Feb 16 2006
Funme
Non pensei que chegaría este día. Non, por moito que non haxa nada fixo nestes tempos que mudan os tempos, as vontades, e a mobilidade xeográfica é un valor de emprego, como saber reportar ó xefe ou ser experto en due diligence. Despois dun cuarto de século indo de acó para aló, da Falperra a María Pita, do Orzán a San Andrés pasando por Juan Flórez, do Monte das Moas a Fernando Macías e de alí ás Xubias, voume. Adiós rúas, adiós desmontes, que dixo a outra.
Despídome de andarlles explicando o planeta Coruña ós bárbaros que moran fóra da marca da Ponte do Pasaxe. De debater se aquí a xente é pechada, ou aberta pero cun forte sentido da intimidade. De exercer de pacovazcólogo en cando asomaba a gaita (eu, non Paco) por aí adiante. De debullar ata a afonía as razóns do que pasou e de analizar o que vai pasar (ou non). De ir ós vellos bares estrados de serrín co mesmo sentimento que cando vas a aldea, entre a alegría do reencontro e a culpabilidade de visitalos menos do que deberías. De botar de menos aqueles ultramarinos con cheiro a bacallao e afacerme a aprovisionarme neses grandes centros comerciais deseñados para que te perdas neles, e que están iluminados para favorecer os productos e desfavorecerte a ti para que te sintas un desgraciado que soamente se pode consolar comprando.
En certo sentido, foi unha ruptura, un cataclismo, pero non foi de repente. Supoño que a maioría da correspondencia seguirá chegando e acugulándose no vello buzón, e veño de marcar o vello número de teléfono e saltou a ultima versión do chiste que gravei no contestador. E un par de veces, o piloto automático que temos todos na cabeza equivocoume e conduciume polo camiño de antes, o que leva a onde xa non vivo. Non foi fácil. Durante meses, dubidei entre a confortabilidade demostrada do vello fogar e o símil de Beirut despois da guerra civil libanesa que estaba feito o novo. Claro que non tiña moito lugar a pensar. Vin centos de modelos de azulexos, e souben da decepción de escoller un e logo coñecer que os hai para parede e para piso, e que non son intercambiables. Vivín semanas carrexando polo día (e soñando con el pola noite) un catálogo de pinturas que tiña máis colores que a natureza, e que sofren mutacións que os fan irrecoñecibles cando se concretan nas parede reais. Comprobei, tal e como recordaba de cando andaba de mozo nas obras, a rivalidade entre os distintos gremios constructores e as sutís descalificacións recíprocas. Coñecín moreas de carpinteiros, unha profesión que imaxinaba menos numerosa e con máis unidade de criterio de qué cousas se poden facer e cales non. Tiven que meter boa parte da miña vida en caixas, que xa non é exactamente a mesma logo de desembalada. Ou non será cando as dea baleirado todas (tardei tres días en atopar o cargador do móbil e unha semana en recuperar o mando do televisor). Agora exploro este novo mundo meu, máis pequeno e máis familiar, con todo máis a man (e máis a pé), procurando descubrir e clasificar os lugares, os bares e os servicios.
En resumo, a decisión de partir foi difícil de tomar, foi dura de facer, pero agora aquí me teñen. En Perillo.
( xoves, 16 de febreiro de 06)
o 16 de Febreiro, 2006 ás 9:27 am
Nom creia que o Planeta Gelo é menos apaixonante…
o 16 de Febreiro, 2006 ás 9:44 am
Vaites, vaites, morriñada fóra.
Simplemente vive noutro barrio da mesma cidade. Dígollo eu, que sei do que falo.
o 16 de Febreiro, 2006 ás 10:21 am
Ben sei, pero facíame gracia poñerme no papel de coruñés da toda a vida que xa non pode coller os trolebuses nin chamar ó 010
o 16 de Febreiro, 2006 ás 11:35 am
Ser perillán está moi ben, cambeas de alcalde Papa, por alcalde bateria.
Cando eu era adolescente deciamos “os de perillucho molamos mucho”, alargando moito o U e casi facendo un silbo co cho.
Oxe Perillucho non é o mesmo Perillo, mais se tes unha lanchiña, poderás estar en poucos minutos en calque parte da ría.
E non esquenzas que a patrona de Perillo é a Virxen da Cabeza, que según din cura todos os males do coco.
Incluida a tolemia.
