Moi bo o artigo, si señor.

Hai satisfaccións que a rede non satisfai.

Podo imaxinar ao gurú Pereiro pescudando a rede polo miudo ata atopar a braguita máís axustada as súas interesantes teorías. E logo dirán algúns que ser xornalista é un choio que da poucas satisfaccións.

Pois haber se vindes dar unha voltiña por este Cormiño, papar uns percebiños con cacheliños e con un bo Albariño…Je je

Hoxe a miña muller foi mercar enxoval de bebé e volveu estomagada pola sobredose de itismo (e dándome a razón).

Fixome moita coña unha persoaxe dun filme de Antonio Mercero que nos créditos aparecía como “enfermerita”, (pode imaxinarxe por qué), e que interpretaba a escritora Elvira Lindo…
Por certo, que aos poucos días topeime cunha dependenta do Corte Inglés de Santiago a que califiquei tamén como “vendedorcita”…

targhetinha tiene? bolsinha quiere?

Eu aposto pola infantilización, con esa intención de quitarlle ferro ó concepto que é como eximente de responsabilidades. Agora ben, postos a facer diminutivos, e na liña enxebre dos diminutiños, habería que tirar do moito máis racial icho/icha, común alomenos nestes lares do sur. Así, tomando algún dos seus exemplos, pódese dicir plallicha, bolsicha ou cremicha, aínda que non sone tan infantil.