si home si

En realidade, púxenlle este titulo como alusión a un chiste que fixo contra o lema do PNV [Bai, si] nunha campaña electoral, pero podería ser The Long Goodbye,como a novela de Raymond Chandler, porque a despedida de Francisco Vázquez está sendo como aquelas mortes do primeiro cine negro, nas que, logo de apañar un tiro, o protagonista aínda agoniaba un rollo enteiro de película, con tempo para facer chistes, arrepentirse ou decir aquelo de “dile a mi madre que…”

Non puiden asistir á pompa e circunstancia da grande finale do teórico concello aberto do mércores pola noite, pero a despedida que fixo o aínda alcalde a mediodía á prensa e ás tropas municipais foi un perfecto símbolo dese case cuarto de século de reinado vazquil na Coruña. Se me permiten a falta de elegancia de difundir actos privados, na recepción á prensa (que comezou cun incisivo chiste anónimo e endoprofesional: “ahora cerramos las puertas y abrimos la espita del gas”), Paco Vázquez pediu perdón polos posibles pecados cometidos contra a tropa dos plumillas, e quedou como un cabaleiro, porque pedir perdón en xeral é algo que non custa demasiado –nin siquera ós católicos que a maiores teñen que facer propósito da enmenda- pero é o mínimo entre xente educada. Eloxiou a libertade de información, pero sobre todo de opinión, e deixou claro con todo que lle traían un tanto ó pairo os sapos que calquera personaxe público ten que almorzar algúns días –no seu caso, poucos e determinados-. Fíxose unha foto con todos, e mesmo unha comigo (“aquí una con El Látigo”, ironizou campechano). En resumo, fixo gala do seu demostrado encanto persoal nas distancias cortas, independentemente do trato nas largas.
O acto exterior, a ofrenda floral a María Pita (“en plan demagogo, podría decir que es un homenaje al Día de la Mujer Trabajadora”) retratou en dez minutos A Coruña actual. Na fachada, revista ás tropas municipais e logo miniconcerto simbólico da banda: Marcha do Antigo Reino de Galicia para o momento litúrxico, o La, la, la como travesura entre intelectual e lexionaria (que algunhas chicas das radios asumiron facendo coros) e Suspiros de España como resumo final. En contraste, no fondo da praza, o persoal municipal cabreado facendo de coro grego (“Hola, don Francisco/Hola, don Javier/me voy pal Vaticano/si pudiera, yo también”) ou pedindo bises. Como apreciarán os expertos, todo muy coruñés.
Soamente un matiz, un tanto galaico. Suspiros de España,do maestro Álvarez (Antonio) non é unha recreación da morriña patria. O compositor púxolle ese título por uns pasteis (avelás con caramelo) chamados “suspiros”, especialidade da Confitería España de Cartagena, sita enfrente do café onde lle veu ó autor a inspiración do pasodoble. Como lle comentei, quizais demasiado campechanamente, no acto interior e anterior, dentro do xénero podía ter escollido co mesmo fundamento, Francisco Alegre ou Paquito Chocolatero.

(para xoves, 9 de marzo de 06)

Desculpen que trate un tema así. Xúrolles que ata tiña preparado outro de máis substancia social, mesmo de interese xeral, pero é que me perde o afán polémico. É ulir o sangue fresco do debate político e aló vou irremediablemente a meter os fuciños como unha hiena. Sobre todo se disinto, como disinto de todos os opinadores e analistas que critican que na Convención última do PP (a de “Hay futuro”, xa saben) houbo menos renovación que nas edicións sucesivas de Gran Hermano.

      Non, non &#233; que eu soste&#241;a que si que a houbo, non son tan hiena como para eso. A &#250;nica <a href=\"http://www.informativos.telecinco.es/convencion-pp/fraga/golpistas/dn_21356.htm\">renovaci&#243;n </a>que houbo na li&#241;a de pensamento da dereita no &#250;ltimo lustro foi a dimisi&#243;n de Florentino P&#233;rez. O que aseguro &#233; que nunca houbo esperanza ningunha de que a fora haber, nin pola parte actuante nin pola parte soportante. Nos congresos dos partidos pol&#237;ticos hai menos sorpresas <del>e a mesma autocr&#237;tica</del> que nas decisi&#243;ns do Comit&#233; de Disciplina Deportiva, e eso que teoricamente nos congresos se decide algo. As&#237; que imaxinen o que poden dar de si as convenci&#243;ns, nas que, sexan o que realmente sexan, non se decide nada. Normalmente, congresos e convenci&#243;ns fanse para verse, darse &#225;nimos e fundamentalmente sa&#237;r nos medios de comunicaci&#243;n. En casos pouco frecuentes, sirven para propinar un golpe que se pretende definitivo &#225;s minor&#237;as discordantes. Pero nunca se organizan para cambiar nada. A Convenci&#243;n Hai Futuro seguiu brillantemente o gui&#243;n habitual, segundo definiu Jos&#233; Blanco con esa contundencia incisiva que agacha baixo esa pinta mi&#241;axoia: primeiro actuaron os patr&#243;ns (Aznar e Fraga), logo os xefes de m&#225;quinas (Acebes e Zaplana) e despois o mascar&#243;n de proa (Rajoy).

