Xull 02 2005
Todos aqueles que votaron nacionalista, ou sen chegar a votar poideron ter desexado votalos, ou votaron ós outros pero puideron telos votado, que reflexionen. Que vexan agora as consecuencias de tanta inconsciencia.
E menos mal que baixaron. Se chegan subir…
Xuñ 30 2005
Xuñ 30 2005
Xa tiña despedido o tema, porque estou tan farto de sachar nel como o estarán vostedes de lelo. O das eleccións. Apetecíame escribir deses atentados legais pero ilexítimos que se están a cometer contra os grandes valores humanos, do burato fiscal que outras leis están abrindo para as grandes fortunas, e outros asuntos así de enormes. Pero non dou. Estou absolutamente encasquillado.
Como nas películas americanas nas que un tipo se convertiu nun tolo homicida cunha macheta porque seu pai de noite non o arroupaba e de día non o levaba a pescar, eu estou bloqueado por uns recordos que me tupen o libre discurrir mental. Por exemplo, aquel chamamento que fixo hai días Enrique López Veiga ó PSdeG pedindo que reconsiderase a súa política de alianzas, argumentando que os socialistas tiñan máis puntos en común co PP que co BNG, e que en último extremo, o electorado galego votara fundamentalmente contra o nacionalismo. Tiña as declaracións atravesadas na cabeza como un óso de polo na gorxa, en primeiro lugar porque non me cadraba o autor (eu sempre tiven ó conselleiro de Pesca en funcións por un tipo sensato), nin a teoría (non escoito eso do españolismo/nacionalismo como contradicción principal desde que cortei a melena) nin a práctica (¿estaba suxerindo López Veiga que o PP podería apoiar a Touriño como presidente?, ¿propoñéndolle ós socialistas que propiciaran a reelección de Fraga?).
O segundo óso era o comportamento de Trillo, Federico Trillo. Primeiro a petición da tropa xurista que el comandaba de que se aceptaran como válidos os sobres do voto emigrante nos que non figuraba a data de saída do país de orixe. A propia web sobre as eleccións feita pola Consellería de Presidencia aclara: “É indispensable para a validez destes votos que conste claramente no sobre no cal se envían un mataselos (ou outra inscrición oficial de correos ou do consulado) no que se certifique a data en que se fixo o envío”. Se a un plumilla que non distingue unha sentencia dun auto, élle tan doado consultar a normativa, ¿en que tiña a cabeza ocupada todo un ex presidente do Parlamento e ex ministro de Defensa? (ademais, a web ten versión en español). E logo, cando alguén o debeu poñer ó tanto da lei electoral, aquelas súas declaracións de que “yo ya advertí a mi partido que debería gobernar la lista más votada” ¿era unha crítica ó PP porque non cambiou o sistema electoral proporcional que establece a Constitución polo maioritario cando estaba no Goberno? Afortunadamente, todos eses traumas afloraron a saíron á luz gracias á purga de Rodríguez Ibarra. Ás súas declaracións de que “pueden decir [suponse que o BNG e o seu propio partido] que son nación, nacionalidad, país, estado o lo que sea, o marcianos, pero es mentira”, entre outras consideracións da mesma sutileza. Se un señor que non repara en que é presidente dunha autonomía e non dunha deputación gracias ás reivindicacións que uns marcianos levan facendo desde hai tempo, por que a un columnista lle teñen por que afectar as burradas que escoita.
(para xoves, 30 de xuño de 05)
Xuñ 29 2005
Xa teño a colección case completa de presencias en feitos históricos. Vin a chegada do home á Lúa (pola tele, claro, pero é que era un rapaciño). Asistín ó naufraxio do Cason, do Mar Exeo, do Prestige¸ e ó penalti de Djukic. Vivín o título de Liga. E antonte asistín ó reconto dos votos dos emigrantes na Audiencia da Coruña. En canto deixe de ter que meter o tempo libre en encher as columnas estas, penso escribir as miñas memorias (sexan previsores e vaian reservando o seu exemplar).
Alguén pode pensar que a verdadeira experiencia vital sería asistir ó reconto de Pontevedra, que foi o que determinou a primeira victoria electoral da esquerda, ou máis exactamente, o primeiro Goberno galego progresista xurdido dunhas eleccións. Pois non, porque a tal victoria produciuse hai dous domingos, e os recontos de antonte non cambiaron nada, nin o de Pontevedra nin o da Coruña. Ben, algo cambiaron. Eu antes estaba en contra do voto emigrante, e agora non o sei.
