si home si

O meu contributo quincenal nese idioma ata hai tres meses ameazado de extinción

Hai anos, levei a prisión a un mozo. Quero dicir que o acompañei nun taxi para poder contar a súa historia e os seus últimos momentos en liberdade. Acordeime del cando lin que o presidente de Telefónica, César Alierta e o seu sobriño foron absoltos pola Audiencia Provincial de Madrid porque, aínda cometendo o delito de usar información privilexiada, xa prescribira. O meu compañeiro de taxi, M.J.G., tiña 25 anos, e roubara dúas botellas de whisky había sete, cando era toxicómano e acababa de estrear a maioría de idade. Alierta cometera o seu delito, do que sacou un beneficio de 1,86 millóns de euros hai 11 anos, cando presidía Tabacalera.

Lee o resto deste post »

(lémbrame un conto de Chesterton que penso que se chamaba «Un ojo en el cielo» ou «El ojo de Apolo»)

Non, aquí non pon “Del Madrid al cielo”, e non vai ler algo sobre a excelencia de Cristiano Ronaldo como mellor futbolista do mundo mundial. Vai de algo con menos glamour, como a morte dun neno recén nacido. Pasou, como saberán, nun deses grandes hospitais de España que se fixeron en Madrid con cartos de todos, e agora son da rede sanitaria autonómica grazas a ese proceso de descentralización que tanto critican alí.

Lee o resto deste post »

«A consecuencia de non pertencer a ningún partido será que os incomodarei a todos» (Lord Byron)

(síntoo, a foto-mobil está feita en marcha)

Se hai un uso que se converteu en tradición na cativa historia da democracia en España foi o da moción de censura municipal, como se acaba de ver en Gondomar. Para que unha moción de censura vaia adiante nun concello, única institución na que se produce o fenómeno (quitado a que se deu contra Albor na Xunta, que eu recorde) o primeiro que se necesita é ter a maioría de apoios suficiente. En realidade, é o primeiro e o único que se necesita, porque para o demais abonda con tirar de manual.

Lee o resto deste post »

Xa saberán que estamos de loito universal pola inesperada morte de Michael Jackson. Non hai, que eu saiba, un loitómetro, pero penso que a dor mediática iguala, cando non supera, ás de Lady Di e o Papa Wojtyla. Xa non se sabe nin como encher. Ao cuarto día D.M.J (despois de Michael Jackson), segundo lle lin ao xornalista Daniel Basteiro, a CNN recorría a unha noticia de hai 25 anos (M.J. tiña un chimpancé) e France2 a unha de vai para 15 (M.J. visitou África). Outro xornalista amigo meu, José Ángel González, antes de que os informativos abriran portada coa noticia de que o funeral non se celebraría no seu rancho, Neverland, e non se sabía onde, abriu en facebook o grupo M.J., a la catedral de Santiago.

Lee o resto deste post »

Unha maneira -inexperta e curiosa- de ver as enquisas