Mar 06 2006
Convención
Desculpen que trate un tema así. Xúrolles que ata tiña preparado outro de máis substancia social, mesmo de interese xeral, pero é que me perde o afán polémico. É ulir o sangue fresco do debate político e aló vou irremediablemente a meter os fuciños como unha hiena. Sobre todo se disinto, como disinto de todos os opinadores e analistas que critican que na Convención última do PP (a de “Hay futuro”, xa saben) houbo menos renovación que nas edicións sucesivas de Gran Hermano.
Non, non é que eu sosteña que si que a houbo, non son tan hiena como para eso. A única <a href=\"http://www.informativos.telecinco.es/convencion-pp/fraga/golpistas/dn_21356.htm\">renovación </a>que houbo na liña de pensamento da dereita no último lustro foi a dimisión de Florentino Pérez. O que aseguro é que nunca houbo esperanza ningunha de que a fora haber, nin pola parte actuante nin pola parte soportante. Nos congresos dos partidos políticos hai menos sorpresas <del>e a mesma autocrítica</del> que nas decisións do Comité de Disciplina Deportiva, e eso que teoricamente nos congresos se decide algo. Así que imaxinen o que poden dar de si as convencións, nas que, sexan o que realmente sexan, non se decide nada. Normalmente, congresos e convencións fanse para verse, darse ánimos e fundamentalmente saír nos medios de comunicación. En casos pouco frecuentes, sirven para propinar un golpe que se pretende definitivo ás minorías discordantes. Pero nunca se organizan para cambiar nada. A Convención Hai Futuro seguiu brillantemente o guión habitual, segundo definiu José Blanco con esa contundencia incisiva que agacha baixo esa pinta miñaxoia: primeiro actuaron os patróns (Aznar e Fraga), logo os xefes de máquinas (Acebes e Zaplana) e despois o mascarón de proa (Rajoy).
A primeira condición para que non fose así e houbera algún cambio, ou alomenos a súa <a href=\"http://blogsprorajoy.net/index/fotos_convencion\">posta en escena</a>, é que houbera algún desexo de cambio, como o de ganar unhas eleccións. Pero no principal partido da oposición o que hai son ansias de que as perdan as eleccións os que llas ganaron, que non é o mesmo. A segunda condición para reconquistar o electorado que lle virou as costas sería recoñecer que se fixeron mal as cousas, porque se non, estáselles decindo que se equivocaron ó non votalos. Pero eso é entre moi duro e metafisicamente imposible para Aznar, Acebes e Zaplana, que eran os directamente responsables do Goberno que perdeu. Xa sei que Mariano Rajoy, que é o único que se conformaría con ganar e non parece esixir que lle devolvan o perdido, formaba tamén parte daquel Goberno apeado, pero é que Rajoy dá a sensación de que estaba por estar, como vicepresidente displicente. Esa é a súa habilidade, igual que a de Alberto Núñez Feijoo, ó que nunca escoitarán reivindicar as vellas esencias máis aló do imprescindible para non quedar como un desagradecido. O malo de Rajoy é que non pode mandar ó resto da tropa á Eurocámara, por poñer un exemplo de <a href=\"http://www.elsemanaldigital.com/arts/47047.asp\">cámara</a>.
(martes, 7 de marzo de 06)
o 7 de Marzo, 2006 ás 12:17 am
O que si houbo na Convención foi todo un hit-parade de revisionismo da Historia recente: cando Aznar dixo que nunca negociou con ETA, ou Fraga que os golpistas do 23-F eran uns “bienintencionados”. Andaría Pío Moa pola xuntanza dos populares?
o 7 de Marzo, 2006 ás 9:33 am
Sospeito que os congresos dos partidos non son máis que unha morea de xente que, basicamente, están de acordo en todo, pero que se reunen para lembrarse a si mesmos canta razón teñen e o inútiles que son os demais. En definitiva: é unha inmensa palla mental colectiva.
o 7 de Marzo, 2006 ás 10:42 am
Xa se me colaron mourullo e Larvós. Porque eu ía comentar de revisionismo (ese “Aegean Sea”, maior catástrofe ecolóxica da historia de España) e tamén de onanismo colectivo.
Así que, Sr. Pereiro, virareime hacia vostede e dígolle ¿Cal é o problema? Ten razón que non o están a facer moi ben que digamos… Pero ¿non é mellor así? Vamos, que para min, os gobernos socialistas (nacional e autonómico) non son para botar fuejos, pero volver a un goberno do PP, igual é para pegarse un tiro.
o 7 de Marzo, 2006 ás 11:46 am
A estrategia do PP é desmobilizar ao elitorado.
A victoria do PSOE baseou-se justo no contrário: umha mobilizaçom sem precedentes do eleitorado mais descontento. Polo tanto, sementar todas as dúvidas posíbeis sobre a acçom de governo nom lhes dará novos votos, mas é possível que lhos quite ao PSOE ao desmotivar aos mais indecisos. Sem embargo isto, ailhadamente, nom basta. O PP precisa da maioria absoluta para governar, mas ao polarizar tanto as reacción políticas muitos votantes de partidos minoritarios deslocarian-se até o PSOE com a única finalidade de que nom ganhe outra vez a “dereitona”. A questom é saber se há mais indecisos dispostos a absterse ou mais “minoritarios” a sumarse ao PSOE.
o 7 de Marzo, 2006 ás 2:19 pm
Bueno,non todo foi tan malo,fagámoslles xustiza.Que me din desa foto na que Aznar e Rajoy están sentados no chan en plan cool-decontracté? Para un vello falanxista como Aznar se cadra non é moito,pero a un conservador do século XIX como Rajoy debeu saberlle a raios.
o 7 de Marzo, 2006 ás 10:38 pm
Estimado Míguez, non sostería eu o contrario do que Vde apunta. (E perdón polo tardío rescate do limbo dos comentarios moderables, que non sei como desactivar nin a razón de por que uns can nel e outros non, sistema Padrón)
o 7 de Marzo, 2006 ás 11:01 pm
He He, misterios de blogsome. O seu non sei eu… é sumamente elocuente, e suscribible.