si home si

Gracias pola mención, Juan

Entre as argumentacións que escoitei no debate no Parlamento sobre os incendios, ou alomenos unha das poucas que me quedou, foi unha de Carlos Aymerich de que cando non hai planificación pública, haina privada e o resultado está a vista. Non houbo, ou alomenos non me quedou, reacción ningunha, política ou mediática, o que non deixa de ser sorprendente, porque calquera liberal que se prece, neo ou paleo, se tiraría á xugular denunciando o rancio estatalismo intervencionista dese argumento.  

     Quizais non houbo reacción porque, no que se refire á política forestal, que é ó que se refería en concreto o voceiro do BNG, é difícil non estar de acordo. Sería altamente improbable que calquera xestión alternativa á actual empeorase a situación. Ou tamén porque o outro desastre ambiental destes días, o vertido tóxico ó río Umia, parece demostrar a veracidade do aserto aymerichiano. Accidentes hainos e haberaos sempre, e as normativas evítanos nalgúns casos e no resto sirven para eximir de culpa ás autoridades, pero neste parece ser que a compañía química Benntag utilizaba a planta de Caldas de Reis para cometidos distintos ós que tiña autorizados, e que precisarían maiores medidas de seguridade das que había. E iso que é alemana e todo, imaxinen que non o fose, como esoutra ou esoutras da zona que decidiron que xa que o río está como está, non se van notar unhas escorras a maiores. En realidade non se sabe se estas cousas e estes casos pasan pola relaxación do control público das actividades privadas, ou máis ben porque é o sector privado o que decide as políticas públicas. Está o caso do forestal, no que as autoridades nin quitaban nin poñían normas, pero promovían o eucalipto. Ou o de Reganosa, onde a administración decidiu que o lugar idóneo para espetar unha planta de gas, por raro que lle parecese ós non sabidos, casualmente era onde xa tiña os terreos o promotor do asunto. Máis ou menos o mesmo método que usan as empresas acuícolas, ás que lle parece fatal que o goberno non se limite a poñer a metade dos cartos e pretendan decir onde se poden instalar e onde non. Por non falar do urbanismo, ese mundo aparte onde se pode facer simultaneamente a lei e a trampa. Ou eses outros casos, nunca demostrados, nos que o sector privado e o público coincide na mesma persoa.

      Unha situación, en resumo, que levaría a un inxenuo a propoñer que fosen as empresas e non os partidos as que se presentasen ás eleccións. Claro que tamén está o caso contrario: unha empresa privada que nun estudio técnico e imparcial encargado polo Concello de Vigo conclúe que o mellor sistema para sanear a ría sería anular as depuradoras actuais e facer un túnel para levar todas as augas residuais, fundamentalmente as da cidade olívica, ata Baiona aproveitando que é costa abaixo (alomenos no mapa). Como decía o século pasado (sen saber que coincidiría máis ou menos con Aymerich) Sir Colin Chapman, o fundador da compañía automovilística británica Lotus: "Fai a suspensión axustable e axustarana mal". 

(LA OPINIÓN xoves, 7 de setembro de 06)

Pasoume a min e posiblemente a moita máis xente. Que estaba/estabamos máis pendentes doutros asuntos, e soamente así se entende que pasara medianamente desapercibido o caso da redada antiambulantes da semana pasada na rúa Real. Pois tarde piaches, dirá algún, con toda a razón, ou case. A parte que lle falta e que eu teño é a de qué pasou ou que está pasando para que a cousa non fose a maiores e non collera as súas xustas proporcións, as dun auténtico escándalo.

         “O de Palestina é moi complicado, o de América do Sur non está tan claro, adoitan decir os correspondentes de guerra e os analistas internacionais”, citaba o escritor P.J. O’Rourke. “O de Filipinas é así de sinxelo: Ferdinand Marcos merecería que lle cravasen as orellas a un parachoques e o arrastrasen por todo Manila”, concluía. Pois o da redada na Rúa Real, (RRR) e así de sinxelo: foi un escándalo redondo e sen matices, tanto na forma como no fondo. Na forma porque entendo que para os axentes da lei, afeitos a comer tres ou catro veces ó día, non é doado coller a xente nova para a que a vida foi sempre unha auténtica pista americana. Así que é comprensible que supliran a diferencia de forma física coa táctica de pechar as saídas, pero non que converteran practicamente un espacio público nun circuíto de rodeo, en todos os aspectos e sobre todo no do trato ós capturables. Se fan iso na máis tradicional e señorial arteria comercial coruñesa non quero imaxinar como sería o operativo nun polígono industrial.  A saña do modus operandi da RRR é rechamante ademais nun contexto xudicial no que outros delincuentes presuntos, como o maromo da Pantoja, en canto os pillan, en vez de dar gracias á Macarena por ter zafado tantos anos de explicar como deron amasado tantos cartos, consiguen ir librando do talego por achaques de saúde ou por problemas de axenda.

         E menos xustificable é o fondo da cuestión. Falsificar está mal, porque é vender gato por lebre, igual que fai a chamada publicidade enganosa (como se houbera outra). Sen embargo, vender un desodorante asegurando que se o usas non vas dar atendido a tanta muller, ou servir cubatas de gin “Lirios” é legal, pero ofrecer a copia dun bolso a alguén que sabe perfectamente que non é orixinal, non. Non o é porque os fabricantes orixinais din que lles ocasiona perdas millonarias, cando en todo caso deberían falar do que deixan de ganar, e realmente nin iso, porque quen merca unha copia por 30 euros non tiña a máis mínima intención de gastar 300 no orixinal. Houbo tamén detidos por atentar contra a propiedade intelectual (que así se chama a vender copias de productos, aínda que sexan raguetón, feitas en soportes polos que xa se paga un canon). É un delicto tan grave que moitos dos delincuentes págano coa expulsión do país, mesmo algún despois de ser condenado xudicialmente a indemnizar á SGAE en 193 euros. É decir, xente que para poder emigrar de países con salarios medio 1 euro ó día tívolle que pagar 3.000 euros a uns mafiosos e arriscar a vida nun bote, ten que comezar de cero (en realidade de -193) para manter pulgóns como Ramoncín ou Miguel Ríos ou engordar as contas correntes de Alejandro Sanz ou de Bisbal, Bustamante ou Babieca, ou como se chame o hortera ese dos rizos…     E o malo é que pasa todos os días, con redadas ou sen elas.

(LA OPINIÓN martes, 5 de setembro de 06)