Cando lin o da propiedade intelectual pensei que se refería á vella reivindicación dos xornalistas de ter os dereitos do que escribes cando a empresa que o publicou llo vende a outra. Evidentemente, parvo de min, do que se trataba é de reformar a lei para loitar contra a piratería e concienciar á sociedade de que non todo o que está en internet debe ser gratis. O que non entendo é que piratería hai nos periódicos. Quitado algunhas webs caraduras que atopei, que pretendían cobrarme por ler un artigo meu publicado nun periódico, son os xornais os que poñen de balde os contidos en internet. Eu, e moita xente, agradecémolo, pero non penso que ninguén reclame que teña que ser así obrigatoriamente. Os periódicos teñen todo o dereito a cobrar por algo que custa cartos e esforzos facer. Tamén defendo que haxa axudas á prensa. Se as hai para outros sectores, ou para mercar un coche, con moita máis razón hai que apoiar unha industria cultural. Pero tampouco me cadra moito que sexan para a reconversión dixital, e non só porque hai nada houbo quen as recibiu para renovar rotativas. A reconversión dixital o que esixe fundamentalmente é contratar uns especialistas. Para elaborar os contidos, os profesionais que xa están teñen as mesmas ou moitas menos dificultades que as de adaptarse a traballar na radio, na tele ou nun gabinete de prensa.

O que pasa é que, por razóns que se me escapan, hai o convencemento de que para unha redacción dixital fai falta menos xente, ou peor pagada, como se o público de internet fose menos esixente, e aquí está a relación co informe sobre o machismo xuvenil. Todos os medios que o difundiron adaptaron a nota de prensa que lles chegou, ou a calcaron. Se consultaran o informe -ademáis de comprobar que está financiado polo Ministerio de Trabajo e a UE- verían que soamente se fixo en dous institutos (que xa é botarlle peito pretender que iso sexa representativo) e que de nove preguntas, soamente tres revelaban ese machismo. O de que 80% dos rapaces consideran que as mozas deben compracelos nin sequera é certo. Sacárono –ademais de do titular da nota- de que só o 21% está totalmente en desacordo con esa afirmación, pero tamén está algo ou bastante en desacordo o 25-30%, co que en realidade é a metade (que xa lle chega, pero non é o mesmo). É a maiores, que se responde a unha pregunta así: que a parella está para amolar? Non discuto que os adolescentes sexan machistas, pero si os datos.

E isto pasa porque os xornalistas non teñen tempo e/ou motivación e/ou esixencia de contrastar as notas que lles veñen. Hai tal abundancia de información de parte interesada que chega para facer dous ou tres periódicos ao día, pero así os xornais, en papel ou dixital, serán unicamente taboleiros de propaganda disfrazada. Ou como dixo David Simon, que deixou o xornalismo para ser o guionista de The Wire, un día entéraste de que abriron un puticlub onda o colexio do teu fillo porque ningún periodista cubriu o pleno municipal no que se aprobou.

 (Versión para Faro de Vigo)

Identifique a Esperanza Aguirre entre os indignados que a persiguen

]]> http://sihomesi.com/2011/11/15/proba-de-agudeza-visual/feed/ 6 sihomesi Espe indignados http://sihomesi.com/2011/11/13/non-deixes-que-o-texto-orixinal-che-foda-un-prexuizo/ http://sihomesi.com/2011/11/13/non-deixes-que-o-texto-orixinal-che-foda-un-prexuizo/#comments Sun, 13 Nov 2011 13:05:22 +0000 sihomesi http://sihomesi.com/?p=2523 Seguir lendo »

 

 

 

 

 

 

 

 

Para adiantar o traballo do 21N, os xornais publican perfís de Mariano Rajoy. E The Guardian non ía ser menos: veleiquí o traballo do seu correspondente en Madrid, Giles Tremlett, publicado o venres 11 de novembro. Como o que diga The Guardian é importante, e a maiores, facendo unha recensión dun traballo alleo tamén se enche, o día seguinte 20 minutos recolle e interpreta o perfil:

‘The Guardian’ afirma que Rajoy tendrá que ser menos gallego para sacar a España de la crisis

Non fai falta ser licenciado en Filoloxía inglesa, mesmo chega con botar man do tradutor de Google, para comprobar que Tremlett asegura que Rajoy é un mestre da ambigüidade, fai referencia a que provén dunha terra antiga e empapada pola chuvia e remata dicindo que o futuro presidente terá que botar man dun estereotipo que se lle atribúe a algúns galegos, a habilidade de facer unha cousa e convencer á xente de que fai a contraria. A interpretación -anónima, porque vén sen sinatura- de 20 minutos é exactamente a contraria. Onde Tremlett di que Rajoy terá que usar as súas mañas galaicas de enganar á xente (en menos bonito, iso é o que di), o recensionador anónimo faino emplazar ao presidente do PP (de momento) a que sexa menos galego, é dicir, menos ambiguo. Ao ler “ambigüidade”, que enThe Guardian é una característica persoal de Rajoy, non dos galegos, o de 20minutos desenfunda o tópico e dispara para o lado contrario.

