Nov 09 2005
Arde París
Vai para quince días que en Francia andan os barrios revoltos, e aquí os líderes de opinión siguen a preguntar retoricamente por que. Chamoume un colega que traballa en Madrid, a ver se lle conseguía o contacto con Manu Chao para que opinara, en lugar “deses burros que falan porque lles preguntan, non porque saiban”. Non me gustaría entrar nesa categoría de borricos que falan do que non saben, pero quedaríame mal corpo se non apuntara algo que me parece evidente: non se debe tratar tanto dun problema da inmigración/integración como dun problema de marxinación.
O que pasa é que os marxinados adoitan ser o que son, pobres e distintos. De feito, desde 1789, en Francia –e en ningunha parte- non marxinan precisamente á nobreza autóctona (e mesmo naquel tempo unha das razóns do odio a María Antonieta era por ser austríaca). Manterse na clase media cando teu pai ou teu avó veu de fóra a traballar na construcción é ben difícil agora que os contratos fixos rarean como os unicornios. Os pais/avós conformáronse co que lles deron, porque viñan de sitios onde unha persoa non tiña apenas valor e calquera cambio era a mellor, pero para os seus descendentes, nun país onde a xente ten dereitos, calquera cambio é a peor. E a acción do Estado (do francés, pero tamén de moitos máis) foi ir desaparecendo dos sitios conflictivos, deixando que se apañaran entre eles, ou intervir para amolar. Precisamente a biografía de Manu Chao publicada por Xerais conta como todos os proxectos xuvenís, clubs ou locais musicais, eran sistematicamente esmagados polas autoridades. En resumo, desde o punto de vista económico é mellor ser vaca na Francia rural que rapaz na Francia urbana. Nese ambiente, como cada certo tempo nos Estados Unidos, prende facilmente unha revolta nihilista e cega –e polo tanto, difícil de acougar, porque non hai dirixentes cos que tratar nin reivindicacións que negociar- na que a protesta sigue a pauta dos videoxogos. Queimar coches ou sacudir policías é á vez excitante e o sistema máis efectivo de facerse presente.
Ademais, claro, hai racismo. Como se fartan de decir os casseurs nos micrófonos –ás veces antes de sacudir a quen os leva, porque atizar periodistas tamén debe ser divertido- se te chamas Rahid e non Richard o choio que atopas como moito é de repartidor de pizzas ou de limpar váteres. Aquí pasa o mesmo, pero os precarios non se agarran a identidade ningunha porque poden fuxir dela. Unha rapaza que teña acento galego ou de presencia esteticamente incorrecta é difícil que lle dean un posto de dependenta nunha boutique: a solución é eliminar o acento (como quixo facer cando se quixo meter no show business aquel pasmón de Ourense que fora a Gran Hermano) ou facer dieta, pero quen leva na cara unha orixe evidente –como por outra parte lle pasaba ó de Gran Hermano cos coloretes da cara- non soluciona o problema indo a un logopeda ou a Corporación Dermoestética. En definitiva, pódense montar os especiais informativos que se queiran, pero o que pasa é o que outros socio-músicos proclamaban a finais dos anos 70 na Gran Bretaña: no future. En vernáculo: é o que hai, neno (que non hai).
(Por outra parte, o racismo é sempre contra os pobres. Unha vez que entrevistei a Lavodrama, o baloncestista centrofricano fillo dun ministro de Bokassa cando xogaba no OAR , contoume que se cruzara nunha rúa do Ferrol cun pai e un neno. “¡Mira, papá, un negro!”, dixo o pequeno. “No es un negro, niño, es un jugador de baloncesto”, cortouno o pai).
