Pode ser que, igual que o universo se expande, tamén se estean estirando as tragadeiras da sociedade, ou quizais sexa unha impresión persoal porque o que se contrae é a miña paciencia, pero teño a impresión de que agora as cousas non dan acabado nunca, como as películas malas e pretensiosas. Por exemplo, tiven a esperanza –ou a pouca paciencia- de que coa sentencia do 11M acabaría o pesadelo dese proceso que se enquistou nos medios de comunicación fundamentalmente, e desde aí propagouse como un aspergilus polo aire que respiramos. Moito me temo que vai ser como os finais das películas de Terminator, que por claro que pareza que o malo está máis que esmagado e machucado, sempre rexorde.
[NOTA: non me refería a isto]
Continuar lendo “A matraca máis ou menos perversa”
