Hoxe todo se consume a tal ritmo, incluída a historia, que Xosé Cuiña acaba de morrer e xa se lle dá en certa forma trato de político amortizado. É dicir, aqueles nos que a morte física é unha consecuencia, máis ou menos demorada, da morte civil. E digo o do trato de amortizado, porque escoitando obituarios e pésames, parece que nos deixou alguén que suscitaba simpatías máis que unánimes, e non un político que se chegou a onde chegou, e se mantivo alí, e o defenestraron cando quixo subir máis, non foi precisamente suscitando consensos, senón polo método habitual de facer favores e causar desgrazas. O que o facía un tanto distinto é que combinaba unha ambición rotunda cun trato persoal agradable. E cunha certa inxenuidade que parece incompatible coas outras dúas características.

Seguir lendo »

Se os galegos temos que estar orgullosos de andar mal situados nunha clasificación, é na de gastadores na lotería. A lotería é un sistema que ten o Estado de sacar cartos polas boas, a maiores dos que saca polas malas, coa escusa de que a xente ten moito vicio e mellor que o exploten eles que os particulares, que así os beneficios van a parar a boas obras (anque lentas, no caso de Galicia).

Seguir lendo »

Xa está argallada outra montaña a conta dun grao de area. A area foi a petición de que se poidan ver en Galicia –e onde haxa demanda transfronteiriza, supoño- as cadeas portuguesas que fixo o congresista do BNG Paco Rodríguez. A de cal foi a que montou Mariano Rajoy a conta da resposta educada e sen compromiso que deu Zapatero, ó que lle botou en cara que o que tiña que asegurar en Galicia era que os nenos aprenderan castelán. Ignoro desde cando Rajoy non pisa aquí unha escola ou fala cun neno (desde logo, se falan mal o castelán non é porque falen ben galego) pero xente que na súa vida fixo nin unha cousa nin outra xa levantaron unha montaña se-rompe-españa. E todo pola tele, esa cousa.

Seguir lendo »

“A ver se fai unha reportaxe para que a xente veña aquí”, comentoume toda sorrinse non hai moito unha muller nun deses lugares da Costa da Morte que aínda evolucionan ao seu aire. Debín poñer a cara de circunstancias que penso que poño cando non sei que cara poñer, tipo deixe-que-xa, e a señora reflexionou: “Bueno, que veñan pero que non queden”. Non sei que expresión compuxen por fóra, pero interiormente quitei o sombreiro que non uso para recoñecer a súa precisión á hora de centrar esa polémica cuestión que para algúns é a protección da costa e para outros a parálise da construción. E xuro que a señora tiña ben máis pinta de público de Luar que de ecoloxista.

Seguir lendo »

Estes días, non sei se pola proximidade do Nadal e os seus efectos sobre a irmandade entre o xénero humano, non hai máis que homenaxes, distincións, recoñecementos e galardóns, impostos e recibidos en incontables actos e galas, polo menos por onde eu vivo. Todos merecidos, non digo que non. Pero igual que se sancionan os méritos, deberíanse sancionar os deméritos, sobre todo os evidentes. Demos chegado a ser unha sociedade do benestar e asistencial, pero máis ben na dirección equivocada. Aquí quen estea arriba non se equivoca nunca, e nunca pasa nada anque se equivoque.

Seguir lendo »