Iso que se di sempre que o da política é como unha adicción nunca o considerei tan certo como agora en que, no medio dunha crise económica grande (pero non tanto como a política) hai xente que pide eleccións anticipadas. Digo que é unha adicción, porque, a ver que levante a man a quen lle apetece agora unhas eleccións. A quen queira que se resolva a crise!, ergue a man e a voz un no fondo. Eu non vou discutir con alguén que pensa que facendo eleccións se resolve unha crise, porque presupón que cree que as vai ganar quen cree que poda resolvela, o que non deixa de ser dous supoñeres. Pero que teña en conta que, desde que se convocan ata que se fan, e logo de aí en seis meses, está todo paralizado, posibles medidas anticrise incluídas e sobre todo, porque se xa goberno e oposición andan xa ao ralentí, o medo a meter a pata cunha convocatoria electoral á vista fará que apaguen o motor. Claro que a xente que ergue a man ten as súas razóns.

Seguir lendo »

Hai moitos que temen pola desaparición da familia como célula da sociedade, nos disolventes tempos que vivimos. Hai outros –ou os mesmos- que lle sacan rendemento sociopolítico a ese temor. Non haxa medo. E non soamente porque a familia nunca foi o que era, senón porque seguirá sendo o que é mentres haxa actos sociais. O que se chama familia historicamente foi, nalgúns ámbitos, un señor no cimo e debaixo unha serie de señoras e unha consecuente requitropa de fillos. Noutras culturas, sinaladamente na titulada tradición cristián, eran un señor que mandaba, unha señora que obedecía, uns descendentes que facían o que lles mandaban, uns ascendentes que facían o que lles deixaban e unha serie de acoplados de distintos graos de parentesco que andaban por alí. Agora, na nosa contorna, a familia no sentido intenso é unha unidade de produción económica e de interrelación social que oscila entre un solitario compoñente nalgunhas ocasións, a varios de máis dunha xeración, nos casos máis raros. No medio, hai todo tipo de combinacións, de sexo e idades, e mesmo dependendo das épocas: hai individuos e/ou parellas que teñen máis ou menos fillos, ou ningún, segundo sexa curso escolar ou vacacións, ou de que fin de semana se trate. No sentido extenso é unha lista de convidados fixos a unha serie de celebracións rituais, que cada día son máis en número e de reforzado cumprimento persoal e socialmente. Ese, os chamados ritos de paso, é o cemento da institución.

Seguir lendo »