si home si

O que puiden ir apuntando do debate. E o que apuntou Suso.

Ánimo!

Desde o meu punto de vista, persoal e profesional, había tempo que a campaña de imaxe do PSOE non era tan boa. Habería que remontarse a aqueles debuxos dunha sociedade amable e idílica, presididos polo retrato ídem de Felipe González, que axudaron ós socialistas a obter a maioría absoluta en 1982, para poder comparala. Tanto daquela como agora, a campaña irradia optimismo. Desde os lemas -“Motivos para crer”, “Vota con todas as túas forzas”- ata a imaxe de Zapatero como non-candidato, con fotos máis de reportaxe que de estudio, o que se vende é ilusión. O que non se menciona é a prosaica realidade de que agora, en 2008, esa opción política é a que está no goberno. Incluso, polo menos no comezo, as referencias á xestión política son ó que fixeron mal os anteriores.

Lee o resto deste post »

Un amigo que veu de Madrid contábame que a xente nos bares miraba para as teles e comentaban que a onde vamos a parar “si hasta los gallegos se ponen así”. E sen necesidade de ter amigos viaxados, as cartas ó director están cheas de sintaxe alarmada. Unha, dunha señora desas que reforza o nome cos títulos académicos, escribía horrorizada desde fóra preguntándose que pasaba coa xuventude da súa querida Galicia. Polo de María San Gil. Ese cuarto de hora de tensión e berros que están a conmover ó mundo.

Lee o resto deste post »

(islakokotero atopouno por aí… )

As campañas electorais, como calquera proceso de intensidade media-alta (parir, ingresar en prisión, divorciarse, facer un mesmo a declaración da renda) supoñen indefectiblemente unha transformación no suxeito paciente procesado. Houbo, por exemplo, quen rematou a campaña autoconvencido do que proclamaba, e quen a acabou sendo incapaz de votar por si mesmo. Eu estou preocupado pola influencia que actual precampaña pode obrar na persoa de Mariano Rajoy, que sempre foi un cabaleiro, pero agora parece a punto de perder o xinete.

Lee o resto deste post »

Posiblemente algúns de vostedes sexan dos que están máis que fartos da chea de promesas electorais que arroian con vigor primaveral. Outros, pola contra, serán deses que aprecian o espectáculo en todo o seu esplendor, como quen goza a cuberto do aparato eléctrico das tormentas de verán. Non poucos serán dos que agardan, medio interesados, medio resignados, a que escampe. En calquera dos casos, todos agradecerán unha pequena guía das promesas, para saber a que aterse.

Lee o resto deste post »

“En el exterior han tenido lugar los incidentes más graves cuando una treintena de estudiantes se ha enfrentado con los agentes de seguridad de la Universidad, produciéndose agresiones y golpes. Los agentes se han defendido a porrazos del ataque de los jóvenes, que también han agredido a los agentes, uno de ellos ha sido pataleado tras caer al suelo”.

Así, a vulto, eu conto polo menos tres agresións:

1. Á obxectividade (ou cando menos á apariencia de).
2. Á sintaxe (os axentes aparecen por todos os lados, para ó cabo non saber se quen cae é dos axentes ou dos jóvenes)
3. Á semántica (o axente/joven pataleado debeu selo polo público, que non apreciou o seu estilo artístico de caer ó chan)