Enténdaseme. Non me molestan especialmente os tópicos. Teñen máis ancoraxe na realidade ca os discursos políticos. E, como galego, mesmo prefiro que me cualifiquen tribalmente diso que fóra chaman ambiguo que de saber enganar. O que me molesta é o xornalismo desganado.

]]>

• Moita participación. Os clásicos do PC, as extremas do BNG, os manifestantes con pedigrí, unha chea de alternativos e sobre todo xente nova (non soamente moza, senón nova, non habitual das reivindicacións).
• Moita participación, pese ao desinterese -ou interese desmobilizador- dos tradicionais axentes de mobilización como organizacións (partidos ou sindicatos) ou medios. Hai unha inquedanza social, mareira a forte mareira, que non se dá encanado e concretado.
• Nun fenómeno altamente político como é este, a ausencia das organizacións que comparten reivindicacións tanxentes con el supoño que se debe á resaca da fobia antipartidista inicial, ou o que é peor: non van porque non o controlan.
• Aínda máis patético é o caso dos medios. Nas versións dixitais dos medios galegos era practicamente imposible atopar información previa sobre as convocatorias locais, e logo era moito máis visible e inmediata a cobertura das manifestacións en Roma ou en Aix-en-Provence. Iso tanto nos dixitais máis estáticos como nos que van de raudos e interactivos. Se pensan que a xente sigue a mercar o periódico pola carteleira de cine, e que o que non sacan non existe, logo que non se queixen de que baixa o “consumo” de “información”. Hai mobilización a pesares dos medios (pero máis habería se houbese información, claro).
• En resumo, e como lle pasou a Nunca Máis, o morto que algúns dan por matado goza de moi boa saúde. Outra cousa é no que acabe, se é que acaba.
• (E que alguén me aclare o misterio da proliferación e mesmo exhibición de bicicletas, ese vehículo certamente molesto para participar nunha marcha a pé).
• 15O na Coruña

Desde Lolita (si, Lolita Flores) que escribiu esta secuencia de mensaxes: “Descanse en paz jacobs”. “Esteve jobs, estoy fatal con tanto medicamento pa el trancazo”. “Me he equivocado de apellido , pero mi sentimiento era el mismo”, a Rubalcaba (“visionario de la tecnología que se atrevió a hacer realidad aquello que soñaba”) e Mariano Rajoy: “Steve Jobs nos ha facilitado la manera de informarnos y comunicarnos. Descanse en paz!” (asinado MR, para indicar que foi el propiamente, e non ningún dos colaboradores que lle escriben a cousa). Mesmo no acto no que Rajoy participaba cando se coñeceu a noticia, a convención do PP en Málaga, posou xunto a unha pantalla en plan lápida conmemorativa (“Gracias, Steve”), aínda que cun ordenador da competencia (o sentimento é o mesmo, como diría Lolita).

Non vou ser eu quen discuta nin o mérito nin a influencia no mundo actual do morto. Xa dixo Friedrich Dürrenmatt que o mundo non cambiou pola política senón pola técnica. Ford non inventou o automobil pero si o sistema de fabricalos para que o poidese mercar moita xente. E Jobs tivo a virtude de coller inventos alleos e transformalos para que fosen mellores, máis bonitos e, sobre todos, máis utilizables. Democratizou a usabilidade (non o prezo) de adiantos como o ordenador, o reprodutor de música e o teléfono móbil. Eu son un usuario satisfeito de boa parte dos seus produtos. A maiores, Jobs (en coherencia co seu nome, Esteban Traballos) tivo a coraxe de fundar unha empresa (Apple), e cando o botaron dela, fundar outras de éxito (Pixar, a dos debuxos animados), e logo volver a Apple para rescatala do pozo na que a meteran os seus sucesores.

