si home si

Non sei se os avogados, os meteorólogos ou os mecánicos de chapa e pintura debaten moito sobre a súa profesión, a de cada un deles. Non sei se vostedes o fan, se dediquen ó que se dediquen. Nós, os xornalistas, si. Non digo falar do traballo. Digo falar da profesión, de cómo é e de como non debería ser. Iso por unha parte é boa cousa, porque se entende que nos preocupa, e por outra bastante mala, porque non hai cousa peor que pensar que os teus intereses concretos son xerais. Ben, si hai algo peor: que o periodista sexa noticia. Que o periodista teña protagonismo mediático é case como se a un policía o trincan coas mans na masa, ou un financeiro se arruína. Vaia co profesional. Cóntolles todo isto porque hoxe teño que facer un discurso. Un discurso de xornalista para xornalistas.

Continuar lendo “Bartleby o xornalista (discurso)”

A viga no ollo dos que denuncian pallas nos dos demais.

Parece mentira que as cousas da língua susciten un chisco máis de interese que as da carne/o mundo/o demo

(by appointment Pawley, onde hai máis))

3.000 na Coruña. 5.000 en Vigo. 9.000 en Madrid. As cifras de manifestantes no 1º de Maio, segundo as respectivas policías locais. Normalmente, os periodistas e tamén a xente (ignoro a quen corresponde o papel de ovo e a quen o de galiña) utilizamos a asistencia ás manis como un barómetro da conciencia obreira ou do grao de reivindicación social. De ser así, mal imos, sobre todo porque hai razóns bastantes para que houbera máis xente que sitio nas rúas.

Continuar lendo “Os idos de maio”