si home si

Todos lemos, escoitamos ou vemos o duro peregrinar do presidente do PP –sangue, suor e ferro, Rajoy cabalga- pola diversa xeografía española, apañando vontades e sinaturas para que todos sexamos iguais e solidarios, privilexio consolidado que estamos a piques de perder por culpa dos cataláns. Todos o lemos, etc., pero eu –vantaxes de ser xornalista- asistín onte ó advenimento mariano á Coruña, en concreto ós Cantóns. Desde o de Sánchez Bregua, onde está a sede do PP da que saíu rodeado de todo tipo de dirixentes, novos e vellos, boinas e birretes, ata o Grande, onde o agardaba unha carpa puntiaguda e unha chea de xente, como nas xustas medievais das películas.

A importancia política do paseo xa a teñen aquilatada noutros medios, pero saquei outras conclusións. 1.- O duro labor dos escoltas, indo diante comprobando coches e contedores (¿como se distingue unha bolsa de lixo botada a deshora dunha posible bolsa-bomba?). 2.- O ben levada que é a xente do centro-dereita: un que hai pouco máis dun mes aseguraba que os outros eran a extrema dereita, departindo alegremente cun dos ex-presuntos cabezas rapadas. 3.- Quen tivo, retivo. Fraga foi o máis abrazado. Unha señora, despois de achuchalo, espetoulle: “Siga así conservándose” (¿quererá decir o mesmo que “Siga conservándose así” ou hai un matiz semántico que se me escapa?). 4.- Rajoy, de todas formas, non se queda atrás. “¿Puedo?”, dixo unha velliña, intimididada polo cerco de xornalistas. “Puede, señora, puede. Y béselo, que le encanta”, respondeulle unha periodista madrileña antes de decatarse que había micrófonos abertos cerca. 5.- A experiencia é un grado. Coa enerxía que dá a práctica de conductor de masas e seductor de vontades, Baltar (sénior, aínda que o júnior tamén andaba por alí) era o máis efectivo á hora de recadar apoios: “Señora, ¡Señora!, ¿quere firmar?” decíalle a unha, á que acabou tirando da manga, ata que intercedeu María Jesús Sainz: “Ya firmó”. “A ver, caballero, firmando, venga, venga”, proseguiu o presidente ourensán, incansable e inalterable pese a que xogaba no que hai dous meses era campo contrario. 6.-Hai xente destemida. “¡Ide traballar, fachas”, berroulle un mozo á concurrencia. 7.-A río revolto… A que máis beneficio efectivo sacou do acto foi unha moza que fixo todo o itinerario pedindo esmola en base a que o home lle pegaba (Arsenio Fdez. de Mesa e eu picamos e evitamos unha bronca cunha enerxía impropia dunha maltratada que lle caeu a outros que se resistiron). 8.- Rajoy sería un tipo simpático se non se dedicara á política e seguira sendo, por exemplo, rexistrador da propiedade (e miren que soa mal ese oficio). “Este es el sitio donde está mejor ordenado este follón de las preguntas”, asegurou pimpante cando o seu servicio de prensa o sacou de toriles para as declaracións. El tamén é ordenado. Tanto que, antes de que lle preguntaran –en provincias somos tímidos- dixo: “casi primero echo un discurso” e logo, por se os de atrás non escoitaban, repetía en alto as preguntas que lle facían. O cortés, de todas formas, non quita o férreo: os intentos do alcalde de Ferrol, Juan Juncal, de colocar a Fraga e Feijoo a carón do simpático líder non prosperaron.
Ás 20,00, oito horas e 2.800 sinaturas despois , saquei a conclusión nº 9: Que pouco dura o glamour. Dous aterecidos militantes anónimos atendían na escuridade ós seguidores da igualdade e a solidariedade que, pinga a pinga, se achegaban a deixar a súa sinatura. Eso si que é sangue, suor, etc.

(martes, 7 de febreiro de 06)

-”El idioma no se puede imponer. Será obligatorio en algunos casos, pero el Tribunal Constitucional ya ha orientado cuál es la posición”

-”Hay jurisprudencia que permite avalar que sería constitucional. Y tiene una lógica: la Constitución dice que el castellano es la lengua oficial de España y a continuación establece el deber y el derecho de conocer el castellano para todos los españoles. Y dice también que el gallego, el catalán, el euskera son lenguas oficiales en las respectivas comunidades autónomas de acuerdo con sus estatutos. Por tanto, el derecho y el deber de conocer esas lenguas ha de establecerse en los estatutos, que forman parte del bloque de constitucionalidad”.

Adiviñen que frase é de Emilio Pérez Touriño (nunha entrevista no Faro e La Opinión, aínda que esas liñas en concreto non aparecen en ningunha das edicións dixitais) e cal de Alfredo Pérez Rubalcaba en El País

Unha amiga mandoume un aviso, ó parecer do Ministerio do Interior, sobre as sofisticadas mañas que uns espelidos usan para copiarche a tarxeta, fóra do uso da sirla de toda a vida.