Non é que estivera exactamente en contra. Estaba e estou en contra do sistema de votación, que é unha absoluta chapuza, como sabe todo o mundo. Estaba e estou en contra de que xente que nin siquera naceu aquí poda decidir o goberno de sitios con problemas de urbanismo salvaxe que os seus pais deixaron cando nin había luz eléctrica. E se <del>como debería ser e como prometeron todos os que foron por aí a facer campaña</del> se lle dá a cidadanía ós netos dos emigrantes, podémonos atopar conque o famoso CERA sube do medio millón de xentes, e chegar ó absurdo de que en Galicia haberá más electores que habitantes (como xa pasa en moitos concellos). En Italia votan ata os bisnetos –pero nunha circunscrición única, que elixe un par de deputados ou senadores-, en Gran Bretaña calquera cidadán perde o dereito a votar se reside fóra 15 anos, e en Irlanda, onde hai dez veces máis emigrantes que cidadáns, directamente non votan. Está moi ben outorgar o dereito a votar, pero seguro que agradecerían máis outros como a sanidade universal.
Pero, como decía, despois da experiencia, estou a favor. Polo menos a favor do escrutinio. Nunca vin tal ambiente de camaradería entre funcionarios, apoderados, informáticos, xornalistas e maxistrados, todos abrindo sobres en unión. Está a emoción de ver como hai xente que considera que se lle poden confiar os seus problemas a un sobre oficial, pero tamén como outros non se recatan en comunicar a quen corresponda que “’o boi é de onde pace e non de onde nace’ y yo no invierto en Galicia, ni dinero ni emociones, porque no aguanto la mentalidad de la gente cuando vuelvo”. E logo o reconto en si, con todos tomando notas nun ambiente electrizado que recorda o dos apostadores de cabalos das películas. Tan electrizado que estiven a punto de ser detido a instancias dunha señora de moito mando, non sei se apoderada ou interesada, que considerou que gravar algúns deses envíos era unha intromisión na intimidade dos remitentes. Por un momento, pensei que pola miña culpa había que repetir as eleccións, e acordeime de Djukic.
Xuñ 27 2005
Unha mostra da importancia que tén que lle dan a Galicia os grandes medios de comunicación: ningún ofrece información do caida do Imperio Fraguiano a partir da medianoite.
Unha mostra da importancia que teñen os medios de comunicación radicados en Galicia, ou que ten Galicia para os medios galegos: ídem
Xuñ 27 2005
Xuñ 27 2005
O que sempre me gustou do Himno Galego é que, fóra do habitual nesas composicións que adoitan exaltar o ardor guerreiro propio e ofrecer unhas labazadas ós alleos que se poñan por diante, se dedique a facer unha chea de preguntas sobre as cuestións que preocupan ós pinos e outros seres vexetais. Pero ultimamente vénme máis á cabeza esa fragmento da terceira estrofa, cando o poeta ou o pobo ou quen sexa se pon faltón e sentencia que “mais sóo os iñorantes/e féridos e duros,/imbéciles e escuros/non nos entenden, non”. Porque mira que hai imbéciles ós que non nos entender nada non lles impide depositar sentencias.
Falo desa caterva de columnistas e tertulianos que se sacuden a desgana de opinar sobre que está pasando aquí soltando co seu indiscutible inxenio habitual os tópicos ignorantes que xa satirizara Wenceslao Fernández Flórez vai para case un século. Ou os redactores de informativos das cadeas privadas, que afeitos a vender espectáculo disfrazado de información, elaboran crónicas políticas sobre as eleccións galegas co mesmo rigor que analizan os ingresos hospitalarios de Belén Esteban, e coa mesma claridade de ideas e finura de conceptos que se lles redactara o texto o taxista que os leva a San Sebastián de los Reyes. E non establezo diferencias apreciables entre as posturas progresistas e as cavernarias. Os primeiros contéñense para non chamarnos trogloditas (no caso de Juan José Millás, conténse pouco) e os segundos –ultimamente pouco afeitos a conterse – non se recatan en nada máis que en dubidar se cuestionar radicalmente os resultados ou en se botarlle a culpa a Zapatero e/ou a Carod Rovira tanto da campaña como dese voto emigrante que acaban de descubrir e do que desconfían agora con tantas razóns como tiña Santiago Bernabeu (o presidente, non o estadio) para queixarse dos árbitros.
