Mai 16 2006
Odio ser de aquí
Ben, o titular é para que picaran, pero non é que estea precisamente contento con ser galego. Non é que me desguste a comida, ou a bebida. Ó revés, o ser humano é unha construcción a base de herdanzas e costumes, e se os nosos pais, a sociedade na que medramos, se fixeron a base de porco e sardiñas, o normal é que nos gusten a nós, quitado traumas infantís ou indixestións. Ata tal punto que eu recordo ter entrevistado a un fotógrafo cubano moi famoso, David Corral, o que fixo as imaxes de Fidel entrando na Habana, e recordaba que os pais eran de Lugo, e a pesares de que sempre foran pobres, nunca comían millo, porque decían que era para os porcos, cando veciños seus emigrantes da Coruña ou Pontevedra non tiñan problema ningún.
A min o que me mata é o noso pensamento dominante, o que lle chaman mainstream, o deixarse levar pola corrente. Por exemplo, os galegos somos nacionalistas de máis. Sobre todo –e quizais exclusivamente- fóra. Xente que aquí pide perdón se diante dun primo de Madridsi se lle escapa unha frase en galego (“manda carallo na Habana”, por exemplo), empéñase en comer empanada se vai de viaxe a New York. Eu mesmo fíxenme cuns chourizos de Lugo en lata nunha tenda para turistas en Cayo Largo, logo dunha semana farto das exquisiteces do buffet libre incluído no paquete de viaxe, por aquilo que comentei da idiosincrasia da paparota. Pero é que, posto na praia de Copacabana, o galego medio apreciará a fermosura e as dimensións do areal, pero seguro que acabará rosmando: “ben, mal non está, pero está mellor a da Lanzada/As Catedrais, e a de Riazor/Samil é moito máis cómoda”.
Tamén me parecemos excesivamente liberais. Non soamente liberais nos costumes, que é unha cousa que está ben, senón no económico, que está depende. Paul Lafarge, xenro de Carlos Marx, xa falaba mal de nós como adictos irremediables ó traballo no seu libro O dereito á preguiza. Para os galegos, todo esforzo é pouco, e o traballo é fonte de toda salvación e remedio dos males todos (“se traballaras…” é a resposta máis habitual a quen nos conta algunha desgracia). E temos unha concepción tan ultraliberal do que é público que, ó noso lado, Emilio Botín é un stalinista de plan quinquenal. Somos tan anti-estado que a propiedade pública non se supón que é de todos, senón de ninguén.
E somos tamén unha xente demasiado progresista, contra o que se pensa. Conservadores son os xaponeses, os británicos, e se me apuran, os asturianos ou os vascos, pero aquí non se conserva nada. Os xaponeses levan facendo a mesma cerimonia do té desde antes de inventarse as tazas, pero aquí chegou o invento de electrocutar os porcos e xeneralizouse ata que se comprobou que prexudicaba o sabor da carne (progresistas si, pero sempre que o progreso non afecte ás esencias). E hai pouco, os veciños dun lugar tiraron o muro de pedra dun camposanto que tiña 300 anos “porque pensamos que non valía nada” (progresistas si, sempre que non afecte á economía) e na cosmopolita Coruña derruban edificios catalogados arquitectonicamente porque non son modernos bastante como para ter garaxe. Sinceramente, penso que se algún día un desastre nuclear arrasase un sitio, calquera veciño que volvese comentaría satisfeito: “¡Como cambiou todo!” (de feito é o que comentan cando volven a sitios desfeitos por construccións horrendas).
En resumo, somos tan idiosincráticos que apreciamos as cousas cando xa non as temos, e somos tan progresistas que pensamos que somos demasiado conservadores. E así non hai maneira de identificarse con esta xente.
(Revista CAÑA, maio 06)
o 16 de Maio, 2006 ás 5:14 pm
Ja, ja, ja. Nalgunha pasaxe, sáeste.
o 16 de Maio, 2006 ás 8:29 pm
moito, meu…
o 16 de Maio, 2006 ás 11:59 pm
Sr. Pereiro, co que doen as verdades… vainos deixar escocidos.
(Eu confeso que coa cuestión progresista se me puxo un nudo na gorxa, de eses de ir a chorar).
o 17 de Maio, 2006 ás 6:27 am
“A cosmopolita Coruña”…..moi rabudo,si.
A Coruña é un dos lugares onde a psique colectiva galega da que tan ben nos fala sHs ten dado as súas millores colleitas…..
Podemos salientar:
-Unha forte identificación local,do tipo os de Coirós de Arriba non temos nada que ver cos de Coirós de Abaixo
-Unha gran importancia do cacique.Derivado do complexo de inferioridade,a fascinación de moitos galegos polos alcaldes fortes e cheos de cartos é incondicional.
-Incapacidade de colaborar cos veciños
-Autoodio.As veces o complexo de inferioridade pode chegar a iso.Véxase a política urbanística e lingüística do concello coruñés.
o 17 de Maio, 2006 ás 6:28 am
Psch….
)
(como ve aínda me dura o mosqueo….
o 17 de Maio, 2006 ás 9:42 am
Pedazo de artigo do señor Xosé Manuel Pereiro no suplemento “Culturas” do diario La Vanguardia, de hoxe 17 de maio. E non deixen de botar unha ollada ao resto do suplemento: a cultura galega é o tema central. E se non o poden ver, non me sexan barandas, que o rexistro en lavanguardia.es é gratis.
o 17 de Maio, 2006 ás 10:50 am
¿que mosqueo?
o 17 de Maio, 2006 ás 11:02 am
Sr. meu, levará vostede unha vida todo o morixerada que queira, pero está pior ca min, non pilla unha. Repase o comentario 9 do post anterior e terá a resposta, a non ser que pense que “túzaro” e “malandro” sonlle aloumiños verbais.
Por certo, qué demo fai vostede a estas horas respondendo comentarios e non está en procesións cívicas ou manifas varias? Eu téñolle excusa: estou pasando a aspiradora.
o 17 de Maio, 2006 ás 11:22 am
Eu facendo a información delas para un xornal madrileño (paradoxicamente, se fose a Santiago, non daría feito) e velando que a pequena non afogue e non meta a cabeza na auga
o 17 de Maio, 2006 ás 8:49 pm
Pois eu o que odio e a freneticas liberais coma a que tiña vostede a su dereita fai uns dias:
http://www.libertaddigital.es/opiniones/opidesa31533.html
http://www.libertaddigital.com/opiniones/opidesa31347.html
Si a bilinguista armonica que comenzou falando galego, pasouse o castrapo e rematou no español.
o 18 de Maio, 2006 ás 5:51 am
Concido con todo. Gustoume moito.
Postos a facer autocrítica, eu salientaría esa incapacidade para colaborar cos veciños (maior canto maís preto vivan) que apuntou Alfonso Pardo, incapacidade que normalmente deriva hacia un claro “Antes de que o veciño saia gañando, perdemos os dous”, e que na miña opinión procede da nosa proverbial (e non tan xustificada históricamente como pretendemos) desconfianza.
Unha aperta.
o 18 de Maio, 2006 ás 5:54 am
(Perdón, quedeime a medias)
¿E por qué lle dou mais importancia a eso? Porque creo que é o que, por enriba de ningunha outra cousa, mais claramente nos impediu progresar; progresar de verdade.
E paro xa.