Xan 09 2006
Depresión post partys
Estamos inmersos no proceloso océano da depresión posterior ás festas do Nadal. Dentro da oportunista e descarada apropiación que fixo o cristianismo destas celebracións pagás (ata moveu a data do aniversario de Cristo para forzar a coincidencia), o de poñer en último lugar os Reis está excelentemente pensado. É a festa dos nenos que, como son incansables, son inmunes ás canseiras (físicas, gastronómicas e consumistas) que arrastramos os demais desde mediados do mes pasado. Antes de volver á vida real onde non son obrigatorios os bos sentimentos nin saquear as tarxetas de crédito, o noso último cartucho de adultos foi desempeñar o papel de auxiliar dos Reis Magos.
Claro que non deixa de ser un traballo. A tarde-noite do día 5, asistir á cabalgata de Reis, soportar como gardas de Buckingham a peculiar interpretación municipal dos horarios previstos para o desfile e dar saltos de finxida alegría, para tentar desconxelar os pés, no momento en que aparecen SSMM los Reyes empolingados nas carrozas. Hoxe en día, os nenos parecen estar máis centrados na rapañota de caramelos que nas figuras reais, ata o punto de contaxiar a boa parte dos adultos, practicantes de mañas como poñer o paraugas ó revés, a xeito de parabólica, para xuntar o maior botín posible. O traballo dun adulto nestas circunstancias é ímprobo, cun ollo en velar que as criaturas non se metan entre as patas dos cabalos da comitiva ou non as leve por diante a sección de clarinetes da banda, e o outro en non descoidar o rendemento na acumulación de caramelos. Rematado o desfile e conservado como se puido o prestixio paterno de dar satisfeito as necesidades da prole (aínda que sexa de lambetadas) queda o dálos cansado para que durman canto antes a pesar da excitación, pero reservando as forzas propias para acometer as manobras orquestrais na escuridade impostas pola condición de cooperadores necesarios dos Reis Magos.
Antes, a mañá de Reis debía ser o paraíso da paternidade. Os nenos sempre se entregaron compulsivamente a estrear, poñer a proba ou lucir os xoguetes, pero como non eran eléctricos (os xoguetes, non os nenos), faciámolo fóra da casa. Recordo saír a pasear todo fachendoso, vestido de romano, co peito acoirazado e o casco rematado cun penacho parecido a unha escoba de plástico ou a aquelas alfombras dacha de luxurioso pelo sintético. Agora os xoguetes son electrónicos, e pasas a mañá derreado no sofá poñendo pilas ou descifrando manuais traducidos directa e aproximadamente do coreano. A deste ano foi a peor de todas. Ademais dos chamados regalos útiles –útiles para as sinerxias da economía familiar de aproveitar os regalos de Reis para reforzar o armario-, ó maior trouxéronlle un móbil e á pequena un ordenador portátil infantil. Pasei toda a mañá sen poder estudiar o meu móbil novo argallando no manglanillo filial, e tentando poñer en marcha o ordenador da cativa. Conseguín o primeiro e fracasei no segundo, co que a facción paterno/materna pasamos o día abochornados escoitando á nena recitar urbi et orbe, por teléfono ou en persoa, a súa lista de regalos: “un ordenador estropeado, un jersey…”, mentres nos tratabamos de comentar cun sorriso nervioso “…xa se sabe, ás veces,… a ver se llo cambiamos …”
Menos mal que para calmar a depresión post partys e a síndrome de abstinencia da tarxeta de crédito, a nova relixión (o consumismo) inventou as rebaixas.
(para martes, 10 de xaneiro de 06)
o 10 de Xaneiro, 2006 ás 12:45 am
É o signo dos tempos: os nenos de hoxendía son moi sabidos e gostan máis de posturas republicanas revindicativas e con máis proveito ( rapañotas de glucosa ), que submisión a monarquías clásicas e pouca dada a alegrías duradeiras ( xoguetes mecánicos temporais )… e coma sempre os proxenitores rosmando polo enxebrismo de outrora ( romanos galegos ), SIGH!.
o 10 de Xaneiro, 2006 ás 9:55 am
e qué? ademais do ordenador estropeado da nena, como vai o móbil do pai?
o 10 de Xaneiro, 2006 ás 1:06 pm
Xa o dei sincronizado co ordenador. O malo é pasar a axenda do vello (conectividade by infravermello, e que soamente podía recibir, non enviar a un PC)ó novo. Estou case resignado á transmisión dixital (co dedo)
o 10 de Xaneiro, 2006 ás 1:44 pm
A min resúltame un pouco sospeitosa esa actitude consistente en ensalza-la “estética dos nosos anos mozos”; está algo así como inflada do pior do romanticismo.
