Arquivo: Xullo, 2008
Progresismos
Lamento non ter noutra nesta ocasión que ir a favor de corrente e non poder deixar claro unha vez máis que son un tipo rabudo e insatisfeito, facendo unha demostración de heterodoxia, pero se as políticas e os xestos que está a facer o Goberno é progresismo, que o demo me leve (non se me alegre, estimada sogra, que como moito, para a semana xa se me pasa). Non vou cair na demagoxia de mencionar o que pensaría Pablo Iglesias se levantara a cabeza, pero non debe dar crédito ó que está pasando nin Carlos Solchaga, aquel home pequeno que constituía un exemplo grande do que era a socialdemocracia tirando a neoliberal.
O Día
Outra vez escribindo en castelán de temas de Galicia. Estáme ben por pretender que se publiquen.
Por certo, esquecín mencionar a necesidade de facer máis urbana a mensaxe. A ver se doutra.
…e con Martinsa dando
Permítanme que lles escriba de algo do que sei bastante pouco. Así que tanto me poden agradecer a sinceridade como discutir os meus argumentos con máis razón que nunca, como levar áncoras lectoras na procura de portos máis seguros e fiables. Pero a ignorancia é atrevida, e non me podo resistir a apuntar co dedo a certos aspectos do affaire Martinsa-Fadesa que serían paveros se non se tratara dunha crise que afecta a unha chea de xente. Pero non deixa de ser rechamante que a situación de auxe e caída do imperio do ladrillo estea provocada non por aquelas medidas que o sector criticaba porque supoñían “matar a la gallina de los huevos de oro” (queixa textual), senón porque como no conto orixinal da tal galiña, foi o propietario propio quen a matou.
¿Por que no la besa?
Lin ou escoitei o outro día o argumento de que unha sociedade que admite como normais as relacións humanas de teleseries como Aída¸ non se escandaliza de nada, ou de ben pouco. Estou de acordo. Pero se a sociedade é aberta e plural que mete medo, non se pode dicir o mesmo das súas clases dirixentes, en concreto dos poderes fácticos cuxas maneiras de ver o mundo –o que está ben e o que está mal- se adiviñan, por exemplo, no comportamento dos medios de comunicación.
We are the champions
Non hai nada como non abrigar esperanzas de ter algo para acabalo conseguindo, asegura unha crenza tan escéptica como precapitalista. Quen algo quere, ou pon o que lle ten que poñer, ou máis vale que non se queixe se non o acada, rezan as teorías do esforzo en boga. Pero o caso é que a selección española de fútbol ganou a Eurocopa non digo que sen botarlle ganas, pero desde logo sen moitas esperanzas, nin fóra, nin sequera entre os seguidores de aquí. Pola contra, o triunfo da que agora se lle chama familiarmente “la roja”, con esa confianza e campechanía que factura a información deportiva, é a derrota de todos os tópicos sobre o asunto. E fáganme caso, que eu de fútbol non entendo nada, pero de asuntos, o que me boten.
Manifesto pola Gravidade
A miña contribución -na lingua común- á moda Manifiesta
