si home si

(Ou como descubrín que o Concello de Malabo tamén é Excelentísimo)

O segundo recurso máis vello para crear tensión dramática, despois do de ela e el quérense e as familias non os deixan, é o que en inglés se chama UST (Unsolved Sexual Tension) e os guionistas de aquí TSNR (Tensión Sexual Non Resolta), ou sexa os que non se dan decidido, ou mellor, fan de todo menos decidirse. Exemplos hai a moreas, desde a parella de Experiente X á actual Bones, pero o mellor expoñente desa UST foi unha serie de mediados dos anos 80, Moonlighting, que en España se chamou Luz de Luna, porque o castelán (ese idioma perseguido e expulsado da sociedade, que só atopa refuxio na práctica totalidade dos periódicos, as cadeas de radio e as canles de televisión) non ten unha palabra como ‘luar’ (aínda que, de todas formas, ‘moonlighting’ o que significa é ter un emprego ás agachadas). Como recordarán os que tiveron a sorte/os anos de vela, estaba protagonizada por un Bruce Willis tan novo que aínda tiña pelo e por unha Cybill Shepherd aínda de moi bo ver, que non se daban tregua nin nos descansos da publicidade. Exactamente o mesmo que Mariano Rajoy e Esperanza Aguirre.

Continuar lendo “Tensión Política Non Resolta”

Un intento desesperado de ser proclamado columnista do mes pola FEGAMP

O mais ou menos hábil - pero moi publicitado- interrogatorio de Esperanza Aguirre en 59 segundos acadou case 3 millóns de espectadores. Un fito histórico ou un non é para tanto, segundo as versións do mesmo medio:

esta foi a primeira:

e esta -moi pouco tempo, pero unha reflexión moi intensa- despois, a segunda:

Para que logo digan que o xornalismo non se adapta ós tempos.

(fornecido polo bot mourullo)

No concello no que agora resido acaban de prohibir o que poderiamos chamar autovenda de coches. Eses carteis que poñen “Se vende”, ou “Me venden” na variante vehiculocéntrica (e algo cursi). Estou afeito a ser sorprendido positivamente polas iniciativas municipais, pero esta descolocoume. “É para evitar dar imaxe de que hai crise económica na túa zona”, comentoume un dos taxistas que me traen e me levan, un conveciño que traballa, xunto co taxi, unha certa liña irónica sobre as características das nosas respectivas parroquias. Piqueime, claro. A cousa non podía quedar aí.

Continuar lendo “Normas por un siascaso”

No tremebundo caso de Isabel Quintairos e a COPE, ou viceversa, EL PAIS non puido ter a versión da empresa. Un programa bastante terrorífico de Tele5, si: “Incluso te diría que vosotros, Tele5, estáis más inclinados que nosotros”.

Como os acontecementos, por decisivos que sexan, veñen e van a unha velocidade que non dá nin tempo a apartarse e moito menos a entendelos, non sei si se acordan do das vacas tolas. Aquela crise da que estes días se volve falar, a conto das primeiras mortes humanas que orixinou. Entón sorprendérame un chisco que, descontado o natural rebumbio político, a atención mediática se centrara nas vacas e nos gandeiros, é dicir, nas consecuencias, e non tanto nas causas. Non sei de que me sorprendía, a verdade. Vai para cen anos ata un poeta, Paul Valery, dicía que “a política foi en principio a arte de impedir que a xente se metera no que lle importaba, e logo engadíuselle a arte de comprometer á xente a decidir sobre o que non entende”. Agora consiste en botarlle a culpa do que pasa, ou polo menos a responsabilidade, ós cidadáns. Coa nosa axuda inestimable. A dos periodistas.

Continuar lendo “O interesantes que son as desgrazas”

A miña contribución quincenal a que o castelán non se perda en Galicia vai de que en que maos estamos, en varios aspectos. (Agardo comentarios relatando experiencias persoais)

Veño de recibir con poucos días de diferenza un par de misivas remitidas por señoras, e máis concretamente señoritas, na terminoloxía arcaica, contando dous dramas (cada unha o seu, non dous cada unha). As dúas descoñecidas e as dúas de fóra. Ou iso supoño. E cóntollelo aquí para compartir a emoción que sentín ó recibilas, nestes tempos en que as únicas cartas que chegan ás caixas de correos son referencias a cartos que nunca vas ter na man anda que sexan teus, que hai que pagar ou que xa pagaches a xente que non coñeces de nada, amparados nun membrete.

Continuar lendo “Damas en apuros”