Feb 24 2008
Ánimo!… que son 15 días
Ánimo!
Desde o meu punto de vista, persoal e profesional, había tempo que a campaña de imaxe do PSOE non era tan boa. Habería que remontarse a aqueles debuxos dunha sociedade amable e idílica, presididos polo retrato ídem de Felipe González, que axudaron ós socialistas a obter a maioría absoluta en 1982, para poder comparala. Tanto daquela como agora, a campaña irradia optimismo. Desde os lemas -“Motivos para crer”, “Vota con todas as túas forzas”- ata a imaxe de Zapatero como non-candidato, con fotos máis de reportaxe que de estudio, o que se vende é ilusión. O que non se menciona é a prosaica realidade de que agora, en 2008, esa opción política é a que está no goberno. Incluso, polo menos no comezo, as referencias á xestión política son ó que fixeron mal os anteriores.
“Con cabeza e corazón”, o lema do PP, é realmente bo. Para calquera. De feito, o asesor ó que se lle atribúe xa o usou na campaña do agora presidente mexicano Felipe Calderón e na do Partido Patriótico (de Guatemala), e importouno quitándolle o retrouso “con mano dura” que alí tiña. Sería especialmente atinado para unha forza nacionalista, con esa chamada ó sentimento. Pero todo un rexistrador da propiedade como Rajoy invocando o corazón queda ata frívolo, e máis sabendo do seu sentido do humor. A mesma incompatibilidade entre as excelencias da propaganda e as características do propagado tiña aquilo de “Con Rajoy é posible”, (por ambiguo e por deixar a porta aberta ás dobres interpretacións: “Con Rajoy pode pasar de todo”) e o de “As ideas claras” (as ideas claras son parentes próximas das fixas). O que lle pegaba á personalidade do candidato conservador era algo máis directo ó sentido común: “Fíese, hombre”. Ou incluso, asumindo o argumento de partida de que as cousas están moi mal: “Esto tiene arreglo”. Pero curiosamente, aquí ninguén invoca a confianza. Todo o máis, hai alusións a esgalla a que os outros son pouco de fiar ou nada.
A campaña do BNG –“Contigo, Galiza decide”- é unha nova versión do de sempre. Un argumento de teoría política, un tanto alleo ó feito de que parece que Galicia leva anos decidindo que deixa que xa. Postos a teimar na importancia estratéxica do voto, quizais fose máis sincero algo tipo: “A ver, aclárense dunha vez”, e se o consideran agresivo de máis: “Conviría que nos foramos aclarando se queremos pintar algo ou mellor non destacar e seguir tendo un pase”. Ou máis breve: “E logo, que?”.
Pero de verdade que as campañas todas son boas. E soamente quedan dúas semanas.


o 26 de Febreiro, 2008 ás 11:56 am
Oxalá o eslogan fose “E logo, que?” para que eu puidera votar “Bueno.”, como aquel que sae no anuncio do Gadis.
En xeral, o dos lemas das campañas podería tratarse como un problema matemático: Con todas as palabras do diccionario ¿cantas combinacións de tres a cinco elementos se poden facer que sexan sintácticamente correctas, non ofendan a ninguén, e carezan de significado práctico?
De todos xeitos, a experiencia reciente non me permite compartir o seu optimismo, quedan 15 dias (agora 13, contando con hoxe) sí, pero para que comecen outros catro anos de campaña electoral.
o 26 de Febreiro, 2008 ás 12:16 pm
Por non falar da resaca do 11, que se pactos, que se afiar de coitelos na casa dos perdedores (vamos, dos menos ganadores),… e iso se non se dan escenarios posibles como un partido teña máis votos pero menos escanos, ou que os votos do CERA dean algunha sorpresa…
o 27 de Febreiro, 2008 ás 7:17 am
Uf, cale, cale, que creo que xa me empezo a sentir mareado so de pensalo.
o 28 de Febreiro, 2008 ás 9:27 pm
sHs, as matanzas nos partidos políticos son as mellores, por iso fan tan bos chourizos
o 29 de Febreiro, 2008 ás 9:18 am
[…] non é democracia. Escoitar tres (ou dous, no caso do debate Zapatero-Rajoy) discursos herméticos, precociñados por asesores propagandísticos que aplican á política os mesmos métodos que na merc…, non lles é democracia, non. “O goberno do pobo” non consiste, creo eu, e igual me […]
o 29 de Febreiro, 2008 ás 2:56 pm
5# Os plenos fóra da Coruña son ben animados. Eu asistín en Vigo ó da moción de confianza de Ventura Pérez Mariño, e aínda o teño gravado (na cabeza, quero dicir, non en video). Na Coruña houbo condenas penais (de meses, claro) por un berro de “pallaso!” e por botar un par de narices (de pallaso) ó salón de sesións.