Pero me parece que se está perdendo un pouco o sentido da medida. Se hai pouco houbo páxinas enteiras e programas que se paralizaron para informar do novo modelo do iPhone, que ao final resultou ser un cambio do procesador e pouco máis, agora hai medios que piden aos seus lectores que conten as súas experiencias cos produtos de Apple. Incluso a carta do director dun xornal dicía que “su lucha contra la enfermedad, compaginada con la búsqueda de la excelencia en una carrera vital contrarreloj, le convierten también en un ser especial”. Home, o que tivo de especial foi que, padecendo un tipo de cancro de páncreas operable, perdeu un tempo precioso fiándose durante meses das chamadas medicinas alternativas, que non sei eu se para os catarros van ben, pero para as cousas serias, simplemente non van. Como puxo alguén, esta é unha boa ocasión para recordar a moitos medios que o bo periodismo nunca se consegue por inundación. E sobre a súa influencia no mundo, hai que recordar que os ordenadores de Apple a máxima cota de mercado que teñen é un 17% en Suíza. En Norteamérica andan polo 15%, en Europa un 6% e no resto do mundo non chegan ao 2%. Soamente 5 de cada cen móbiles que usa a xente no mundo son iPhones e as tabletas pasaron o ano pasado de ser o 95% iPads a rondar este o 70%.  Quero dicir que, sen ánimo de desmitificar por desmitificar, máis cambiou a vida da xente o humilde inventor que lle puxo un pao a un trapo e inventou a fregona. Por non falar da lavadora.

 (La Opinión de A Coruña, 8 de outubro de 2010)

       Non penso que o que pretendían os membros do Consello de Administración fose ter o que se chama privilexios de administrador, e fedellar nas noticias (os resultados podían ser similares a aquel do chiste de “¡Quiero conducir yo!”). Soamente algo tan inocente, supoño que xustificarían, como “botar un ollo”. Pero todos sabemos que os integrantes de órganos designados politicamente en España están aí para velar polos intereses do designador, non do órgano, e todos sabemos que logo de botar o ollo, botarían man ao teléfono. No mellor dos casos, en plan Gracita Morales: “señorito, que al mediodía solo le van a dar 45” en colas, y después de una ONG”. No peor, para presionar ao responsable do programa. Sendo un pouco cínicos, home, polo menos que te presionen despois, pero que deixen traballar.

Así que non me creo que a decisión fose tan inocente. De feito, quen a propuxo, Rosario López Miralles (“velaré por una información plural y objetiva, que debe ser el espejo de la diversidad y pluralidad de España”, dixera na súa comparecencia no Senado cando a designaron), xa llo pedira en varias ocasións ao daquela presidente da corporación, Alberto Oliart, que llo denegara por escrito en base ao dereito á liberdade e á independencia dos xornalistas. Ademais, a proposta debateuse a fondo e os conselleiros non se pode dicir que non teñan experiencia profesional no ramo. Imaxino que se os de PSOE, ERC e CCOO non se opuxeron foi porque, se os outros queren ter esa información, non estará de máis tela nós. Digo imaxino porque non houbo moita explicación. Os promotores, os do PP, anunciaron que a retiraban non porque cometeran un erro, senón polo “rechazo suscitado” (“Caballero, renuncio a llevarme su cartera no porque sea suya y no mía, sino porque usted se aferra a ella”).

O malo do caso iNews non é unha mostra máis da ansia de control informativo por parte dos políticos: é a conclusión que producirá nalgúns de que “se os medios públicos están tan politizados, mellor privatizalos”. Como se moitos privados non o estiveran. Como se RTVE non fose aquel no que se precisa máis consenso parlamentario para designar os seus dirixentes, e non cun dedazo do goberno correspondente. E como se a oposición frontal dos traballadores á medida non fose en boa parte posible precisamente porque é un medio público no que hai órganos de defensa como consellos de informativos. E o bo do caso iNews é que demostrou que as redes sociais, tan denostadas por moitos medios tradicionais (quitado como fonte de noticias irrelevantes) demostraron ser máis eficaces que os posicionamentos e comunicados á hora de defender o evidente.

 (La Opinión de A Coruña, 24 de setembro de 2011)

Por certo, este era o meu texto orixinal:

 

Un hombre fue detenido ayer en A Coruña acusado de matar a golpes a dos niños gemelos de 10 años, hijos de su compañera sentimental. El presunto homicida, un escayolista en paro, avisó él mismo a la policía municipal tras haber destrozado la cabeza de los dos pequeños con un objeto contundente en un piso del popular barrio de Monte Alto, próximo al centro de la ciudad. El hombre, que no llega a los 40 años, según los vecinos, pidió auxilio a los agentes alegando que en la vivienda había dos personas que necesitaban asistencia psiquiátrica, en aparente alusión a él mismo y a la abuela de los gemelos, que también estaba en la casa. Según fuentes próximas a la investigación, cuando los agentes locales llegaron a la casa, Javier se lamentaba: “No aguanto más, no aguanto más…”. La madre, llamada Mar, se encontraba en ese momento en el trabajo, lavando platos en un mesón próximo al domicilio familiar, y fue la policía la que le dio la noticia.

