Arquivo da categoría ‘El País’
Fraga explicado a los niños
Dentro do apartado peloteo quedoume, entre outros, citar os traballos de @joseprecedo, que non o fixo mal de todo
Aquí non pasa nada, circulen
Apoucalípticos e integrables
Outra variación sobre o clásico en que mans estamos!
Razóns polas que Feijoo adiantará as eleccións
Os traballos para ter que opinar sobre o que pasa en Galicia, coa que está caendo aí fóra…
É o que están elixindo
¡Llega el dolor!
O comezo da campaña, ese frenesí mediático improductivo, e a resaca dese proceso non demasiado ben explicado nin analizado que é a reforma da CRTVG. (Que a min me pilla, afortunadamente, en Berlín)
Acoso e Dorribo
Unha cousa que me desacouga: a cantidade de políticos que retuiteron esta columna.
Mamonismo
O país onde se xubilan os delfíns
Teño a impresión -persoal- de que toda a actualidade galega ten un decidido ton necrolóxico…
O espello libio (ou a nosa Yamahiriya)
Un post que debería ter posto aquí no seu día.
Aviso: os datos comparativos cos outros países do Magreb foron contundentemente cuestionados por amigos en Facebook, ou sexa que cóllanos con papel de fumar e denos por non lidos. A historia de Libia non o foi -cuestionada- e a comparación coa tradición democrática española, tampouco.
A sociedade é a culpable
Ou como comezar con propósito da emenda e rematar recaendo. Recoñezo que o título é enganoso: debería ser En que mans estamos! Ata o saqueo da cidadanía e do país é cada día máis burdo.
Foi -está sendo- das columnas miñas en EL PAIS máis lidas, e a maiores de razóns como que a retuiteou @antonlosada, penso que tamén se debe a que a xente é cada vez máis conscente de que están -e estamos, coa nosa parte alícuota- instalados no delirio, e cada día está máis farta.
Elexía polos políticos
Que fixemos para merecer isto?
Outro Castelao é posible
Ou máis ben: Outro Castelao é necesario (Facendo amigos, cap. MDVIII…)
Máis cemento, é a política!
Coincidencia totalmente casual coas reflexións de José Blanco que publicaba hoxe en portada o mesmo xornal
Necesidade do obvio
Petar na alma do (-s representantes do) pobo ate conquerir… algo.
