Con poucos días de diferenza, paseando pola mesma praia, dúas persoas – unha amiga e un amigo- contáronme cadansúa historia, desas que os periodistas chamabamos “de interese humano” antes de que os propios periodistas prostituísemos o concepto. Unha parece sacada dun conto de Dickens: unha nena de doce anos que é depositada polos seus pais nun tren, camiño da cidade, para que alí se ganase a vida como puidese. Pero non é un conto, pasou aquí hai uns 80 anos, e afortunadamente a nena das montañas de Lugo que chegou supoño que aterrorizada e chorosa á Coruña, atopou na mesma estación de San Cristovo o que daquela se chamaba un alma caritativa que a meteu a servir na súa casa. A quen mo contaba contoullo ela, na mesma aldea á que volveu despois dunha daquelas vidas azarosas que tiña a xente antes.

Seguir lendo »