Arquivo: Marzo, 2009
«Mirando al mar, soñé…»
(Alberto Núñez Feijoo, nunha visita ás obras do porto exterior de Punta Langosteira na campaña das pasadas xerais, penso. O obxectivo dos focos non era el, senón Francisco Álvarez Cascos e señora, fóra de campo)
O perdón do ‘Prestige’
Non sei a experiencia que teñen vostedes en sentencias xudiciais. Espero polo seu ben que pouca. Eu teño algunha, porque por razóns profesionais hai que ler de todo, e para min son unha das probas da existencia dos mundos paralelos, ou como moito tanxentes. Unhas máis ca outras, claro. O que normalmente se entende delas -en ocasións o único que se entende-, é a parte que comeza «Resolvemos» que vén sendo como dicir «Acabáramos». Do asunto do Prestige, do único que zafei foi precisamente da instrución do sumario xudicial, circunstancia que agradezo, así que non lles podo dicir a miña opinión, caso de que lles interesara, sobre a xusteza ou xustiza do auto do xulgado de Corcubión no que exculpa ó daquela director da Mariña Mercante, José Luis López Sors, e polo tanto ó Ministerio de Fomento, e no fondo, ó Estado. Que fixeron ben, vamos, mandando o petroleiro ó quinto pino.
Los Tres Soles del Faladoiro
En resposta a unha enchente de peticións, queda aquí reproducido un dos vídeos máis bizarros (no sentido anglosaxón) da actualidade galega. Unha hemorraxia de polifonías, emoción e sana alegría a cargo do radiofonista Rial e os profesores Cancio e Marí Solera. (Letra de algún dos tres. Música de Luis Aguilé ou Palito Ortega)
Autocrítica sen comiñas
A columna dos xoves, adiantada ó mércores, sobre o galego (o idioma) e a súa influencia nas eleccións, así como outras veladas críticas a como está pasando o que está pasando. Pasen e lean.
A Cultura que virá
A raíz do número de visitas (e de protestas) que xerou esta reportaxe sobre que fará a nova Xunta coa Cultura, ou coa cultura, ocurriuseme que quizáis fose un tema de debate.
Todo depende dos traxes
Recoñezo que me ten apampado a polémica dos traxes do presidente valenciano Francisco Camps. E non tanto o de que sexa inocente ou culpable de ir feito un figurín a súa conta ou á dos contribuíntes, senón polo dos traxes en si. Recoñezo que hai unha certa dose de envexa pola miña parte, que me visto axeitando a roupa ás miñas características morfolóxicas e non mandándoa confeccionar a medida. E outra de inocencia porque pensaba que os traxes de 1.500 dólares en xente que non é millonaria eran cousas que dicían os gánsters das películas para fardar -nunca mellor dito-. Pero págueos el ou unha empresa á que lle fixo favores, alucino co papo que ten que ter calquera, e non digamos un cargo público, para devolver de vez catro traxes confeccionados a medida por unha empresa especializada que eu coidaba prestixiosa, sobre todo cando se ten o tipito que gasta o presidente valenciano. Ou que lle teñan que traer de Italia unhas trabillas especiais para os pantalóns. Imaxinen a de enxeñería sartoria e as mañas de xastre que terán que facer con alguén co tipo de Solbes ou de Chaves, por exemplo, se son así de espurridos (que é como lle chamaba a miña outra avoa ós exquisitos).
As maos nas que estamos
Vexan atentamente estas dúas excelentes fotografías de Maite Costa [Uly Martin, EL PAIS] , presidenta da Comisón Nacional de la Energía (aquí a súa imaxe anterior) e a David Taguas [Gorka Lejarcegi, EL PAIS] , ex director da Oficina Económica de Zapatero antes de ser director da patronal de grandes construtoras. Vendo as imaxes, extrañalle a alguén que a primeira propuxera no seu momento, por exemplo, subir os recibos da luz nun 31%?, ou que ó segundo o repescaran para xefe das grandes construtoras sendo o gurú económico do Presidente?
Agora entendo determinados síndromes (como da Moncloa) e necesidades como a de «conectar con la calle»
Famosos e vítimas
Acaba de saír un libro sobre Jesús Neira, o profesor que recibiu unha malleira ó interpoñerse entre un besto que maltrataba á muller, e que a resultas da súa acción quedou en coma e leva cinco meses internado nun centro médico. Estase recuperando pouco a pouco, e aínda non recorda de todo o que lle pasou. Tamén José Cendón, o fotógrafo galego secuestrado por bandidos somalís, está na súa casa de Adís Abeba preparando un libro que sairá en breve sobre a súa aventura.
Disparando pola noite
Análise en EL PAIS de onde estamos -están- logo das eleccións
Facendo leña (e de paso, amigos)
Os sociólogos, os economistas e os comentaristas (nos medios ou en internet) somos especialistas en predecir a posteriori por que pasaron as cousas. Non vou ser eu quen zafe desta obriga profesional, aínda que pareza que fago leña da árbore caída. En resumo, segundo a miña acientífica opinión, pasou o que pasou sobre todo por un exceso de confianza dos que perderon. E o que parece que vai pasar é de bastante máis calado que perder unhas eleccións.
O Espectador 17 e último: Os porqués e o Amazonas
Despedida desta serie de recollida de opinións soltas por ai adiante