      A primeira condici&#243;n para que non fose as&#237; e houbera alg&#250;n cambio, ou alomenos a s&#250;a <a href=\"http://blogsprorajoy.net/index/fotos_convencion\">posta en escena</a>, &#233; que houbera alg&#250;n desexo de cambio, como o de ganar unhas elecci&#243;ns. Pero no principal partido da oposici&#243;n o que hai son ansias de que as perdan as elecci&#243;ns os que llas ganaron, que non &#233; o mesmo. A segunda condici&#243;n para reconquistar o electorado que lle virou as costas ser&#237;a reco&#241;ecer que se fixeron mal as cousas, porque se non, est&#225;selles decindo que se equivocaron &#243; non votalos. Pero eso &#233; entre moi duro e metafisicamente imposible para Aznar, Acebes e Zaplana, que eran os directamente responsables do Goberno que perdeu. Xa sei que Mariano Rajoy, que &#233; o &#250;nico que se conformar&#237;a con ganar e non parece esixir que lle devolvan o perdido, formaba tam&#233;n parte daquel Goberno apeado, pero &#233; que Rajoy d&#225; a sensaci&#243;n de que estaba por estar, como vicepresidente displicente. Esa &#233; a s&#250;a habilidade, igual que a de Alberto N&#250;&#241;ez Feijoo, &#243; que nunca escoitar&#225;n reivindicar as vellas esencias m&#225;is al&#243; do imprescindible para non quedar como un desagradecido. O malo de Rajoy &#233; que non pode mandar &#243; resto da tropa &#225; Euroc&#225;mara, por po&#241;er un exemplo de <a href=\"http://www.elsemanaldigital.com/arts/47047.asp\">c&#225;mara</a>.

(martes, 7 de marzo de 06)

Por moito que haxa quen sosteña que estamos coma sempre en avances sociais, o certo é que non (que imos estando mellor, quero decir). A escravitude rematou non soamente nin principalmente pola conciencia da humanidade de que ser propietario dun ser humano era unha barbaridade, senón porque chegou un momento en que era máis barato darlle catro cadelas ós traballadores que ter que mantelos, pero non deixou de ser un adianto. Claro que tamén hai retrocesos en terreos que xa se daban por conquistados, como evidencia o affaire do cordón umbilical principesco, conxelado en Arizona.

O do cordón (que por certo, principesco ou plebeio, chamábase “cadillo” cando a xente falaba galego) é un dos exemplos de que a sociedade evoluciona a ritmo da yenka (aquel baile sixtie que consistía en dar pasos á esquerda e a dereita, adiante e atrás) ou, en versión leninista, un paso adiante e dous atrás. O paso adiante é que a maioría da sociedade é consciente de que a monarquía é un anacronismo, unha convención na que, polo peso da historia recente e da publicidade, se suspende a razón en aras da conveniencia, igual que na ópera asumimos por un par de horas que Montserrat Caballé é obxecto dunha paixón amorosa. Os pasos atrás son os dous incumprimentos do contrato coa cidadanía por unha das partes, posiblemente por exceso de confianza: parir nunha exclusiva clínica privada e non nun centro público e logo mandar ó exilio crioxenizado o cadillo de marras. O paso á esquerda é que así soubemos que aquí xa hai bancos de cordóns, pero públicos e anónimos (e case clandestinos, de tan anónimos), e unha chea de empresas dispostas a montar bancos privados. O paso á dereita é que, gracias á filtración (¿de quen?) e ó instinto de imitación, haberá un clamor popular para que se permitan eses negocios.
Claro que eses comportamentos non son exclusivos da elite real. Pasa o mesmo coa administración do Estado, que acadou un superávit de 10.000 millóns de euros. Posiblemente o goberno o vexa como un logro económico, pero desde outro punto de vista tamén pode ser que o Estado non gastou 10.000 millóns dos cartos que lle demos para que invista en servicios. E pasa, con moito máis descaro, na chea de grandes empresas que están que se saen de beneficios: o Banco de Santander (6.220 millóns de euros, un 72% máis ca no 2004), Telefonica (4.445,8 millóns, 40% máis), Iberia (395,6 millóns de euros, un 99,5% de suba), ACS (609 millóns, un 34%), Gas Natural (749 millóns, un 16,7%), Unión Fenosa 279,458 millóns, un 24.4%). Aínda que posiblemente estea mesturando EBITs e EBITDAs (sexan o que sexan), con todo son unha chea de cartos, récords históricos de ganancias que toda esta boa xente tivo en 2005, o exercicio no que todos andaban a laiarse e a xustificar subas a conta do caro que estaba o petróleo e do pouco productivos que somos os asalariados. É decir, os ricos non é que tamén choren, é que son os únicos que hoxe poden chorar sen que a opinión publicada se lles bote enriba co da falta de competitividade e a ameaza china se queremos ganar máis.
De todas formas, tampouco é para tanto se o comparamos co drama de Florentino

(xoves, 2 de marzo de 2006)