El suceso se produjo sobre las cuatro de la tarde en el tercer piso del número 13 de la calle Andrés Antelo, un edificio de tres plantas en el que fue el primer barrio obrero de A Coruña. La policía acordonó los accesos a la calle y poco después dos psicólogos del 112 acompañaban a una ambulancia a la abuela de las víctimas. Más tarde bajó el supuesto homicida, de nombre Javier, cubierto por una sábana y protegido por escudos antidisturbios. Los agentes judiciales abandonaron el domicilio pasadas las 7 de la tarde, y el furgón funerario llegó a las 7,30, cuando las unidades móviles de televisión ya estaban dispuestas.

Mientras decenas de curiosos, entre ellos niños con sus madres, esperaban la retirada de los cadáveres, a 500 metros, una mujer se cubría la cara con las manos, horrorizada. Era la propietaria de un bar cercano al mesón donde trabajaba Mar desde hace años. Acababa de recibir la llamada de su amiga para que alguien la fuese a buscar al cuartel de la policía de Lonzas, donde había estado prestando declaración. Mar, de 37 años, tenía un hijo de 18, fruto de un primer matrimonio, que vivía con su padre, y dos gemelos de una segunda relación, a los que atendía la abuela. “Una mujer que tuvo una vida terrible”, aseguraba una vecina que hacía gala de su dolor”. Con Javier llevaba aproximadamente un año.

“Es un tipo normal, agradable, aunque a veces parecía que se le iba la pinza, se quedaba como en blanco”, dice David, un joven que fue su compañero de trabajo en una obra cercana, y que se ha acercado al bar al conocer la noticia. Varias fuentes coinciden en que Javier arrastraba desde hace tiempo problemas psiquiátricos y estaba recibiendo tratamiento. “Yo creo que en cuento sepa lo que ha hecho se va a horrorizar”, balbucea David. “Pero si venía a dejar a Mar en el mesón y se quedaba con los niños en el bar. Le llamaban ‘papá’. Que cabrón”, llora la camarera.

 

1. O tamaño non importa de todo, pero algo si. Un produto feito por 20 persoas é dificil que compita con outros feitos por 100, 200 ou 300. Un xornal depende non soamente da calidade individual dos profesionais que o fan, senón de que haxa un cadro de persoal bastante que a garanta en conxunto.
2. Calquera sector industrial depende das axudas públicas, como recordou Caetano Díaz. En Galicia, a automoción obtén 5.700 €/ano por cada emprego, mentres a industria cultural recibe 625 € (vía @cequelinhos).
3. Descoñezo as cifras de venda de Galicia Hoxe, pero chámame a atención que a Xunta se permita regalar suscricións (a colexios e a outras entidades) de xornais editados fóra de Galicia, por razóns de proximidade de liña editorial, e non de cabeceiras editadas aquí.
4. Descoñezo as cifras económicas do Grupo Correo Gallego, pero éme difícil de creer que perdese moito máis Galicia Hoxe que a radio ou a televisión. É dicir: non sei se as razóns de que pechase o xornal foron puramente económicas ou tivo algo que ver a desafección cara o poder do xornal.
5. Chámame a atención a desafección dunha parte importante do público consumidor/demandante de produtos en galego cara boa parte deses produtos. A maiores do apuntado en 1., non teño outra que supoñer que tamén é por razóns de tipo ideolóxico, e/ou de reticencias cara a súa propiedade.

Foi nunha web, malaprensa.com, que se dedica a andar á procura dos desatinos que saen na prensa. Nos desatinos atribuíbles aos xornalistas, moito menos que os atribuíbles á realidade, e que adoitan ser de prensa escrita, porque é onde queda máis constancia deles, non porque haxa máis. O meu preferido é o dos presuntos prexuízos económicos que causaría a abolición das corridas de touros, aínda que para ser xustos, os prexuízos non serían presuntos, porque algúns habería, pero non os que calculaba hai un par de meses o redactor dun diario económico (non un xornal barato, o que podería xustificar a escasa calidade da noticia, senón especializado en economía): “La fiesta representa casi el 1,5% del PIB español. Además, las corridas y los festejos populares generan 2.500 millones de euros al año”. Como apuntaban en malaprensa.com, o PIB de España é un billón de euros, co que 2.500 millóns son o 0,25%. O 1,25% que queda ata o 1,5% debe ser da “festa” en xeral, desde a romaría da Franqueira ás de Nadal. A reportaxe do prestixioso diario económico tamén menciona que o sector do corno emprega a 7.000 traballadores. Comparando o persoal (7.000) coa creación de riqueza (2.500 millóns), resulta que cada traballador xera unha media de 357.000 euros ao ano. Máis ou menos como os 10.000 funcionarios que Alfonso Rueda, entón líder opositor, denunciara que creara a maiores a Xunta bipartita, cun gasto no capítulo de persoal da Administración de mil millóns de euros, co que cada novo empregado público ganaría de media 100.000 euros. E logo os que levan a fama son os controladores.

