Ago 23 2008
153
Non sabemos, ou alomenos eu non o sei, as razóns de por que unhas traxedias nos impactan máis ca outras. Supoño que ten que ver coa forza do golpe, coa intensidade. Estarrécennos máis 153 mortos de vez nun machadazo do destino que os 1.300 que foron caendo, pinga a pinga, en accidentes de tráfico nos seis primeiros meses deste ano. Tamén está relacionado coa proximidade. Con que lle puido pasar a calquera de nós. Ben pouco antes do accidente, crucei nunha terraza un saúdo alegre e despreocupado coa irmá da que minutos despois sería irmá dunha supervivente e tía dunha falecida (un abrazo, Miri).
E claro que, aquí os tópicos teñen outra vez razón, está o atavismo. Os que pensan que hai que ir por onde pisa o boi. E os que non o pensamos pero agarrámonos ó brazo do asento ou da compañeira cando comeza a rodadura da pista, e a gorxa parece que se nos anoa e se nos estreita o paso do aire, e non recupera o calibre habitual ata que o avión se estabiliza e con el a respiración. “Eu gasto un par de zapatos freando ó aterrar ou ó despegar”, confesoume unha vez un político que é grande como un mundo. Prá filla da miña estimada sogra, pola contra, o bruar dos motores é o máis parecido ás trompetas da felicidade, e iso que unha vez coincidiu cunha señora no asento de adiante que soamente podía despegar axeonllada e abrazada ó respaldo do asento, é dicir, coa cara, descomposta polo medo, practicamente pegada á súa. Un atavismo que é máis que calquera unha parvada, porque calquera que circule en coche ve de media unha vez á semana unha situación que non conclúe en traxedia porque alguén debeu substituír a San Cristobo como patrón dos automobilistas.
Pero ante calquera traxedia, aérea, ferroviaria ou mariña, hai dúas cousas a considerar: o antes e o despois. A necesaria procura de por que pasou o que pasou, e a xestión da catástrofe. Nas dúas interveñen as autoridades e os medios de comunicación, e se as autoridades van cumprindo mal que ben, como poden, o papel dos medios, da media deles, cada vez é máis penoso. Desde a canallada de atribuír no primeiro momento o accidente á situación económica da compañía, como fixo un periódico, ata o aproveitamento morboso dos audiovisuais. “Tremendo espectáculo”, describían o escenario do suceso algúns reporteiros, coa única desculpa de que xa non se sabe que dicir cando hai que encher tempo e tempo. “¿Cómo está el ambiente en el Ifema”, o sitio a onde conduciron os restos, inquirían algúns locutores, como quen pregunta se hai público bastante, ou o suficientemente animado, nun sarao calquera. Iso por non falar do asalto periodístico ós familiares. Créanme, non é prato de gusto formar parte dunha grea que, empuxados uns polos outros e amparados no número, na profesión e no que lles mandan que fagan uns xefes que hai anos que non moven o cu das sillóns, cerca a uns afectados para collerlles o que se lles pode coller nesas circunstancias en que a cabeza non está para nada, e na que hai xente que está tan trastornada que mesmo responde o que non debería nin considerar responder.
Se nalgunha circunstancia se bota de menos algo ou alguén que controle e especifique o que tanto as autoridades como os medios poden facer e o que non, son estes.
Faro de Vigo/La Opinión de A Coruña, 23 de agosto de 2008
o 23 de Agosto, 2008 ás 6:42 pm
Hai unha tendencia a idealizar ás víctimas. E tanto nelas como nos seus familiares hai de todo. Mesmo, entre os parentes e achegados hai representantes dese sector exhibicionista do xénero humano que non ten inconveniente, ou mesmo desexa contar o que lle pasa ó mundo en xeral. Ou quizais sexa unha forma de consolo.
o 24 de Agosto, 2008 ás 12:19 am
Artículo perfecto de cabo a rabo, por desgracia, supoño. Só che faltou ver as imaxes nas primeiras horas que Antena 3 emitíu que rebasan o que poidera facer calquer medio e que poderían ser motivo de denuncia por calquera dos teleflipados que as vimos en calquer xulgado de guardia.
o 24 de Agosto, 2008 ás 1:05 am
Non quisera pecar de “cínico”, pero o Ghandi que fala de bromas crueis no papelhixiénicoperiodístico onde canallean coa crise de Spanair (líbrenme todolos deuses de considerar a Spanair “libre de pecado”!) invítame a decir algo.
