O mesmo que lle pasa á enerxía, que segundo o primeiro principio da termodinámica nin se crea nin se destrúe, senón que se transforma, posiblemente ós tópicos lles pase algo parecido. Que haxa unha porcentaxe fixa de topicismo, e o que pasa é que vai pasando duns a outros. Por exemplo, estase transvasando da xente que vive no campo ós que gobernan os medios de comunicación.

Xa levaba tempo vendo indicios, pero revelóuseme por completo o outro día, que fun facer unha reportaxe sobre unha aldea que á que tiña que subministrar a auga nunha cisterna, porque o manancial que abastecía o depósito secara e aínda non abrira. En resumo, a etiqueta era: “aldea de la lluviosa Galicia, sin agua en pleno invierno”, dentro da especie Interés humano (antes Vida pintoresca), pertencente ó xénero Catástrofes naturales (na que especializaron a Galicia logo do esgotamento das Narcotráfico e Crímenes rurales), e ó subxénero Consecuencias del cambio climático. Alá fun, non sen antes documentarme sobre o particular. E alá fun a pesar de que, polo que me documentei, o problema non era estrictamente a falta de auga en xeral, senón da auga concreta do manancial do depósito, porque no mesmo lugar había outra fonte abondosa. Localicei ó tractorista da cisterna, que non iría encher o depósito ata pola tarde. Tamén descubrín que a tal aldea debe ser unha especie de aleph da información, ou de alí é alguén relacionado cos medios, porque tamén é coñecida pola concentración de estranxeiros que veranean nela, e porque se celebrou alí algún soado concerto folk e outros eventos culturais.

Aleph ou non, era ben difícil de atopar. E desde logo non era o “recoleto conjunto de casas de piedra” que describía un colega (ou eu entrei polo extrarradio do lugar, onde o cemento tiña a presencia habitual, recebado, completo ou en complemento). Nun patio estaban tres paisanos abrindo un porco. Non pareceron especialmente impresionados pola atención mediática. O patrón que manexaba o coitelo contestou sen quitar a vista do traballo en momento ningún. A señora que manexaba a baldeta era a segunda ou terceira vez que falaba cos periodistas. Explicaron amable e concisamente que había auga (mesmo se sentía ruxir un regato alí, detrás dun valado), menos na “naceira” (ese foi o termo que empregou o do coitelo) do que fornecía o depósito. O malo era que un veciño do lugar –segundo os paisanos- ou a normativa –segundo o alcalde- impedía facer o trasego da fonte con auga á seca. Xa levaba pasando polo verán desde había tres ou catro anos e estaban agardando –todos, paisanos e autoridades- á que se resolvese o expediente. Con todo, gracias ó labor do tractorista da cisterna, a traída funcionaba, como demostrou a amable señora da baldeta abrindo unha billa no patio, da que saía auga sen problemas. Xa nos iamos despedir, cando a chamaron por teléfono.

“Era o tractorista, que me recordou que lles fixera o dos baldes”. O dos baldes? “Si, facer o de ir apañar a auga en baldes, como lle fixen ós outros”, dixo mentres pechaba a auga. Os baldes tíñaos gardados, pero pillou unhas botellas e colleu cara a fonte, toda pimpante e animosa, seguindo as instruccións do cámara. O día seguinte, emitido e despachado o caso da aldea sedenta, chamou o tractorista para queixarse de que el non saíra nadiña.

(LA OPINIÓN/ FARO DE VIGO, sábado 12 de xaneiro de 08)