Claro que a maioría das veces as meteduras de zoco veñen porque se collen os datos como veñen, sen comprobalos, na seguridade de que eses señores tan simpáticos que os elaboran, non se equivocan. Por exemplo, unha noticia de que Madrid era a terceira cidade do mundo na que era máis caro ir ao cine, difundida hai un par de meses, non aclaraba que era as estudadas eran cinco, co que o titular podería ser tamén que en Madrid ir ao cine non é barato nin caro. Ou aquela outra que falaba do piso máis caro do mundo, un dúplex en Londres, que custaba uns 170 millóns de euros, 7.220 euros por metro cadrado. Home, barato non é, pero caro tampouco, porque xa por aquí hai pisos que custan esa porcentaxe, e máis no Madrid no que vive o que redactou a noticia. Ademais, para que cadren as cifras, o piso debería ter 23.545 m², que é moito por moi dúplex que sexa.

Estes son erros case inocentes, como case todos os erros. Malaprensa.com inclúe tamén casos de datos sen máis respaldo que o que di alguén (“Este será el segundo mayor centro comercial de España y el tercero de Europa después de uno de París y otro de Moscú” dixo hai un tempo un empresario na presentación dun proxecto na Coruña. “Será entonces el cuarto”, aventurou un xornalista. “Bueno, el tercero o el cuarto”) de manipulacións igual de groseiras, e que tamén colan e se repiten por aí como datos contrastados. Quizais se deba a que no periodismo, como en todo, a calidade está en relación directa coa cantidade (coa cantidade de tempo que tes para redactar as noticias, entre outras cantidades).

(La Opinión de A Coruña, sábado 18 de decembro de 2010)

Mesmo as reaccións demostran quen as pilla ao voo. Putin, do que os informes dos embaixadores dos EEUU insinúan que é o xefe das mafias rusas, aproveita a caza a Wikileaeks para devolver o golpe cunha pregunta envelenada: “¿Por qué encarceraron a Assange? ¿E isto a democracia?”. En España, por exemplo, as declaracións dos líderes políticos son tan previsibles e tan interesadas como os “me gustas” que se din nas discotecas. Todas pensadas para sacar beneficios e/ou amolar ao outro, non para comunicarlle á cidadanía en xeral a súa postura sobre algo. En Galicia, os temas políticos son sota (as infraestruturas e cando virán, como en tempos de Curros Enríquez), cabalo (o urbanismo, como deixalo ceibo e logo queixarse das consecuencias) e rei (a lingua galega). Hai que peneirar páxinas e pantallas para atopar algunha reflexión dun político sobre un tema polémico, pero de influencia na xente, como o dos controladores e como a impresentable postura do sindicato de empresa que os agrupa lle deu pe ao Goberno para mostrar a man dura que, como sempre pasa, reclaman os de arriba para empregala cos de abaixo e os de abaixo porque pensan que non vai con eles. Escribiuno Carlos Aymerich, e para o único que lle serviu foi para que outro político, habitualmente sensato, aproveitara a ocasión para chamarlle marxista e promocionar a súa respectable opción partidaria. Coma este hai unha chea de exemplos.

Claro que, parafraseando a Lula, cando achuzan a quen divulga verdades, ninguén (ou pouca xente) protesta e a culpa non é de quen as fai, senón de quen llas permite. No seu goberno, o dun país que todos considerabamos terceiromundista, polo menos ata hai pouco, houbo casos de corrupción, que se levaron xente por diante. Aquí, que somos primeiro mundo e desenfundamos o certificado de demócratas para xustificar calquera cousa, os nosos corruptos son nosos antes que corruptos, e mesmo a un presunto lle van facer en Castellón unha estatua de 25 metros. E despois rímonos das cousas que conta o Uiquilique de Daguestán.

(para sábado 11 de decembro de 2010)