si home si

“Hola amiguis, ¿cómo está tu familia? espero que muy bien, nosotros todos de maravilla, mi mamá, mi papá y mis hermanos afortunadamente muy bien. Fíjate que necesito tu ayuda, hay una página que ofrece el Neo en mensualidades, pero no se muy bien cómo adquirirlo, sabes que no soy muy hábil con el internet. ¿le das un ojo y me explicas por favor? http://www.XXXXX/neo Gracias y espero tu respuesta. Alejandra Campos”. Con este entenrecedor email, quen (ou que) queira que sexa que se agacha baixo o nome da sra. Campos tenta que vaiamos a unha páxina web na que posiblemente nos sacarán os untos. Con parecida sintaxe similar á do castelán, cheganme tamén mensaxes supostamente de entidades bancarias nas que non teño un peso, encarecéndome que vaia á tal páxina para amañar uns problemas indeterminados nas contas correntes das que non dispoño.

    Son estas dúas variantes diso que lle deron en chamar phishing e agora estendeuse tanto que xa se inventan nomes para cada modalidade (pharming, scam). En definitiva, o vello truco de sacar cartos sen máis armas que a agudeza propia e a ignorancia ou boa fe alleas. Tamén hai métodos, como as clásicas estafas tipo estampita, na que o defecto dos incautos que se aproveita é a cobiza. A aparición dos faxes trouxo aparellada a do timo da embaixada de Nixeria no que un político en desgracia pedía axuda económica para sacar a súa fortuna do país. É un truco aínda vixente, con adaptacións como que son a viúva de Arafat ou un cuñado de Sadam os que quere poñer o tesouro familiar a salvo das gadoupas dos islamistas. Unha oportunidade de conxugar as boas causas cos aínda mellores beneficios, vamos.

    Non son delictos que aprobe (de feito, non adoito aprobar case ningún) pero desde logo, dentro do malo, prefiro os delincuentes que agardan a que piques que os que andan a cazarte. E iso que supoño que haberá xente que, xoubiña a xoubiña, se fai cunha fortuna. Esta semana trincaron a un residente en Betanzos que xuntou 16.000 euros con catro que picaron, e o método debe dar tanto rendemento que hai ofertas a esgalla (o scam de marras) para facer de muleros, é decir para que deixes a túa conta bancaria como depósito temporal das cantidades estafadas, a cambio dunha comisión. Xa digo, non é que me pareza ben, pero a verdade, non encontro demasiadas diferencias entre estas actividades e outras legais, como as comisións bancarias, ou que che cobren por establecemento de chamada incluso se tes que facer catro en vez de unha porque non hai cobertura, e unha chea de exemplos que vostedes saben mellor ca min.

    E tamén se fan fortunas con métodos como aforrar materiais nunha obra (non me refiro a vía rápida do Salnés, senón ó salón de banquetes que construíra Jesús Gil por Navacerrada e que se derrubou cos clientes dentro por aforrar na porcentaxe cemento/area). Ou comprar unha toxeira ou unha xunqueira e convertelas nun mes en solares sen máis traballo que sementar comisións. Saír sae ben máis xente prexudicada, pero ata agora, ninguén saíu en informes policiais nin foi a prisión por iso. Para que logo digan que en internet todo son vantaxes.

(LA OPINIÓN, sábado 9 de decembro de 06)

Segundo unha investigación sociolóxica, que diría Mercedes Milá (e en realidade segundo un exercicio de vaidade como non teño outra que recoñecer), a columna de hoxe foi a máis visitada de todas as das outras edicións de EL PAIS, Madrid e Cataluña incluidas.