Tódalas xeracions teñen os seus Abel e os seus caín. Eu opto por pensar que hai dúas clases de individuos : individuos-masa
non, non falo dos panadeiros nin dos peons de albañile individuos.Apertas.
o 10 de Xaneiro, 2006 ás 1:56 pm
Oigan, que eu non ensalzo nin romantizo (nin bebedizo, nin olvidadizo) nada. Limítome a falar de cando ser pai supoño que debía ser máis descansado e a transcribir un recordo de neno. Por suposto que é mellor que che regalen un móbil ou un ordenador que un disfraz de romano (e nunca me trouxeron o escalestric, trauma que me podería ter convertido nun serial killer ou nun piloto homicida)
o 10 de Xaneiro, 2006 ás 2:00 pm
A ver sHs. Hai mil formas de meter a axenda. Copia a axenda do vello á memoria da tarxeta sim. Despois a cambias (a sim) ao novo e fas o contrario. A copias da sim a: ou ben a memoria do teléfono ou ben á memoria da tarxeta (non sim) que supoño que terá.
E a partir de aí, bluetooth, usb directo a pc, etc etc
o 10 de Xaneiro, 2006 ás 2:33 pm
Por favor, sr ánzony, fágalle un croquis ó sr. sHs, e de paso eu me entero, que estou feito un cristo con tanto sim.
De todos os xeitos teñan coidado con tanto sincronizar que a rebelión das máquinas está á volta da esquina.
E xa postos, para que raios quere sincronizar o móbil co ordenador da pequena? non quedamos en que estaba estropeado? Por certo, que debería estar vde. luminoso vestido de pretor. Non lle queda por ahí algunha fotiña? (a min trouxéranme un de cociñeiro… non sei que será pior….)
o 10 de Xaneiro, 2006 ás 3:24 pm
É como anda de politonos-sonitonos-etc o novo móbil (o do pai)? Alégrame el día, shs.
o 10 de Xaneiro, 2006 ás 5:15 pm
¿E qué é unha tarxeta “non sim”????? ¿Dubida?
o 10 de Xaneiro, 2006 ás 5:21 pm
Menos coñas, que ando agobiado. O portátil da pequena xa non quedaba. Quedaron de avisar. Xa ó irmao maior lle pasou que lle tocaron dous escalestrics (aquí hai carnaza froidiana) que non traballaban. En canto ó da miña axenda, a sim téñoa abarrotada. Claro que podería ila baleirando, pero o problema é que non sei se nun primeiro momento me deron opción de pasar toda a tarxeta sim á memoria do teléfono, pero agora teño que ir número a número, que é case tanta vara como apuntalos. Por non falar dos problemas da palm arqueolóxica que teño e os contactos que alí están. Hoxe, no ordenador do choio, deina importado para Microsoft Outlook, e así soamente me quedará baixar o software para o da casa, repetir a operación e logo sincronizar co teléfono. (¿Como me queda tempo para as cousas serias, incluído o blog? Boa pregunta)
En canto ós polis-semis, eu uso unha gravación propia na que me conmino a min mesmo a coller o teléfono.
o 10 de Xaneiro, 2006 ás 6:45 pm
Porra, xa o fixen, ou ando nelo. O vello manglanillo era máis espilido do que pensaba, e podía meter todo de vez na sim. O traballo e encher e valeirar, como quen trasfega un bocoi en pipotes. Zenks, Änzony
o 10 de Xaneiro, 2006 ás 8:58 pm
Non dixen que romantizaras (por outra parte, é unha magoa que xa non se romantice coma un William Blake ou coma un Yeats), digo que ás veces facer comparacions (son sempre odiosas, ¿será porque sempre sae alguén perdendo?) entre o antes e o agora, pode ser perigoso. Sobre todo se te pilla unha gripe de melancolía repentina escoitando soul.
