Set 07 2008
Síndrome posvacacional
Compadezo ós médicos de hoxe. Sempre me pareceu unha carga difícil de levar a responsabilidade de curar, ou deixar que o paciente se amañe coa súa natureza e procurar non empeorar as cousas, e agora debe ser cousa de loucos con tanta novidade. Antes -polo menos antes de que eu fose periodista- había as enfermidades que había. As que tiña todo o mundo, ou podía ter todo o mundo, e as raras, que non tiña ninguén que coñeceras. Agora, segundo sei polos comunicados que me chegan e polas noticias, as doenzas inzan como cogumelos. Enfermidades que parecen parvadas, aínda que non o sexan (líbreme Dios de dicirlle a alguén que o seu é unha parvada), dadas a coñecer con denominacións tan curiosas como “síndrome do escaparate“, porque o paciente ten que poñerse parado cada certo tempo (pararse obrigada e concretamente a mirar escaparates, supoño que non).
