Dec 28 2007
Shakespeare en Lalín
O do trato agradable é matizable, naturalmente. Falo da miña experiencia, e doutras que coñezo de oídas. Cuiña era desa clase de persoas ás que lle gusta a xente, unha grande vantaxe se te metes a político ou a hostaleiro. Pero tamén era fácil de advertir que, como se soe dicir, debaixo desa capa hai outra que rapa. Da súa ambición política pouco hai que debullar, porque poucos casos coñezo con tanta e tan clara. Unha ambición que foi a causa primeira e última da súa perdición política, ó parecer de moitos que engaden a continuación os nomes de Xosé Luís Barreiro e Alberto Ruiz Gallardón como exemplos paralelos de propostas galeguistas/centristas que non chegaron a bo porto por iso, por ter demasiado empeño en corrixir o rumbo da dereita. É o parecer de moitos, pero non o meu. A ansia política de Cuiña excedía o seu ideario. Cando comezou a súa carreira, ser centrista consistía en non significarse ideoloxicamente. O mesmo despois, no PP de Fraga, o que había que ser era galego a secas, e Cuiña érao sen problemas e con nota.
A historia de alguén que ascende meteoricamente e éo practicamente todo ata que tenta dar ese paso do “practicamente” ó “completamente” é das máis agradecidas literariamente. Desde o Ricardo III de Shakespeare, que ambiciona o poder pero sobre todo, ter o recoñecemento e o afecto que o poder proporciona. A de Xosé Cuiña pode ser unha historia shakespeareana, pero ten tamén algo do Rei Lear, o destronado pola impaciencia dos seus herdeiros e pola súa pouca habilidade en administrar a herdanza. O home que recibirá sepultura este domingo en Lalín non conseguiu o seu único soño político, ser presidente de Galicia, por inxenuo. Por subestimar a ansia de supervivencia de Manuel Fraga e doutros líderes do partido en Galicia, e por sobreestimar a fidelidade dos militantes ás ideas e ó proxecto que ergueron. Outro caso máis de “non-puido-ser”, iso tan galego.
o 29 de Decembro, 2007 ás 1:27 am
Unha imaxe memorable.
o 29 de Decembro, 2007 ás 9:43 am
Foi a ausencia de poder o que matou a Xosé Cuiña? … pensar que xa estaba fora de calquer concurso político? Estaba Cuiña atado polo seu partido de tal xeito que non fose quen de rebulir cara outra formación? Por qué ficou completamente desactivado un home das suas características? De qué ten máis, de Ricardo III ou de Irmandiño?
o 29 de Decembro, 2007 ás 1:28 pm
Digo eu que é mellor estar nas portas do ceo que na liña da autodeterminación.
Non sei se fixo moito ou pouco para parar a destrucción cultural de Galiza.Seica algo fixo para parar a destrucción física do país cando o Prestige.E pagouno ben.
D.E.P. o fillo do muiñeiro.
o 29 de Decembro, 2007 ás 5:54 pm
A ambición ou a vocación política teñen a mesma relación coa ideoloxía que ten o amor co sexo. Cuiña, que me caeu sempre moi simpàtico como persoa e nada como político, penso que a ideoloxía que tiña era filla do sentido común e da súa orixe, é dicir, ben pouca.
o 29 de Decembro, 2007 ás 7:28 pm
Vaites, vaites…
non somos ninguén, quen lle iba decir a Fraga que había de asistir o pasamento de seu cachalotiño, digo delfin. Bueno, en calquera caso, respeto para o falecido e para a súa familia.
o 30 de Decembro, 2007 ás 12:09 am
A ausencia de ideoloxía,logo das desfeitas políticas do pasado,tende a citarse como louvanza e a (hiper)ideoloxización como unha doenza.Non é que eu sexa posmoderno,nin tan siquera centrista liberal(habéndoos xa tan bos en sHs:) ).A ideoloxía ten cousas boas, e así hai relixiosos que adican a súa vida toda a axudar ós necesitados.(Éche ben pavero,pero agora Zizek,Badiou e outros reivindican a revolucionaria figura de San Pablo).Outra cousa son os cregos que din “fai o que digo e non o que fago”.Pero estamos a falar de homes e non de santos.
Para non andarme con andrómenas, direille de contado que se alguén fixo ideoloxía na Galiza dos 90,ese foi Pepe Cuíña.Nun país “non normalizado”que un líder político da dereita non agache a súa humilde orixe social e a súa cultura nacional é o máis radical dos manifestos.Lembro agora as poucas críticas a Aznar polos negocios do seu xenro e os paos que levou Guerra polos do seu irmao.Se aínda por riba Andalucia chega a ser unha nación….
As ideoloxías son para os santos e a vida para os homes.Esperemos que Cuíña non sexa o derradeiro delfín que fale galego”sen esforzo”.E que agora,por fin,pasara a raia da autodeterminación e viva no ceo da independencia.D.E.P.
o 30 de Decembro, 2007 ás 4:07 pm
Polo que se le nalguns periódicos foi case que un martir
o 1 de Xaneiro, 2008 ás 9:37 pm
Moitos beixos e un feliz 2008 da familia pelacha.
o 2 de Xaneiro, 2008 ás 12:14 am
Igualmente, claro.
o 3 de Xaneiro, 2008 ás 12:33 am
Sin desbotar a categoría literaria da túa analoxía teatreira, coido que Galicia pouco máis dá para imitar que as bruxas do Lear, e pode que algunha peza granítica postirmandiña. Pero a situación socioeconómica e cultural británica e galega (de entón ata hoxe)non permiten moitas máis comparanzas. Pode que onde si non o facemos mal, ven sendo neso de nos incordiar mutuamente (mesmo ata máis aló da tumba!). Pero neso de incordiar, sinceramnete e sen ánimo de ofender, temos máis das obras cómicas que das dramáticas. Podemos ter grandes cunqueiros, pero vin poucos persoeiros capaces de asumir a Shakespeare non literariamente.
o 3 de Xaneiro, 2008 ás 11:54 am
Home, cando algo é -ano ou -ista, soamente é un reflexo, un remedo ou incluso un reforzo do orixinal. Por moito que pasen cousas como as de Kenia, traxedias as de antes.
o 4 de Xaneiro, 2008 ás 5:11 pm
Psssss….pois nom sei, Cuíña de meritório ao melhor tem isso, com efeito, o de ser como era e assomí-lo com naturalidade: pode ser umha qualidade humana, agora que politicamente o PP é o que é, e sinceramente tampouco há tanta diferença entre Baltar e Feijoo. O PP é o que é, é um projecto político totalmente comprometido (contra) Galiza, e quando vês a um militante do PP galego-falante natural e, digamos, com cultura “popular” parece-che umha maravilha, mas a maioria dos votantes e militantes do PP som assim. O que se passa é que os que dirigem o projecto, já som outra cousa.