(para xoves, 10 de novembro de 05)
o 10 de Novembro, 2005 ás 12:11 am
E xa non falemos do inducido racismo dos pobres contra os pobres: non é estrano atopar xente de aquí que aplaude a última decisión do ministro do Interior francés, xente que ademáis sabe por propia experiencia que é ser emigrante. Algo terán que ver uns medios maioritarios máis preocupados en ofrecer os mellores lumes que contar as molestas causas que tanto unirían.
o 10 de Novembro, 2005 ás 8:07 am
Si, máis ca racismo, eu diría que hai clasismo. Lembro como certa folclórica galega que tiña un programa de tarde no que a xente contaba a súa vida, trataba como eminencia a un negro polo feito de ser médico (profesión que venera porque é hipocondríaca) e tratou como escoria humana un portugués (noutrora tamén víctimas de racismo por parte dos galegos, polo menos na aldea, (“cóidalle as vacas un portugués”), pois iso, tratou pouco menos ca de delincuente un portugués porque non tiña nin un peso. Poida que noutros países menos acostumados á mestura de razas siga existindo racismo, pero aquí trátase máis ben de clasismo puro e duro. Etoo mola, un que chega nunha patera, non tanto.
o 10 de Novembro, 2005 ás 8:17 am
Unha vez coincidín na coida da festa da miña aldea cun matrimonio emigrante en Francia. El era da aldea, e ela das aforas (de Soria ou Burgos). Non facía máis que esbardallar dos estranxeiros que inzaban París, e ninguén lle facía moito caso, ata que foi elevando o ton, e se creou un silencio un tanto incómodo. Para saír da situación, como eu era quen non a coñecía, pregunteille que facía en París: “Soy portera”. ¡Ai as porteiras francesas!, ¡eso si que é mando!.
o 10 de Novembro, 2005 ás 8:10 pm
Da gusto ler este artigo.
Estaba farto dos expertos que explicaban a revolta(non confundir coa sala de festas)
1-Pola relixión islámica dos revoltados
2-Pola súa orixen extranxeira .
En realidade había clasismo directo ou inverso(Ai,pobriño,queimou a rúa toda,pero é de Marrocos e…)
Eu coido que a revolta amosa unha boa asimilación da cultura francesa.A cousa é menos romántica que no 68,pero nesta etapa de globalización e libre mercado non paga a pena poñerse a facer poesía.En fin,que o ayatollah ese de Quatar ten menos que facer aquí que a miña avoa da aldea.O que é vergoñento é que tantos medios de comunicación o queiran meter nesta pandeirada.
E moi boa a posta en perspectiva coa realidade galega.O que pasa é que aquí moitos prefiren xogar a ser madrileños,bueno,a Revolta tamén gusta(A sala de festas,enténdase)
o 10 de Novembro, 2005 ás 9:02 pm
Renuncio a o comentario exahustivo que creo que merece o asunto para cando aprenda a redactar e abra o meu propio blog. Resumo con unha reflexión sinxela:
De problemas como o de Francia e a súa orixe hay uns culpables claros: nos. Da marxinalidade do que é galego hai outro culpable claro: nos tamén.
o 10 de Novembro, 2005 ás 10:54 pm
Do de Francia tamén nós?
o 10 de Novembro, 2005 ás 11:08 pm
¿Do de Francia? A min preocúpame e aféctame igual en Francia que en Barcelona, por exemplo. O problema é unha Europa rica que convive, incluso dentro das súas fronteiras, cunhas Africa, Asia e América do Sur pobres. Pero a culpa, evidentemente, e de G. Bush
Celebro que dea por bo que nos autoinculpe da marxinación galega. Faime ter esperanzas.
o 12 de Novembro, 2005 ás 8:20 pm
A maioría dos inmigrantes que atopei na miña vida eran moito máis racistas ca min…
De feito, varios palestinos que coñecín mentres estudiaba a carreira confesaban que as rapazas de aquí lle parecían unhas … (non fai falta que o escriba), que a relixión católica era una tontería e que o non ter relixión era xa incalificable.
E se viaxas a calquera país musulmán, verás que tan pronto saias do centro “europeo” da cidade as miradas de odio e desprezo proliferan. Mesmo poida que che tiren pedras.
O nivel de racismo deles adoita a ser bastante máis alto ca o noso.
Saúdos (interesante o tema).
o 18 de Novembro, 2005 ás 4:33 pm
tes razón, rapaz; o trinomio é migración