si home si

Non pensei que chegaría este día. Non, por moito que non haxa nada fixo nestes tempos que mudan os tempos, as vontades, e a mobilidade xeográfica é un valor de emprego, como saber reportar ó xefe ou ser experto en due diligence. Despois dun cuarto de século indo de acó para aló, da Falperra a María Pita, do Orzán a San Andrés pasando por Juan Flórez, do Monte das Moas a Fernando Macías e de alí ás Xubias, voume. Adiós rúas, adiós desmontes, que dixo a outra.

Despídome de andarlles explicando o planeta Coruña ós bárbaros que moran fóra da marca da Ponte do Pasaxe. De debater se aquí a xente é pechada, ou aberta pero cun forte sentido da intimidade. De exercer de pacovazcólogo en cando asomaba a gaita (eu, non Paco) por aí adiante. De debullar ata a afonía as razóns do que pasou e de analizar o que vai pasar (ou non). De ir ós vellos bares estrados de serrín co mesmo sentimento que cando vas a aldea, entre a alegría do reencontro e a culpabilidade de visitalos menos do que deberías. De botar de menos aqueles ultramarinos con cheiro a bacallao e afacerme a aprovisionarme neses grandes centros comerciais deseñados para que te perdas neles, e que están iluminados para favorecer os productos e desfavorecerte a ti para que te sintas un desgraciado que soamente se pode consolar comprando.
En certo sentido, foi unha ruptura, un cataclismo, pero non foi de repente. Supoño que a maioría da correspondencia seguirá chegando e acugulándose no vello buzón, e veño de marcar o vello número de teléfono e saltou a ultima versión do chiste que gravei no contestador. E un par de veces, o piloto automático que temos todos na cabeza equivocoume e conduciume polo camiño de antes, o que leva a onde xa non vivo. Non foi fácil. Durante meses, dubidei entre a confortabilidade demostrada do vello fogar e o símil de Beirut despois da guerra civil libanesa que estaba feito o novo. Claro que non tiña moito lugar a pensar. Vin centos de modelos de azulexos, e souben da decepción de escoller un e logo coñecer que os hai para parede e para piso, e que non son intercambiables. Vivín semanas carrexando polo día (e soñando con el pola noite) un catálogo de pinturas que tiña máis colores que a natureza, e que sofren mutacións que os fan irrecoñecibles cando se concretan nas parede reais. Comprobei, tal e como recordaba de cando andaba de mozo nas obras, a rivalidade entre os distintos gremios constructores e as sutís descalificacións recíprocas. Coñecín moreas de carpinteiros, unha profesión que imaxinaba menos numerosa e con máis unidade de criterio de qué cousas se poden facer e cales non. Tiven que meter boa parte da miña vida en caixas, que xa non é exactamente a mesma logo de desembalada. Ou non será cando as dea baleirado todas (tardei tres días en atopar o cargador do móbil e unha semana en recuperar o mando do televisor). Agora exploro este novo mundo meu, máis pequeno e máis familiar, con todo máis a man (e máis a pé), procurando descubrir e clasificar os lugares, os bares e os servicios.
En resumo, a decisión de partir foi difícil de tomar, foi dura de facer, pero agora aquí me teñen. En Perillo.

( xoves, 16 de febreiro de 06)