Si en Moscú hai un accidente con cen víctimas, ata o menos santo celebra que poñan a bandeira a media asta no Putin’s House (ou na delegación olímpica…), pero nin se baixa un mm no campamento ruso en Georgia. En fin, quen practica o cinismo do sXXI (con perdón dos cínicos!!)?
o 24 de Agosto, 2008 ás 11:06 pm
Xustamente hoxe comentabamos uns compañeiros esta cuestións. A pregunta é: quen nos protexe dos medios de comunicación? Quen controla ao 4º poder?
O mesmo acontece coa famosa convivencia do poder político co mediático (véxase información do nº de xullo de Tempos Novos para o caso galego). Aínda agora se entende que é o poder politico o culpábel pois é quen “merca” aos medios de comunicación. Pero quen se deixa mercar? e o que é peor, que farían os medios se se tomaran iniciativas para regular as relacións goberno-medios?
o 25 de Agosto, 2008 ás 6:21 pm
A deontoloxía, necesaria en toda profesión, debería estar escrita con letras de molde neste caso.
E unha vez que vostedes, con colexios ou coma queiran, teñan consensuado un mínimo código deontolóxico, a administración debería telo en conta cando renove certas concesións administrativas.
Porque teles e radios públicas son TODAS, ainda que as mais delas en réxime de concesión do espazo radioléctrico. Non por iso deixan de ser un servizo público. Ou o bus urbano deixa de ser un servizo público porque o xestione Vitrasa?
E non faría falla ir moi polo miudo nese código, canto menos esixente, mais esixibel.
Interesame coñecer a súa opinión, porque igual pensa que ando errado.
o 25 de Agosto, 2008 ás 6:57 pm
Non anda errado, nin ferrado. Nin nos presupostos de partida (os medios audiovisuais privados son empresas privadas que explotan concesións públicas) nin nas conclusións. Aquí pode ver a proposta de código deontolóxico que elaborou o Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia. O malo é que cando hai iniciativas como o Consello Audiovisual de Catalunya, ou do Estatuto Profesional do Periodista, ou de Códigos Deontolóxicos, as empresas e mesmo algúns dirixentes gremiais levántanse das patas de atrás dicindo que iso é franquismo, intervencionismo e outros ismos
o 26 de Agosto, 2008 ás 5:19 pm
Pois xa estou de volta, que pereza, diormío….E non é que marchara de vacacións, que non tiven.
o 26 de Agosto, 2008 ás 9:29 pm
Aleluia, albricias e pantrigo! Matade o año máis gordo, abillade o pipote do viño máis novo, porque volveu o fillo pródigo, etc, etc.
o 26 de Agosto, 2008 ás 9:32 pm
De ser eu responsable dun servicio de emerxencias, nun escenario de catástrofe como o que nos ocupa, hai dous entes cos que non escatimaría en violencia: os reporteiros á busca dos “ultimos datos” e os políticos que veñen a supervisar, coordinar, ou como lle queiran chamar ó que toda a vida foi “saír na foto”. A información é un dereito democrático, e os políticos están ahí (suponse) para organizar, pero todo ten o seu momento.
Lamentablemente, a sociedade do “gran hermano” ou “está ocurriendo, se los estamos contando” aínda parece estar en ascendencia, e iso é así porque se autoalimenta.
o 26 de Agosto, 2008 ás 11:53 pm
Curiosamente, ou non, aquí os medios amarelos ou as tendencias amarelas dos medios “serios” fan sensacionalismo baseado puramente nos sentimentos, sen fondo ningún. Quero dicir o xornalismo sensacionalista noutras sociedades, como a británica, sí descobre cousas. Subormando, extorsionando, como sexa, pero sí sacan á luz escándalos. Aquí é todo fume, faramalla, historias contadas por idiotas (con perdón), como dicìa o outro.