si home si

Que mal repartido está todo, de verdade. Non é que estean mal distribuídos os bens escasos – ese clásico da reivindicación social -, é que ata se reparten mal os abondosos. E non falo de abundancias como a cantidade de sol, a extensión das praias, a azulinidade do mar, a beleza e donaire da poboación, e todas esas cousas que nos pregóns se agradecen á Providencia. Refírome as obras de enteira responsabilidade humana, mesmo municipal.

Como saberán se miran o resto do periódico ou, se carecen dese hábito, como poderán ver nas portas e paredes dos bares, nesta época organízanse, convócanse, prodúcense e perpétranse actos de todo tipo. Festas, feiras, romarías, verbenas, sesións vermús, concertos, festivais, eventos, conferencias, xornadas, xeiras, simposios, seminarios, mostras, exposicións, presentacións, demostracións, regatas, travesías, concursos, certames, piñatas, cucañas, campamentos, campionatos, opens, trainings, meettings, pregóns, benvidas, despedidas, almorzos, xantares, ceas, catas, degustacións, merendas e merendiñas. Alternativas festivas, lúdicas, culturais, de lecer, deportivas, náuticas, gastronómicas, étnicas ou báquicas. Para a diversión, a relaxación, a reflexión, a formación ou a dixestión. É posible, e mesmo inevitable, ver en directo, empolingados nos palcos e escenarios, cantando, tocando ou orneando, a todo pichichi que o resto do ano aparecera na televisión por calquera motivo.

Non é como para queixarse da cantidade (si se podería, e moito da calidade), pero o caso é que é materialmente imposible asistir non a todos ós actos que se celebran no teu radio de acción, senón mesmo ós que che interesan. Incluso hai que fiar ben fino para poder acudir ós ineludibles. A causa da inflación debe ser a idea xeneralizada de que no verán todo o mundo ten tempo (por moito que o 53% dos galegos non se poidan permitir nin siquera unha semana de vacacións), e daquela tanto as institucións públicas como as entidades privadas considéranse na obriga de entreter á cidadanía. Ou tamén que aquí somos moi de matarnos polos visitantes. Pero quitado algunha celebración específica para veciños, retornados e veraneantes, e outras que se teñen que realizar ó aire libre ¿non se podería repartir un pouco esta fartura polo resto do ano, que polo xeral é un aburrimento? Xa sei que o localismo ancestral que nos caracteriza imporía a liña de pensamento “vai descentralizando ti, e logo xa o farei eu”, pero para algo están as autoridades pertinentes. Toda celebración que congregase a máis dunha ducia de asistentes –quitado festas de recoñecida tradición, vodas, bautizos e primeiras comuñóns- debería contar cun permiso preceptivo da autoridade pertinente (xa se verá cal, se local, autonómica ou da administración xeral, se un organismo existente ou por crear). En aras da transparencia, cada ano publicaríase a lista de prazas de cada sector (festas, concertos, conferencias, etc..) e os parámetros para a concesión.

En definitiva trataríase de facer algo menos a cigarra e ser algo máis formiga neste asunto. Se damos racionalizado o planeta festeiro, é pan comido acometer o control do medio ambiente, o aforro enerxético…

(LA OPINIÓN, xoves, 3 de agosto de 06)

Antes estaba mal visto referirse a situacións inxustas ou queixarse delas se non se apuntaban ó tempo as causas que as producían. No imparable proceso de modernidade e progreso, agora vese con malos ollos o simple feito de queixarse. Sinalar unha situación constitúe xa unha mostra inadmisible de parcialidade. Pasoulle ó outro Pereiro, a Óscar, a quen só a posibilidade de ganar o Tour nos laboratorios o salvou da polémica que lle viña enriba por poñer unha camiseta na que reclamaba que se parara de botar mísiles.

Cada día, o meu correo electrónico énchese –ademais das habituais ofertas para virilizarme a prezos módicos- de análises do que está pasando no Oriente Próximo. Por un lado, parece que Hizbulá e Hamas están a correr co gasto, por conta de Irán e Siria, de distraer á opinión pública mundial da crise do uranio iraní ou para demostrar que Siria, como Teruel, tamén existe e quere trato de potencia rexional. Polo outro, aseguran que a contundencia da reacción israelí obedece máis ás necesidades de consolidación do goberno de Ehud Olmert que ás expectativas dunha moi improbable derrota militar das milicias islamistas do Líbano. En realidade, e agradecéndolle o esforzo ós remitentes, tanta utilidade me teñen as análises xeoestratéxicas como os fármacos vigorizantes. O que pasa no Oriente Próximo ben o vexo nas cabeceiras dos telexornais e nas portadas dos periódicos: xente inocente morta irracionalmente a mans de xente que ten razóns.
Porque, despois de tanto tempo de conflicto, razóns ten o todo o mundo. Sen ir moito máis alá de medio século, tiñan razón os xudeus en solicitar un fogar propio e seguro despois de toda a vida de estar en todas partes como de prestado e coa maleta preparada por se viñan mal dadas. Pero tamén tiñan razón os habitantes de Palestina en opoñerse a terlle que deixarlle as súas terras ós recen chegados. Abreviando e actualizando, as razóns dos estados occidentais para considerar a Hizbulá unha organización terrorista son máis ou menos as mesmas polas que consideraban terroristas as actividades da Haganah, a organización militar do movemento sionista. Teñen razón os que aseguran que Israel é a única democracia da zona, pero tamén os que ven que a súa política radicalizou o fundamentalismo do contrario: a vella OLP era un movemento laico, con faccións radicais de esquerda e agora, como se demostrou cando votaron, a maioría da poboación apoia a un partido relixioso. Igualmente, o Líbano era un lugar que parecía gobernado por un consello de administración no que estaban representadas unha chea de faccións, e hai uns meses, manifestacións masivas conseguiron que se fose o exército sirio. Agora, que a maioría das víctimas dun bombardeo sexan nenos non contribuirá a desarmar militar ou moralmente ós protexidos de Siria. E ó revés, o obxectivo preferido dos mísiles de Hizbulá é a cidade de Haifa, a máis tolerante na convivencia de contrarios (porque, como din os seus habitantes, alí non hai sitios sagrados polos que pelexar).
O forno estaba xa cada vez para menos bolos, e para acabar de amañala, a clase política/mediática española tomou cartas no asunto. Agora mencionar a existencia do forno (e non digamos dos bolos), supón atraer as iras duns por antifornista ou doutros por probolista. Se aquí é polémico pedir que pare o intercambio de bombas, que menos que alí estean a matar.

(LA OPINIÓN, martes, 1 de agosto de 06)