Out 31 2006
Catarse ética
Como todo o mundo, teño días, pero este en particular – e perdoen vostedes- estou que rebento, e todo porque son periodista. Non será para tanto, dirán, entre outras cousas porque esta profesión presenta niveis de subemprego propios da construcción e horarios tan dilatados como na hostelería, pero con salarios máis reducidos. Todo o que queiran, pero formo parte dese gremio de adalides da verdade que están a desvelar a corrupción do ladrillo.
Porque saber xa sabía todo o mundo o que hai, pero todos faciamos o avión. Cando algúns prebostes se comportaban como os gorilas que aporrean o peito, invocando o avance imparable do progreso e a creación de postos de traballo, a maioría dos cidadáns era consciente de que o gran beneficiario era sobre todo o gorila, pero adoptaban a postura dos monos chinos eses que nin ven nin sinten nin padecen. E gran parte dos medios de comunicación poñíanse no papel da mona Chita, o de rir as gracias. O simil simiesco veume á cabeza ó acordarme do homo antecessor, Jesús Gil y Gil. Cando se presentou para alcalde, G&G tiña o mesmo tipo de relación co urbanismo que o doutor Mengele coa atención primaria, pero iso non quitou que saíra elixido e, sobre todo, que se convertira nunha estrela mediática gracias á necesaria combinación de méritos propios e axudas alleas. Incluso, para evitarlle estar exposto ós caprichos dos responsables dos programas, déronlle un programa enteiro propio para que se explanase e fixera as delicias dos antisistema de dereitas.
Aquel tratamento para quen daquela non deixaba de ser xa un delincuente –amnistiado, pero delincuente- foise xeneralizando. Mesmo unha sucesora súa, en canto deu saído da prisión na que estaba como imputada por un delicto urbanístico, foi directa a un plató de televisión para presentarse ante millóns de persoas como unha presa política. Calquera desas persoas indignaríase ata o borde da agresión física se a presunta presa a atendera nunha oficina pública e lle dixera a frase “yo, si no cobro, no firmo ningún papel” que figura no sumario que dixo en privado, pero vista na pantalla vai ti saber se é certo ou non. Agora parece ser que morreu o conto, e os periódicos publican listas de imputados ou condenados e sacan á luz as operacións mafiosas, espertando a esperanza de que o Ben triunfará por fin. O caso máis demoledor é o do ex alcalde de Orihuela, Luis Fernando Cartagena, ó que a superiora das hermanitas do Asilo lle deu 48.000 euros para obras benéficas municipais. Luis Fernando agachou os cartos nun piano da súa casa, e foinos gastando segundo o principio de que a caridade ben entendida comeza por un mesmo, que para iso ganaba as eleccións co 70% dos votos. Este é o momento en que, aínda sen ser un oriolano/orcelitano necesitado de beneficencia, a calquera lle asaltan as ganas de afearlle a conducta ó tipo ou meterlle unhas patadas.
Non se molesten. Aquelo pasou en 1993, antes de que o nomearan Conseller de Obras Públicas e de que se convertera en empresario exemplar. A Audiencia de Alicante condenouno en 2002 a catro anos de prisión, pero sigue na súa casa (a do piano) mentres lle xestionan o indulto. A catarse ética está en que creo que non lle van dar programa ningún.
(LA OPINIÓN, martes, 31 de outubro de 06)
o 31 de Outubro, 2006 ás 1:55 pm
anótate por ahi un dez e gracias pola última frase, a estocada vale moito mais do que te pagan por ela, deseguro.
o 31 de Outubro, 2006 ás 2:51 pm
Non hai dereito. Con escritos coma este non me deixa espazo para discrepar, e se non solto a mala hostia me vai acabar afectando ao colesterol.
O único que vexo raro é o da hermanita da caridade dando esmola a un alcalde. O mundo ao revés….
o 31 de Outubro, 2006 ás 5:39 pm
Creo recordar que os cartos eran un remanente da liquidación dunha institución…
o 1 de Novembro, 2006 ás 12:32 am
¡Presos políticos!. ¡Dan ghanas de ghomitar!. ¡Caghonacona que os caghou!.
o 1 de Novembro, 2006 ás 12:55 am
Na actualidade están a dar un gran bombo a unha potencial “policía urbanística”; mire vostede, Sr. Pereiro, eu teño a sorte, despois de privarme de moitas cousas, de que o día 1 de decembro pago a derradeira letra da hipoteca, despois de outras 143 anteriores. Pois ben, dende hai doce anos ninguén, absolutamente ninguén, veo o meu piso a comprobar que se adapta os proxectos presentados no concello, e pódolle asegurar de que no concello hai varios arquictectos e varios aparelladores municipais en plantilla. O concello e Ourense capital. Para que queremos “policía urbanística”, o que fai falta é un bó instructor de expedientes disciplinarios para que os funcionarios cumpran coas súas obrigas, penso eu. Por certo, neste mes o Sr. Cabezas, alcalde de Ourense, que como vostede sabe, ou debe saber, foi un verdadeiro artista do tixolo, acaba de subirlle a varios xefes de servicio, entre eles a algún arquitecto 1.000 €uriños redondos ao mes. ¡Unha marabilla!
o 1 de Novembro, 2006 ás 12:19 pm
grandisimo post, sr. pereiro, non só polo escrito senón por esas impagables ligazóns (a do tomate merece entrar na enciclopedia universal do absurdo)
o 1 de Novembro, 2006 ás 6:21 pm
Non ten nada a ver con este tema, mais como me parece un vídeo engrazado, déixoo por aquí. Un saúdo!
o 1 de Novembro, 2006 ás 8:27 pm
¿Pero non se dan conta vostedes? Si o dicen tódolos enteraos: O problema é a difícil financiación dos concellos, que só poden recaudar a base de recalificar terreos. Eu non acabo de entender exactamente por qué iso implica que haxa unha caterva de parásitos a chucharlle o sangre á sociedade e a enriquecerse dun negocio que, disque, está edificado sobre o blanqueo de capitais, pero en canto se solucione o do financiamento municipal, xa todo vai ser xente honesta e sin afán de iate, piscina, reloxio de ouro e demáis símbolos do progreso e a modernidade de unha nación.
o 1 de Novembro, 2006 ás 8:29 pm
Por certo. Non acaba de entrarme na cabeza que esa foto que postea chegase a sair pola televisión. E imposible imaxinar algo de peor gusto.
o 1 de Novembro, 2006 ás 8:40 pm
Por raro que lle pareza e por novo que sexa, creame que en tele 5, calquera tempo pasado foi considerablemente peor
o 2 de Novembro, 2006 ás 11:43 am
A mosca que ten o fotograma de Gil non é primeira que tivo telecinco (a dos pétalos), ousexa que si me lembro das “Mama-Chicho” deberíame lembrar de iso… Pode ser aquilo de que a memoria tende a eliminar as cousas desagradables.
o 2 de Novembro, 2006 ás 12:09 pm
E que máis que probablemente, a foto é dunha imaxe de arquivo emitida agora, por eso ten a mosca moderna.
o 2 de Novembro, 2006 ás 3:22 pm
Probablemente non o recorde, Sr. Miguez, porque a esa idade tan tenra os seus pais non lle deixarían ver pornografía