Mira quen mata
O conto non acabou así de ben para Svetlana, a veciña de Valencia que aceptou unha invitación para recibir unha sorpresa no plató dunha tal Patricia, que acabou consistindo nunha proposta de matrimonio por parte dun home condenado en firme a non achegarse a ela. “La vida es una, quiero pasarla contigo”, insistiulle o tipo, axeonllado e poñéndolle un anel diante da cara, entre os ouveos de admiración dos desocupados/as que facían de público, mentres a presentadora lle pedía á paralizada candidata precisión de resposta e sentimentos: “¿no, o no sé?”. Días despois o do anel decidiu que a vida dela era ningunha. Non foi a primeira víctima. En 1998, un home matou á súa esposa porque non quixo ir con el a reconciliarse no carromato televisivo. Dicir que si tampouco garante nada. No mesmo programa da tal Patricia, un deses aplaudidos polos desocupados conseguiu que a muller lle perdoara as infidelidades, pero así e todo acabou matándoa e meténdoa no maleteiro do coche. Non sei que clase de xente considera digno de admiración ou “romántico” facer unha proposta amorosa nun plató, ou que a decisión que se tome así teña algún valor (para os implicados, quero dicir, non para os índices de audiencia ou para a pervivencia do programa). Pero si teño claro que para facelo hai que terse nunha consideración moi alta, que a saber en que se transforma ó recibir unha negativa, ou ó primeiro desencontro logo dun perdón (“¡pues en la tele dijiste que me querías!”). A un tipo que apuñalou á muller da que se estaba separando acaban de concederlle como atenuante o feito de que viu como se lle declaraba outro no programa da tal Patricia.
Desgraciadamente, nin falta fai someterse a esas ordalías da reconciliación. A Ana Orantes queimouna o marido logo de que ela contara en Canal Sur a vida ruín que lle dera. Foi en 1997 e houbo dous casos similares nos dous anos seguintes. Ademais de todo o exhibicionismo que queiran, as víctimas van a televisión, porque a tele é o fogar quente, amable e divertido, onde hai un home/muller simpático/a e moi sencillo/a, non un cuarto inhóspito onde te atende un policía farto de lidar cos peores aspectos da sociedade, ou un xulgado no que todo cheira a expediente arquivado. E os verdugos van á televisión porque nela todo acaba ben e entre aplausos, e nela ou fóra hai moitos desocupados/as que animan a calquera que saque fóra o animal que todos levamos dentro (uns máis dentro que outros).
Agora hai quen pide que retiren o programa, nun deses intentos inxenuos, cando non hipócritas, de acabar coas doenzas prohibindo os síntomas. A tal Patricia e a productora que lle fai o programa cunha plantilla chea de mileuristas recollerá os retellos á espera de que escampe, ou de colocarse noutro sitio, ou de que apareza outra/o que aparente mellor ter perfecto dereito a preguntarlle a uns seres patéticamente vestidos e peiteados polos seus sentimentos. Non hai que facerlle. A televisión dá o que a xente lle pide, pero tamén a xente pide o que a televisión lle ofreceu . Pero podían facer eses programas con actores. Sairíanlle ás empresas algo máis caros (agora son escandalosamente baratos) pero evitariamos que algúns infelices os tomasen demasiado en serio.



Chapeau polo artigo, o asunto é demasiado repunante como para engadir calqueira tontería.
alvarez
26 Nov 07 at 6:27 p.m.
Eu, sen querer facer apostilla ningunha ao artigo (coma -case
– sempre, maxistral)permitiríame engadir á bolsa de lixo programas que fan supostamente humor coas relacións de parella. Parar sequera un minutiño a ver «escenas de matrimonio», amén de escarallar o meu nivel de ácido úrico, permíteme albiscar unha especie de escola de maltrato (sicolóxico, eso si) para noveles ou faltos de imaxinación no insulto….
eSedidió
26 Nov 07 at 9:07 p.m.
A xente, se lle pos execucións en directo ou diferido, non cambia o canal. Humanos?
susolista
26 Nov 07 at 9:37 p.m.
Inquietante mirada torva del pretendiente alicantino rechazado en el programa de Patricia……
vella raposa
30 Nov 07 at 12:34 p.m.
O día seguinte da nova (no diario de Patricia saira o agresor e a agredida) o programa rexistrou a couta de pantalla máis alta da súa historia. Temos o que merecemos.
mel
30 Nov 07 at 4:10 p.m.
Teñen.
sihomesi
30 Nov 07 at 5:54 p.m.
¿qué tipo de problemitas de comunicación tenemos las personas que somos incapaces de encarar a nuestr@s compeñer@s sentimentales y hablar con naturalidad de lo que funciona y de lo que no funciona?
¿cuestión de valentía, de miedo, de pereza?
¿dónde está la gracia en sentise abochornado en vivo y en directo?
¿por qué siguen existiendo los programas de testimonios si ya estamos en el 2008?
manu clavijo
1 Dec 07 at 1:24 a.m.
Antes de nada, pedir desculpas aos que participades dese xogo irónico que eu critiquei. Non hai frivolidade nese xogo. Tampouco eu vou de «profundis» anque é verdade que se os artigos son «serios» e os comentarios só son irónicos, o campo de acción -de comentarios doutro tipo- queda moi limitado.
Unhas palabras sobre os sentimentos, os pensamentos e a acción. Lémbrome dos anos 70-80 nos cales era «pecado» que @s militantes de esquerda tivéramos «malos» sentimentos. Nós non nos condenábamos por desexar a muller dos demais senón porque nos importara que a «nosa» follara con outro.
Pero o sentimento existe e o sentimento non sabe de ética, non sabe de moral. Nós podemos sentir as cousas máis atroces, desexar as máis horribeis -cada quen ten os seus malos sentimentos, os seus malos pensamentos- pero o problema non é sentir. O fundamental é que fago eu co que sinto, que fago eu co que penso. ¿Qué fago eu?
Eu particularmente non soporto o programa do Tomate, e entretéñome co Corazón da primeira. Non soporto o Corazón de Cantizano e faime gracia como en «Se lo que hicisteis…» métense co Tomate. Agora, xunto a estes gustos, non gustos, soportos, non soportos, hai un pensar.E despois do pensar, hai un facer. E se penso ben, fago campaña en contra da total falta de respecto que teñen estes programas polas persoas as que tratan como peleles, e se penso mal, simplemente quédome con gústame, non me gusta, isto é o que hai.
Eu creo que non hai nada que poda facer variar en anos a marcha «ideolóxica» da sociedade – o placer inmediato por riba de todo, o trunfo persoal por riba de tod@s- pero sí creo que pensando responsablemente, poden variar as vidas das persoas que non estamos de acordo con esta marcha.
Héctor
1 Dec 07 at 2:41 a.m.
Benvido pois á leira. Hector.
Só decir que seica non somos o que pensamos, senón o que facemos, máis que nada porque no noso interior temos o mellor avogado defensor de nós mesmos.
eSedidió
1 Dec 07 at 7:40 p.m.