“Una importante banda de estafadores de origen yugoslavo está utilizando franjas lectoras de datos en las ranuras de los cajeros Caja Madrid, La Caixa y BBVA (que tienen el mismo sistema de recepción de tarjetas). Dicha banda es capaz de almacenar más de 100 números de tarjetas con todos los datos de los titulares; una vez recopilada la información proceden a grabar dichos datos en tarjetas falsas pudiendo ser utilizadas tanto en cajeros automáticos como en comercios. Del comunicado se desprende que la forma que tienen estos para saber que cajeros tienen puesta la banda magnética son unas pegatinas pequeñas (de unos 3 cm. de ancho por 2 cm. de alto) de colores vistosos que colocan en la parte de abajo del cajero. Si encuentras algún cajero con este distintivo no metas tu tarjeta y avisa rápidamente a la sucursal para que bloqueen el dispositivo”.

¿Non terían que ser os dos bancos, como responsables e propietarios dos dispositivos trucados e das instalacións onde están, os que comprobaran se hai cámaras, dobres ranuras e pagatinas? Chega con que saia cada hora un empregado/a – a ser posible fumador/a, e así aproveita para botar un pito- a inspeccionar os caixeiros, en lugar de meter medo ós usuarios con bandas de iugoslavos de orixe.

Circula un andacio pola rede, e particularmente na leira cada día máis extensa e intensa do blogomillo, consistente en confesar cinco vicios ou teimas, a invitación pública doutro bloqueiro. Parece que lle chaman “MeMes”, con razón. F. Míguez (este, non este) tivo o detalle/mala idea de meterme no allo, e a pesar do meu odio nº 3, a día de hoxe, estes son (as teimas, os vicios son privados):

1. A tona do leite. Non é que non me guste, é que vela, mesmo imaxinala ou falar dela, dáme arcadas.
2. A alambicación léxica (“clarificar” no canto de “aclarar”, “concretizar” e non “concretar”) e un odio africano á expresión “buen rollito”.
3. As cadeas, esa forma de delación voluntaria e colectiva. Aínda me acordo de cando de neno me chegou aquela do misioneiro colombiano que anunciaba fortunas sen fin se as seguías e ameazaba con traxedias terribles se non. Aterrado polo segundo, tecleei como un poseso na máquina do meu pai, e gastei uns cartos que non tiña en mandar por correo as misivas que condenaban a outros desgraciados, por amigos.
4. Vender como progreso/modernidade/adianto social o que en realidade son ingresos e beneficios individuais.
5. O autoodio. É que o odio.

No meu labor delator, pásolle a bola a unha representación parlamentaria e a dous colegas foráneos, confiando en que nin uns nin outros lean esto:
-Ó polifacético Baltar Jr.
-A José Manuel Lage Tuñas (penso que inactivo desde novembro do 2005, para que se active) No seu defecto ó seu correlixionario Enrique Castro
-Ó excelente blog (e tristemente desaparecido, para que reapareza) de Carme Adán. Caso de que non reapareza, a responsabilidade subsidiaria é de Imeneo
-A Martínez, a ver se devolve a visita que me debe.
-E a DJDaCosta, que tamén debe unha chea delas.

(xa está, non?)

“Non o vendo”, “Esa marca está agotada”. De varias formas e distintos tons, en todos os estancos que probei toureáronme e pinchei en óso á hora de mercar tabaco. Todo porque pedía unha marca que baixou de prezo.