Dúas interpretacións (o suliñado é meu) de declaracións do premio Cervantes, Antonio Gamoneda:

Sobre el panorama actual de la poesía española, opinó que, "yo incluido, no está en un buen momento" y situó otras escenas literarias, como la portuguesa o incluso la escrita en gallego, a un nivel superior. (EFE)

…Incluyéndose a él mismo, Gamoneda declaró que la poesía española no está en un buen momento, "cualitativamente está por debajo de la de Portugal o la poesía que se escribe actualmente en gallego. (Europa Press)

E unha proba de que esa apreciación vén de vello, e non foi algo que lle escapou:

Antonio Gamoneda: "Está muy bien. Ahora está en Galicia un chico que a mi me interesa mucho también, Abeleira. Es venezolano y está escribiendo en gallego. De padres gallegos, nacido en Venezuela y educado en no sé dónde, estuvo una temporada en Madrid, escribió en castellano bien y ahora ha publicado un libro en gallego.

Está bien esto, además, como yo pienso que la poesía que se hace en España en lengua castellana está, en términos generales, flojita, pues son buenas las inyecciones de ultramar y las de las lenguas peninsulares… es muy difícil encontrar en España un poeta como Méndez Ferrín, aunque me parece que ahora apenas hace cosas". (Revista ALMACÉN, agosto 2001)

A ver que conta disto Eloisa, que leva tempo calada…

 Unha pantasma máis percorre Europa. Logo da gripe aviaria (¿que sería dela?) ou as medidas de seguridade nos aeroportos, agora é o momento do polonio 210. O tal polonio é esa substancia que serviu para pechar bocas incómodas (e de paso o resto dos órganos dos incomodadores) para determinados altos intereses rusos, e que agora parece que se descubriu que anda ciscada por medio Londres, de momento e ata que se investigue se a cousa queda aí ou medio continente está afectado.

    Esto pasa, supoño eu, porque a xente non é nada curiosa. Igual que os toxicómanos, que deixaban tiradas de calquera forma as xiringas logo de usalas, ou da mesma forma que se sabe onde houbo algún tipo de feito tráxico no que actuaron forenses e axentes policiais/xudiciais porque a escena está sinalada con guantes de látex abandonados. O polonio ese parece que se pode levar como se fose ratibrón, que non pasa nada se non o tragas, así que se o executor era algo trapalleiro, debeu ir ciscando o producto alí por onde pasaba. Agora, xente que frecuentou tal restaurante, viaxou en cal compañía aérea, fixo transbordo naquela estación de metro, tivo que ir facer unha xestión a aqueloutro edificio ou mesmo estivo considerando ir o Nadal a coñecer as noites brancas de San Petersburgo, anda amoscada, que se sente un proído en tal parte ou ten como resentida tal outra.

    Por certo, non deixa de ser irónico que os rusos, sexan autoridades secretas ou públicas, civís ou militares, usen o polonio. Tamén coñecido como Radio F e cuio símbolo é PO, foi a primeira descuberta de Madame Curie, que lle puxo así porque daquela (1898) o seu país, Polonia, estaba dominado por Rusia, Prusia e o imperio Austrohúngaro, e decidiu reivindicalo poñéndolle ese nome (suponse que foi o primeiro elemento químico que se bautizou por unha cuestión política). O caso é que ademais de para reivindicacións patrias, hoxe o PO úsase en aparellos para eliminar a carga estática ou para cepillos especiais para limpar películas fotográficas. Tamén está no fume do tabaco e nas casas rurais (ben, en realidade, en todo lugar onde haxa granito).

    En resumidas contas, quitado que vaian por ti, caso do pobre Alexander Litvinenko ó que mataron, e do afortunado Yegor Gaidar que deu zafado, quizais nos teriamos que ter preocupado máis do lantano que se sementou en Porriño, ou daquelo que se respiraba onda a fábrica da Cross na ría do Burgo (que non sei que era, pero era un po granate que cubría todo) ou xunto a refinería da Coruña, ou a carón da de Celulosa en Pontevedra, por non falar do amianto que agora se sabe que estragou a saúde dos que traballaron con el. Sen embargo, preocúpanos o polonio. E moito máis que nos vai preocupar si se empeza a especular se había ou non polonio na furgoneta Kangoo do 11-M.

LA OPINIÓN,sábado, 02 de decembro de 2006