Arquivo da categoría ‘Matrix Press’
Os medios en galego importan
Saiu a web. Agora a pasmar mirando a quen coñezo.
Como xa dixen por aí, os manifestos non sirven para nada, e as manifestacións tampouco. Como moito sirven os votos (téñenlles máis medo, polo menos), e desde logo, os cartos. Pero trátase de non outorgar. De que saiban que sabemos. E que non, vamos.
Se a mina San José estivese aquí
Supoño que moitos de vostedes se preguntaron que farían no caso de ser un deses 33 homes enterrados e encerrados nunha mina chilena. Como afrontarían a cousa a perspectiva de pasar uns tres meses nesa situación, e se a darían aguantado. Iso foi o segundo que me veu á cabeza cando souben do drama. O primeiro, quedar arrepiado polo destino deses homes. O terceiro foi acordarme dunha obviedade. Da película El Gran Carnaval (Ace in the Hole, 1951) de Billy Wilder, porque nela tamén hai mineiros atrapados e atención informativa. Na película é un só mineiro, e un só xornalista (Kirk Douglas) que convence ás autoridades de acometer o rescate non polo sistema máis rápido, que levaría apenas unhas horas, senón por outro, moito máis lento. Así, habería tempo para converter o que sería como moito un accidente laboral dunhas liñas, nun operativo de alcance nacional. E así é, desafortunadamente para o mineiro.
O caso A Nosa Terra (e os anteriores)
En contra do que afirmaba no derradeiro parágrafo da miña análise en Xornal, o Goberno parecer ser que rectificou, sen enmendarse. Serán 400.000 euros para os medios en galego (o mesmo que custou a consulta aos pais sobre o idioma, creo recordar). Agora soamente falta que saibamos cantas son as axudas aos medios en castelán.
Vicios públicos e privados
Este tipo que lles escribe ganou sempre os garavanzos facendo o que lle mandan o mellor que sei. E o que me mandaban incluíu en moitas ocasións o que se chama “seguimento electoral”. É dicir, facer a información da campaña dun partido para poñer a un señor ou señores (tamén señoras) en sitios variados, nomeadamente corporacións ou parlamentos. Como todo, por una parte era canso –aínda que a prazo fixo, quince días, máis a noite electoral e a maiores a resaca- e por outra tiña os seus aspectos divertidos. A miña primeira vez foi cando os resultados saían ás tantas da mañá e había que ditalos por teléfono (“Covelo: AP, 1.876. PSdeG, 252”). Logo fíxeno a mor parte das veces para un medio público, e esa circunstancia non afectaba á porcentaxe de diversión, pero canso era considerablemente máis canso. Porque ademais de ter que escoitar os discursos (en realidade O Discurso), tiña que contarllos á audiencia como se fosen noticia, é dicir novidades, e cronometrando o tempo. Ou sexa que estaría en contra dese proxecto dos partidos maioritarios de facer obrigatorios os bloques electorais nas televisións privadas aínda que soamente fose por esa experiencia persoal.
Premio SIHOMESI á mellor pregunta xornalística
A Carmen Pérez-Lanzac, por esta réplica na súa entrevista ao gurú da comunicación William Baker, falando da crise da prensa:
R. Todo el mundo se ha acostumbrado al todo gratis. Parte de la solución pasa por lograr sacar rentabilidad de la Red, pero no es la clave del problema. Por ahí no se van a sustituir las pérdidas derivadas de la caída de la publicidad y los anuncios clasificados. Hay que buscar otras cosas.
P. Somos todo oídos.
Sacando o seguro da pistola
Como reivindicar outra vez a cultura galega, coas súas sombras e as súas luces, dándolle de paso un toque aos criterios informativos.
Capítulo de agradecementos:
- A Seitura, de onde saquei a información de UK
- A Ferdinand Von Galiztien, pola de Deustchland
- A Paola O., pola gabacha.