“Es que perdimos un millón de pesetas al comprarlo al precio de antes y tenerlo que vender al de ahora”, confesáronme nun. “Pois moito ganan cando suben, que é sempre”, saíume. Empecei mal o día, e non foi a mellor. Tan a peor, que invoquei en silencio á oposición.
Desgraciadamente, Mariano e os seus andan apañando firmas, así que non deberon escoitar a miña queixa de que estas autoridades tan comprometidas coa saúde sexan tan neoliberais con aspectos como permitir subas/baixas de golpe de vinte pesos nun paquete de tabaco. Ou a de que os estancos vendan o que lles pete ou lles conveña, pasándose polo forro que non son tendas, senón concesións administrativas (por certo, manda truco). Xa sei que estes perversos desaxustes do mercado afectan ós viciosos, que lles está ben, pero se permiten este chuleo a un tercio da sociedade adicta á nicotina, non me estraña que se queixen de desatención colectivos minoritarios como os celíacos.
O caso é que non me recuperara aínda dos sucesivos fracasos cando escoitei a un progresista raiarse pola paralización da Cidade da Cultura. E non porque a suspensión era temporal e parcial, e non definitiva e radical, senón porque era unha obra de capital importancia para Galicia enteira. A min paréceme ben que calquera autoridade local se alegre se lle poñen de balde un circo de tres pistas (esto é literal) a pesar de que non hai público nin para un espectáculo de malabares na rúa (esto é figurado), pero que non me vendan que é para todos. Co que lles costa ó ano un palista, dixitalízanse os xornais completos de Galicia, para que se poidan consultar desde a casa en internet, sen ter que ir ás aforas de Santiago e sufrir toda a burocracia inherente a mirar os periódicos físicos (tenten facer unha fotocopia ou a foto dunha páxina nunha hemeroteca e entenderán en toda a súa extensión o concepto “burocracia”). Supoño que o que afecta a Galicia é que para encher os edificios terán que baleirar os arquivos todos do país, incluídos os parroquiais. Fixen mentalmente unha invocación mariana, pero recordei que, ademais de andar coleccionando firmas, é compañeiro dos promotores do circo, ou sexa que me dediquei a indignarme co asunto de Mamadou Kane.
En realidade, non é o caso Kane, senón o caso dos catro munipas que secuestraron e maltrataron a un ambulante senegalés vai para nove anos, cando nin sequera se lle botaba a culpa de nada ós inmigrantes e sen invocar siquera o interese nacional, como os dos GAL. Os axentes foron condenados, e tempo despois, un alcalde progresista e xuíz intermitente pediu que os indultaran. Agora outro goberno progresista concedéullelo, e a estas alturas os catro colegas andarán apatrullando como se tal, facendo remuíños coas porras.
Así que como Mariano vai de mesa petitoria ambulante, temos que ser os rabudos os que facemos o gasto da crítica. Vou ver se me meto na web das sinaturas para ser iguais todos e –ademais de pedir ser igual que Antonio Banderas- asinar milleiros de veces, a ver se daquela me fai caso.

(xoves, 2 de febreiro de 06)

Aqueles que defenden que as eleccións non sirven para nada atravesan unha mala época. As últimas que se celebraron mundo adiante demostran que cando gaña quen non debería, ata uns resultados electorais son apaixonantes. O último caso de voto que saíu pola culata é o de Palestina, pero antes foi Bolivia e non son os primeiros nin serán os últimos exemplos nos que o soño da democracia produce monstros, considerados desde o punto de vista dos demócratas de toda a vida.
Evidentemente, para o mundo occidental e cristiano, as cousas antes eran moito máis doadas. Naqueles lugares que tiñan algunha importancia por algo (porque estaban onde estaban, ou porque producían o que producían), o asunto limitábase a poñer a un tipo duro e ávido, e darlle parte do negocio (a outra parte xa a buscaba el) a cambio de deixarlle facer o que quería. As consecuencias desa liberdade de acción do mandatario na economía e no goberno eran indefectiblemente desastrosas para os administrados e sobre todo para as súas posibilidades de supervivencia, que se vían considerablemente diminuídas no caso de rebelarse. Cando o mundo era bipolar (politicamente falando) a outra parte adoitaba subvencionar ós rebeldes, co que aumentaba a facturación do mandatario e de determinadas industrias auxiliares do sector armamentista. Ata que se desconxelou o bloque comunista. Acabáronse as subvencións dese lado e desde o outro consideraron que xa non tiñan por que facer tanto gasto e apoiar a tanto animal depredador que acababa ata cos consumidores potenciais. O mundo quedou en mans da democracia, que se proclamou como panacea ata o punto de facer guerras e invasións para implantala. Os negocios podían continuar se había xente máis razoable á fronte do asunto, pero o que se amañou por riba quedou sen amañar por abaixo. Así que non é de estrañar que os habitantes maioritariamente pobres de países naturalmente ricos, como Venezuela ou Bolivia, despois de probar a democracia homologada, decidan inxenua ou desesperadamente apoiar outras versións que prometen que van acabar con ese estado de cousas.
En Palestina, durante décadas deixaron as mans libres a Israel, a única democracia da zona. Cando a asunto pasou de castaño oscuro, forzaron o recoñecemento dalgúns dereitos dos palestinos, pero permitíronlle que ningunearan ou boicotearan as súas institucións, a cambio de deixar que as autoridades boicoteadas foran facendo un petiño. Así que, en canto puideron, os fartos duns e outros votaron por quen amola máis ós contrarios e ademais proporcionaba os servicios asistenciais que os que estaban non daban (como moitos votarían aquí a Cáritas se non houbese servicios sociais). Agora, no mundo occidental e etc facémonos cruces, ou chistes, e no fondo sabemos que nos dous lados teñen claro que están condenados a entenderse. Pero mentres, no que foi a sociedade máis laica e máis instruída de Oriente Medio, xa decretaron a separación de sexos nas escolas e o velo para as mulleres.
Dito en linguaxe primitivo e escolar, andar de chulo está moi ben, ata que dás con chulo e medio, e despois choras.

(para martes, 31 de xaneiro de 06)