Un Bico.
o 16 de Febreiro, 2006 ás 11:40 am
Non sabía que eras perillana. O da Virxe da Cabeza sóame ó santuario aquel da Guerra Civil no que os franquistas fixeron non sei que machada, e non entendo como é a patroa, porque a parroquia xeográfica penso que é Santa Leocadia de Perillo.
o 16 de Febreiro, 2006 ás 3:14 pm
Boa mudanza. Falando doutra que tamén deberia selo, que che parece o siléncio no Telexornal da TVG de hoxe sobre a detención de membros de Nós-UP? Obrigado e saúde.
o 16 de Febreiro, 2006 ás 3:15 pm
Boa mudanza. Falando doutra que tamén deberia selo, que che parece o siléncio no Telexornal da TVG de hoxe sobre a detención de membros de Nós-UP? Obrigado e saúde.
o 16 de Febreiro, 2006 ás 5:40 pm
Non sei. Podo aventurar varias hipóteses:
1.- Non se enteraron
2.- Consideraron que as acusacións son máis ben por vandalismo que por outra cousa, e preferiron non botarlle máis gasolina ó lume que sempre se quere armar nestas cousas
3.- Nestes asuntos sempre estás entre dous fogos: se lles dás cancha, uns acúsante de criminalizar (nas últimas detencións unha avogada chamou indignada a unha redacción porque se deran os nomes, sinalando que o feito de que as identidades se facilitaran nunha web próxima ós detidos non supoñia o dereito a difundilos) e outros de ocultar os feitos.
4.- Quizáis recordaron a castaña que resltou a Operación Castiñeira e pasaron
o 16 de Febreiro, 2006 ás 5:54 pm
Por un momento, ao principio de ler, pensei que marchaba a novas aventuras profesionais alén da peaxe da Barcala! E que era un adeus en toda regra. Logo, fartei de rir.
o 16 de Febreiro, 2006 ás 5:59 pm
Diso se trataba, prezado M.
o 16 de Febreiro, 2006 ás 6:27 pm
De todos os jeitos, há maneiras e maneiras de fazer as cousas. Pode-se dizer que o detido é menganito de cual, mas a menganito de cual há que dar-lhe voz para que se defenda, digo eu…enfim, em todo caso penso que a última das hipóteses seria a mais achegada à realidade; como sempre umha operaçom propagandística com um bombo e um despregue de méios, para umha cousa que, enfim…
o 16 de Febreiro, 2006 ás 9:30 pm
Obrigado, Pereiro. Suponho que Vasques será un ex alcalde tan pouco intervencionista como o Gelo cando estivo inhabilitado, actuando como asesor da alcaldesa. É o que ten o poder cando emana (ou exsuda) do povo.
o 16 de Febreiro, 2006 ás 9:39 pm
Quitado o deEsther Pita, non hai outr precedente de sucesor (Baltar, Palmou) que se limitara a gardar a horta do anterior hortelán se sachala el.
o 16 de Febreiro, 2006 ás 9:39 pm
Vaia home. Eu que lle ía largar un discurso sobre “bicoastalidade”. Así que agora será un deses numerosos cidadáns coruñeses que exercitan a súa paciencia a diario na avenida da Avedra, e na ponte da Pasaxe. Pois nada, disfrute da nova casa, e dos paseos pola beira da ría (cando estea a marea alta, claro).
o 16 de Febreiro, 2006 ás 9:46 pm
Non, os atascos, polo xeral,comezan despois de onde teño o piso. os que sufro son os da Praza de Ourense ó entrar, que xa sufría, e algún día que tiven a idea peregrina de ir facer unha xestión pola Ronda de Outeiro ás 20,00 un venres
o 17 de Febreiro, 2006 ás 2:00 pm
Benvido ó concello coa bandeira máis hortera do mundo occidental. Agora, iso de que os atascos comezan despois de perillo supoño que sería o que lle dixo o vendedor para rematar de convencelo. Xa me contará vostede dentro de uns meses…
De todos os xeitos, vexo que ten vostede feito un exercicio de audacia mudando de pueblo, ma non troppo. Segue a non perder de vista a ponte da pasaxe, non vaia ser o conto que, con isto das novas influencias celestiais, a cidade dea en levitar e perderse de vista entre as nubes, como lle pasara a Castroforte de Baralla.
o 17 de Febreiro, 2006 ás 2:50 pm
Grandes nomes coruñeses ( ou mesmo “curuñeses”? ) deixan o escenário virtual d’A Coruña ( ou mesmo de La Coruña? ) para as súas particulares teimas e a ( en orde estricto de preferéncia ) Herr Pereiro e Mr. Vazquez ( ou mesmo Vasquez? ) se remite éste xermano con raigames galegas.
Herr Graf Ferdinand Von Galitzien
http://ferdinandvongalitzien.blogspot.com/