- A Gustavo Pernas, que me dixo que eu tiña razón
O colexio baleiro
O texto completo da miña minireportaxe sobre a folga d0 21 en El PAIS:
El colegio vacío
xosé manuel pereiro.-A Coruña
Ya fuera se ve que no es un día normal. A las nueve de la mañana, el exterior del CEIP Valle Inclán de Perillo (Oleiros) suele ser un maremágnum de vehículos que rebosan el amplio aparcamiento e invaden aceras y calzada. Ayer, los coches no superaban la docena. El mismo número de niños de infantil que esperaban en el patio, a su aire en lugar de en formación por aulas. A los de primaria ni se les ve ni se les oye. La única agitación era la de un padre que increpaba al bedel –en gallego- sobre quien se iba a hacer cargo de su infante. “Yo, desde luego, no. Hay profesores”, le respondía cachazudo el increpado, que en bajo se confiesa “muy partidario” de la huelga.
Hay profesores, pero no muchos. El 79,4% del claustro secundó el paro, según el estadillo que el secretario está enviando por fax a la Consellería. Los que no fueron se bastan para atender al alumnado que ha venido a clase: un centenar de los 550 matriculados en este centro que da servicio a la parroquia de Perillo. Vecinos de toda la vida, marineros o trabajadores. Las clases medias que, desde los años 70 a hoy, se han podido permitir vivir en la zona. Y una colonia considerable de inmigrantes sudamericanos, como Alan Marcelino, un brasileño recién llegado, que acaba de dejar a su hijo mayor y considera que “si la huelga es para la mejora de los profesores, está bien. ¿Lo del gallego? Si es el idioma de aquí, es normal que se enseñe”.
Los de aquí no son todos tan claros. “Hay demasiado ruido sobre el asunto. Cada uno que hable lo que quiera, pero sin dejar morir ningún idioma”, opina Chema, un cuarentón que asegura ser pensionista. “Las huelgas hay que esperar a hacerlas a que se sepa cómo acaba la historia. Y lo del inglés no me disgusta”, dice una madre apresurada, que se detiene para matizar: “De todas formas, no les va a servir para nada. Yo lo estudié en el instituto y no lo hablé hasta que fui a trabajar a Londres”. “Yo estoy muy de acuerdo con la huelga, y quiero que me eduquen al niño en gallego, pero lo traje porque no tengo con quien dejarlo”, asegura María José, de profesión docente. La última en depositar a su retoño y la más apresurada es Concha, una joven ama de casa. “¿La huelga? Estamos totalmente de acuerdo, ¿cuándo es? ¿Hoy? Ay mi madre, es que estuvimos fuera”, dice, dudando en si recuperar a la criatura, que trota feliz por los pasillos vacíos.
Haití e a neve
Non querería facer demagoxia sobre as consecuencias das forzas da natureza aquí e en Haití. O temporal de frío no que andamos eses días pasados e o terremoto que arrasou o país caribeño. Non querería comparar en concreto as consecuencias de cada fenómeno, senón o tratamento mediático que recibiu cada un. Non querería pero non vou ter outra que facelo. Porque desde o temporal teño, ademais da friaxe nos pés que é herdanza paterna, a cabeza quente por como se poden facer informativos monográficos sobre que neva. E porque a inmensa desgraza de Haití non contribúe a que teña mellor opinión do que se informa, ou mellor de cómo se informa. Así que non me teñan en conta. É un desafogo.
Reunión de pastores no Parlamento
Na política sempre son máis agradecidos mediáticamente os desacordos que os acordos (os trasacordos nunca aparecen, porque non hai tempo de consultar se o que agora di Digo antes dixo Diego). Por iso os acordos que o Parlamento galego adoptou por unanimidade esta semana non tiveron a relevancia debida, pese á súa evidente importancia. Por exemplo, o de que Galicia avance na creación dunha Axencia Tributaria Galega, a reclamación da transferencia das autoestradas e elección do consello da CRTVG.
