxe botándolle 26 anos a unha rapaza de 15
7- As caras dos compoñentes da mesa-estadio do Olympique Lyon (Gerland). Eran madridistas.
8- O personaxe embutido en traxe demodé rebobinando sen parar o gol de Dieguito Tristán xunto a barra.
9- A postvoda domingueira no Campo da Leña (vivan as letrinas móbiles e a terceira idá….)
10- E por suposto,…Suso de Toro.
PS: LOFTUS ROAD RULES OK
!
o 21 de Setembro, 2005 ás 4:08 pm
Vaia, isto si que foi bodhórreo e non o de Farruquito!
Parabéns aos contraíntes, que están juapirmos vestidos de autonómicos. E ao virgoserodio que cumpriu anos tamén.
o 21 de Setembro, 2005 ás 4:08 pm
Está difícil superar o top 10, pero ahí van algúns momentos estelares.
1. O momento no que o cura (perdón, Suso de Toro), dixo “vimos a casar a estes pibes”.
2. O convidado que se baixou a mexar contra a nave industrial mentres os buseiros andaban perdidos na ruta “rupestre”.
3. O falso vals dos noivos.
4. Os camareiros bailando durante a barra libre.
5. Os ofrecementos de consello conxugal de Fran.
Mellor deixámolo en 5, aínda que habería máis…
o 21 de Setembro, 2005 ás 4:12 pm
Bonísimo o de “rupestre”. Hai que ter mala uva e oído “hiperacúsico” de bus…hai que véin
o 21 de Setembro, 2005 ás 4:23 pm
Ferdinand, e iso que non mencionei os comentarios do desguace Troncomóvil…
o 21 de Setembro, 2005 ás 8:48 pm
Pois nada, nenos. A próxima organizádela vos a ver que tal.
Merecíades que vos poñeran a todos no Cuernabeu, por señoritos. Cria corvos…
VIVA LA FRIKIBODA
!
Zenks ebribadi
o 15 de Outubro, 2005 ás 11:19 pm
testcomment407