Apertas.
o 10 de Xaneiro, 2006 ás 9:11 pm
Oh!! sHs! o Scalextric também foi o meu trauma. Por isso, há cousa dum ano e pico merquei nom um, dous, para fazer uma mega pista, com marcadores digitais para as voltas e semáforos.
Hostias trauma, durou-me 15 dias e regalei-lho ao filho dum colega, arrastrei a sugestom consumista 20 anos!!. Isso sim, que desfogue… todos levamos um neno dentro.
o 10 de Xaneiro, 2006 ás 11:30 pm
Constante eSedidió: unha tarxeta non sim é unha tarxeta de memoria externa, tamén chamada tarxeta a maiores.
Exaltado niño de la guía: O Scalextric que lle regalei ó infante (o que funcionou por fin) montamolo unha vez, e nunca máis. A miña pareceira rei maga negouse a seguir regalando pezas.
o 10 de Xaneiro, 2006 ás 11:51 pm
Veño de revisar o flamante glosario de termos informaticos galego-inglés de galego21 e “tarxeta a maiores” non aparece por ningures. É posible que vostedes se estean a referir a unha memoria flash en calquera das súas múltiples variables, ben sexa memory stick, secure digital (SD), mini-SD, XD-picture card, compact flash, MMC, transflash ou similar (desculpen o exercicio de pedantería). A ver se falamos con propiedade
En canto ó de constante, non sei se é unha virtude ou é un defecto. Teña vostede paciencia, que non sei se haberá observado que as miñas intervencións téñense multiplicado dende a lei dos collóns. É a miña maneira de espantar o mono. Espero, polo ben de todos vostedes, que se me pase pronto.
A putada é que se eu en vez de ser xefe fora soldado raso seguro que estaría todo o día metido no váter botando pitos. Pero xa ve, a miña educación xesuítica sae polo sitio máis inesperado.
o 11 de Xaneiro, 2006 ás 3:07 am
Xa sei que son un pesado, pero vexan a hora que é e sigo traballando. Comprenderán vostedes que me poda permitir este cachiño de desafogo.
Este vai referido ó escalestris. No meu caso tiven máis sorte: á probiña da miña nai tocoulle a lotería e o primeiro que fixo foi comprarme un. O malo que o premio foi tan pequeno que me tiven que conformar co máis baixo de gama. Aparte de ser un circuito en plan óvalo indianapolis (co que o coche de fora sempre levaba desavantaxe), os coches eran seat 600, polo que glamur o que se di glamur non tiña.
Hala, boa noite.
o 11 de Xaneiro, 2006 ás 1:15 pm
Eu também gostava de um computador desses para uma prima pequena que tenho. Felizmente seu pai advertiu-me de que a adorável criança já era usuária de um Powerbook da Apple. Ainda bem, se lho chego a comprar sentiria-me como Javier Krahe na cançom de Marieta.
o 11 de Xaneiro, 2006 ás 3:19 pm
“Xosé Manuel Pereiro no dirigirá finalmente los programas de la TVG”
http://www.xornal.com/article.php3?sid=20060111135157
Mecachis!
o 11 de Xaneiro, 2006 ás 3:56 pm
Menos lobos co portátil da cativa. É un deses VTech, para completar palabras e cousas así, non un laptop con procesador centrino deses
o 11 de Xaneiro, 2006 ás 3:57 pm
Do que comenta Mourullo, xa postearemos con calma
o 11 de Xaneiro, 2006 ás 4:17 pm
Que che coloquen os exames os días 9, 11, 16, 18 e 24 de xaneiro. Iso si que é depresión post-vacacional. O demais son divagacións
o 12 de Xaneiro, 2006 ás 10:37 am
“O traballo e encher e valeirar, como quen trasfega un bocoi en pipotes”
Tes o poder da analoxía. Perfecto. Exactamente iso.
Ah! E de paso, que saibades que o AUTO CROSS de toda a vida agora ven en formato QUAD. Vou puril.
E si. Efectivamente a tarxeta externa (non sim) é máis ou menos o que di esedidió. Como se nota que chapamos wikipedia… (http://es.wikipedia.org/wiki/Memoria_flash)
Apertas