Televisións cruzadas
Hai un termino na industria cultural que é o crossover (fusión, ou mestura). Orixinalmente referíase ós músicos que facían unha canción nun idioma distinto ó habitual, como os melódicos italianos que cantaban en español nos anos 60 e 70, ou os cantantes latinos que facían discos en inglés. Logo pasou a definir a aquelas composicións fillas de orixes distintas, como a “mestizaxe” famosa (flamenco e pop, por exemplo) que de tan omnipresente como se fixo acabou sendo un xénero en si mesmo. En televisión, que é ó que vou, o crossover é cando personaxes dunha serie interveñen -como tais, non os actores- nun episodio doutra. Os exemplos clásicos da televisión recente son a participación de Horatio de CSI Miami nun dos primeiros capítulos de CSI New York, e o cruce de aparicións de Grissom en Sin Rastro e Malone en CSI Las Vegas. Este mércores pasado Iñaki Gabilondo e Andreu Buenafuente inauguraron o xénero na televisión española (porque que Rodolfo Chikilicuatre, un produto de La Sexta, ganase un concurso de TVE1 foi un crossover hostil) .
Lee o resto deste post »
O futuro da información
Reflexión gremial. E outra sobre A caixa negra, que me pediron e non se publicou:
En primeiro lugar, non estamos a falar do lóxico dereito de calquera responsable dun medio de elixir que tipo de programación quere, senón de emitir un programa ou non segundo os temas que trate, e sen velo. En segundo, habería que despexar a certa confusión que hai sobre as razóns aducidas para a non emisión do programa, ou do adiamento da súa emisión. Se foi unha consideración sobre a delicada situación do sector gandeiro, a tal situación non parece que vaia cambiar en quince días ou un mes, e a crise do sector non ten nada que ver coa xa pasada das vacas tolas. E en segundo, se se toma esa decisión sobre un feito histórico, aínda que sexa da historia recente, que equilibrios non vai haber cando se trate dunha reportaxe sobre asuntos de actualidade? Se se fixo pola petición dun sindicato, é de agradecer a toma en consideración das opinións da sociedade civil, pero a maneira de facelo é incluir esas opinións, non retirar a reportaxe. A maiores, a decisión non é moi hábil desde o punto de vista profesional, porque pon no punto de mira un programa que ata o de agora non tiña connotacións políticas, como non as tivo a anterior reportaxe sobre o Cason, no que a Administración daquela -socialista- quedaba bastante malparada.
Cosmopolitismo publicitario
Look moderneras e ideas recicladas, para anunciar caspa (unha feira de mostras en apuros, promocionada en castelán) e co gancho dun chiste verde de barra de bar (e con erros de puntuación).
Todo o que teño que dicir sobre Piñeiro
(e que non dixen antesbackgammon free casino money free craps game play free black jack craps video poker strategy play black jack online how to win video poker casino game online uk best casino online casino secure online gambling jackpot casino online casino black jack learn to play craps how to win at video poker craps online blackjack casino game online casino betting free on line video poker casino games no download casino online gambling casino play free casino slots video poker machine bonus video poker free on line slots double bonus video poker free video poker games free casinos roulette online craps rules free on line casino rules of craps online casino free money blackjack 21 internet casino how to play craps free casino game download fortunelounge online casino free casino download free casino card game free roulette game free casino play no deposit free money casino internet casino online )
Aproveitando que pasou o Día e a romería, e sen conspiranoia ningunha, dedicarlle a Piñeiro o 17M foi quizás a última manobra piñeirista. Seguramente non foi esa a intención, pero ese foi o resultado.
E o (non) tratamento dos medios á manifestación do domingo demostra que haberá que piñeirar algo urxentemente.
Queridos colegas
O sábado tiven que endilgarlle unhas palabras ós que desde agora van ser colegas de profesión, aqueles que estes días se licenciarán na Facultade de Xornalismo de Compostela. Lamentable, pero sinceiramente, non tiven outra que expresarlles de entrada o meu máis sentido pésame pola elección que fixeron, aínda que sexa algo tarde (catro anos de carreira tarde). E de saída, deilles os meus parabéns porque non hai nada mellor que traballar no que a cada quen lle gusta, quitado o de non traballar en absoluto, a quen lle guste e o poida.
