Arquivo: Decembro, 2007
Hoxe todo se consume a tal ritmo, incluída a historia, que Xosé Cuiña acaba de morrer e xa se lle dá en certa forma trato de político amortizado. É dicir, aqueles nos que a morte física é unha consecuencia, máis ou menos demorada, da morte civil. E digo o do trato de amortizado, porque escoitando obituarios e pésames, parece que nos deixou alguén que suscitaba simpatías máis que unánimes, e non un político que se chegou a onde chegou, e se mantivo alí, e o defenestraron cando quixo subir máis, non foi precisamente suscitando consensos, senón polo método habitual de facer favores e causar desgrazas. O que o facía un tanto distinto é que combinaba unha ambición rotunda cun trato persoal agradable. E cunha certa inxenuidade que parece incompatible coas outras dúas características.
Lee o resto deste post »
Se os galegos temos que estar orgullosos de andar mal situados nunha clasificación, é na de gastadores na lotería. A lotería é un sistema que ten o Estado de sacar cartos polas boas, a maiores dos que saca polas malas, coa escusa de que a xente ten moito vicio e mellor que o exploten eles que os particulares, que así os beneficios van a parar a boas obras (anque lentas, no caso de Galicia).
Lee o resto deste post »
A miña aportación quincenal en hispano. Tag: «yo quiero teneeer un millón de amiiiigos y asíiiii más fuerte poder cantaaaaar»
Xa está argallada outra montaña a conta dun grao de area. A area foi a petición de que se poidan ver en Galicia –e onde haxa demanda transfronteiriza, supoño- as cadeas portuguesas que fixo o congresista do BNG Paco Rodríguez. A de cal foi a que montou Mariano Rajoy a conta da resposta educada e sen compromiso que deu Zapatero, ó que lle botou en cara que o que tiña que asegurar en Galicia era que os nenos aprenderan castelán. Ignoro desde cando Rajoy non pisa aquí unha escola ou fala cun neno (desde logo, se falan mal o castelán non é porque falen ben galego) pero xente que na súa vida fixo nin unha cousa nin outra xa levantaron unha montaña se-rompe-españa. E todo pola tele, esa cousa.
Lee o resto deste post »
Non asistín á presentación da nova etapa de ANT (entre outras razóns, porque tampouco me invitaron), pero contáronme que, a maiores dos discursos de exaltación do novo producto e de esperanza polo novo camiño que se emprende, houbo tamén unha certa dose de autocrítica por ter transitado no pasado por sendas sectarias. Mesmo no primeiro número da nova xeira, suplemento incluído, hai algúns meaculpas e certos tiróns de orella. Éme moi difícil non estar de acordo con algo como facer autocrítica, pero o principal problema que lle vía a ANT non é que fose unha publicación do BNG, ou do nacionalismo, senón para o BNG, centrada sobre todo no mundo nacionalista, nos seus intereses e puntos de vista. Postos a selo, máis que estritamente sectaria desde o punto de vista político, ANT érao no reduccionismo dos contidos que ofrecía ó público.
(Por outra parte, algo que un de Chantada fixo ben, malo será que non o mellore un de Monforte).
«A ver se fai unha reportaxe para que a xente veña aquí», comentoume toda sorrinse non hai moito unha muller nun deses lugares da Costa da Morte que aínda evolucionan ao seu aire. Debín poñer a cara de circunstancias que penso que poño cando non sei que cara poñer, tipo deixe-que-xa, e a señora reflexionou: “Bueno, que veñan pero que non queden”. Non sei que expresión compuxen por fóra, pero interiormente quitei o sombreiro que non uso para recoñecer a súa precisión á hora de centrar esa polémica cuestión que para algúns é a protección da costa e para outros a parálise da construción. E xuro que a señora tiña ben máis pinta de público de Luar que de ecoloxista.
Lee o resto deste post »
Estes días, non sei se pola proximidade do Nadal e os seus efectos sobre a irmandade entre o xénero humano, non hai máis que homenaxes, distincións, recoñecementos e galardóns, impostos e recibidos en incontables actos e galas, polo menos por onde eu vivo. Todos merecidos, non digo que non. Pero igual que se sancionan os méritos, deberíanse sancionar os deméritos, sobre todo os evidentes. Demos chegado a ser unha sociedade do benestar e asistencial, pero máis ben na dirección equivocada. Aquí quen estea arriba non se equivoca nunca, e nunca pasa nada anque se equivoque.
Lee o resto deste post »