Tanto a uns como a outros habería que recordarlles algunhas situacións políticas absolutamente patéticas sobre as que non recordo tanta soltura opinativa. En cuestión de prácticas de poucas trazas democráticas, recordo as curiosas alianzas andaluzas do PP coa Yakuza de Gil y Gil, por non falar do espectáculo uzbeko das últimas eleccións á Asemblea de Madrid. Ou que a presidencia da Comunidade Valenciana estivo ocupada unha chea de tempo (todo o que quixo, ata que o fixeron ministro e saíu alegremente por patas deixándolle o tinglado a un que estaba por alí) por un prócer como Eduardo Zaplana. Sinceramente, ó seu lado, non só Manuel Fraga é Winston Churchill, senón que Alberto Núñez Feijoo é John F. Kennedy e Xosé Manuel Barreiro, Al Gore. Xa metidos en comparacións odiosas, Manuela López Besteiro é Hillary Clinton ó lado de Esperanza Aguirre. E Xesús Palmou reviste o cargo de secretario xeral co empaque de Kofi Annan se o comparamos co desempeño que fai del Acebes. E creo recordar que na moi cosmopolita e urbana cidade de Madrid houbo un alcalde chamado Álvarez del Manzano co que se metían o xusto, cando era como se o cura Don Felisindo ese que pastorea Verín rexera o concello de Santiago. A ver se hoxe remata o reconto, e con el a matraca que nos están dando.
(para luns 27 de xuño de 05)
Xuñ 25 2005
Está en fase de montaxe final a que podería ser a curta número 25 de Hai que botalos. Unha arrepiante reportaxe dos métodos “electorais” empregados en Ultramar. Permanezan atentos ás pequenas pantallas e ós monitores.
Xuñ 23 2005
Pois esto é o que hai
E se é día de praia, que se foda a praia
(D.M.F.I, “Obras de campaña completas”, 2005)
Xuñ 23 2005
Hoxe (para vostedes onte) producíronse dúas noticias absolutamente reveladoras do que é a Galicia que tanto estivo nas bocas e nos letreiros na pasada campaña. Por un lado, a constatación de este vello país é o que mais poboación perde nas Españas todas. Por outra, a noticia de que o PP desprazará á xunta electoral de Pontevedra un equipo A de xuristas para velar polo reconto de votos, encabezado polo ex presidente do Congreso e ex Ministro de Defensa Federico Trillo Figueroa. A conxunción deses dous fenómenos é a demostración palpable de que á Galicia oficial actual está máis pendente dos votos que os nenos, impórtalle máis o electorado que a xente.
Obviamente, non é o caso persoal de Manuel Fraga, que desde hai anos vén alertando da escaseza natalicia dos galegos, do noso futuro abocado a unha repoboación bereber –tal e como lle recordo oír mencionar nun debate do estado da autonomía de hai anos-. Mesmo nesta campaña criticou a nova lei do divorcio que simplifica o trámite <del>ata deixalo suxeito ó que parece natural, o simple acordo de disolución decidido por aqueles que decidiron a unión coa mesma sinxeleza procesal</del>, porque nese caso “que muller vai querer ter fillos”. Pero, como noutros aspectos do seu goberno, a súa convicción persoal chocaba frontalmente coa súa práctica política. Ter reservas de vellos mantidos cunha pensionciña, un punto de luz e unha merenda xuntos o Día dos Avós é como ter unha granxa electoral de excelente rendemento, ata que comeza a actuar a lei de vida coa mesma inexorabilidade que a lei da gravidade. Se a xente morre, terse preocupado antes, como lle espetou Baltar ós seus alcaldes que esgrimían o crecemento vexetativo negativo como argumento para o crecemento negativo electoral. Un argumento que resultou ser cruamente real, como recoñeceu Xosé Crespo despois das eleccións: “faltáronnos os votos dos que morreron”.
En realidade, non foi exactamente así. Faltáronlles sobre todo os daqueles lugares nos que aínda aniña a esperanza. Xa sabemos que nas cidades, pero tamén en todos aqueles sitios en que agardan do futuro algo máis que racións de empanada, subiron os votos daquelas formacións ás que –aínda que sexa de momento- se lles supón ganas de facer algo máis que apuntalar a casa para que non nos caia o teito riba da cabeza. Así que cando esmorecen a producción das granxas electorais de aquí, a esperanza do PP está nas granxas de aló. O malo é que leiras tan afastadas non se poden atender como se debera, e sempre hai quen vai á prea da fruta. Por eso a Audiencia de Pontevedra vai ter o luns tanto protagonismo mediático como o tribunal onde xulgaron a Michael Jackson. Por eso o PP madrileño despraza alí a Trillo (que debe ter un enormísimo peso xurídico que poida compensar e escasa credibilidade política que lle queda). Se <a href=\"http://www.vieiros.com/opinion/opinion.php?id=43781&Ed=1\">perden</a>, sempre se pode facer do asunto unha cuestión de estado.
(para xoves, 23 de xuño de 05)
