si home si

Unha das mellores cousas de formar parte do presente é que están resoltos enigmas que se descoñecían no pasado. Por exemplo, sabemos por que chove, aínda que non o faga a gusto de todos. Quedan moitos misterios resolver, tipo por que razón a competencia non mellorou a programación televisiva nin fixo baixar os prezos dos servicios, pero todo se andará. Nestes días últimos, sen embargo, desveláronse arcanos de considerable importancia. Por exemplo, o de Harry Potter.

Ó sétimo e último libro, Harry Potter and the Deathly Hallows,  puxérono cos seus secretos ó aire. O contido do libro estaba gardado con medidas de seguridade que metían medo. Practicamente, a editorial debía ter de reféns ós familiares directos dos empregados das imprentas, distribuidoras e librerías para evitar filtracións. De feito, algúns empregados en Alemaña tiveron que traballar a media luz para evitar a tentación de ler o libro antes de tempo. Pero nunha manobra inaudita e ousada, na delgada liña vermella que separa o periodismo de investigación do sensacionalismo, uns diarios dos EEUU, entre eles o New York Times, desvelaron o final, entre outras cousas. Por exemplo, se a última palabra do libro é “cicatriz”, tal e como asegurara a autora, J.K. Rowling, hai anos, aínda que hai pouco declarou: “¿Cicatriz? Esa foi durante décadas, pero non o é agora. “Cicatriz” está bastante cerca do final, pero non é a derradeira palabra”. J.K. Rowling, a muller máis rica do Reino Unido – e un exemplo vivinte das bondades do estado do benestar, xa se mantiña con axudas sociais mentres escribiu o primeiro libro – declarouse “perplexa” polo que considerou “unha total falta de respecto aos desexos de millóns de lectores, particularmente os nenos”. Unha crueldade inaudita, desde logo (a repartir entre os 325 millóns de compradores dos seis anteriores e os 75 que se prevé merquen este).

En librerías e establecementos comerciais de 60 países houbo expectación e colas para facerse cun exemplar a partir das 23,01 horas do venres, hora de Greenwich. Este operativo tipo sincronicemos-os-reloxos en librerías de todo o mundo provocou polémicas como en Israel, onde a hora Potter (alí as 2 da mañá) coincidía de cheo co shabat e a principal cadea israelí de librerías, Steimatzky, decidiu abrir pese as ameazas de sanción do ministro de Comercio, ultraortodoxo. Tamén, no caso de que, como parece, o rapaz mago morra na novela, unha especie de teléfono do menor do Reino Unido, ChildLine, abriu liñas especiais para dar apoio psicolóxico en previsión de que haxa unha marea de chamadas de nenos e adolescentes desconsolados. O fenómeno mesmo provocou que fose obxectivo de medievalistas de signo contrario. Non vou ser eu quen lamente que a xente faga cola para mercar un libro no medio da noite (e abalanzarse, supoño, á ultima páxina a ver se pon “cicatriz” ou “Nabucodonosor”). Recordo que fixera o mesmo Madonna, antes de que deixara de haber colas para mercar os seus discos. Pero o misterio que se desvelou estes días non é do que lle pasa ós alumnos do Colexio Hogwarts de Maxia e Feiticeiría. É como o resto do mundo nos movemos ó ritmo das variñas máxicas dos aprendices de bruxo do marketing. E logo rímonos daqueles parvos dos sabios de Bizancio, ós que os turcos colleron nas patacas discutindo cantos anxos cabían na punta dun alfinete.

(A todo isto, tanto rebumbio co misterio e ningún cando se puido desvelar)

(FARO DE VIGO, 22 de xullo de 07)