Menos mal que hai alguén aí fóra que vela por nós. Un redactor descoñecido dun dos chamados diarios nacionais (os que se fan na provincia de Madrid) abriunos os ollos sobre as graves amenazas que agacha o Himno Galego. Esa exclusiva periodística revela que a culpa comezou sendo dun tal Pondal, Arturo Pondal . Así descubre o texto que se chama, cando a todos nos soaba que era Eduardo Pondal, non por nada nin porque coñezamos os seus sen súbida disolventes poemas, senón polas rúas que lle teñen dedicadas algúns concellos inconscientes. O tal Pondal colou cara o final, cando o cantante de himnos medio xa ten a atención distraída, unha faltada coma esta: “tan só os iñorantes/e féridos e duros/imbéciles e escuros/non nos entenden, non”.
Continuar lendo “Pois é certo que non (Arturo Pondal II, a columna)”
Este tipo con careto tipo “Reward” é o autor dun himno excluinte que soamente a preguiza ou a covardía dos políticos de ben permitiu que sexa o himno de Galicia desde hai cen anos. Outro tipo tamén barbado -ou nin iso, semibarbado- pretende agora que os nenos canten o tal himno, aproveitando que o Himno de España non ten aínda letra.
O resto da noticia desvela asimismo que os nacionalistas consideran a Galicia como unha nación, e que pretenden defender tal cousa no Congreso.
Unha das mellores cousas de formar parte do presente é que están resoltos enigmas que se descoñecían no pasado. Por exemplo, sabemos por que chove, aínda que non o faga a gusto de todos. Quedan moitos misterios resolver, tipo por que razón a competencia non mellorou a programación televisiva nin fixo baixar os prezos dos servicios, pero todo se andará. Nestes días últimos, sen embargo, desveláronse arcanos de considerable importancia. Por exemplo, o de Harry Potter.
Continuar lendo “Misterios resoltos”
Paripés sempre houbo. E a utilización dos medios de comunicación por parte de xente aguda é tan vella como a utilización da xente en xeral por parte dos medios. Pero creo que nunca con tanta cara, como evidencian os casos desa competición por determinar os monumentos de máis mérito no mundo e do derrubo da planta dun hotel madrileño a cargo de estresados anónimos (que non é unha ONG nin un colectivo de autoaxuda).
Continuar lendo “Cousas pretendidamente importantes”
Estiven o outro día na presentación das sinaturas dese movemento de nome esferolítico que protesta contra o que chama imposición do galego. Na miña opinión, os seus argumentos, ademais de fundamentalmente miserables, son primitivos e reaccionarios, pero en todo caso susceptibles de ser discutidos. O raro é que ninguén, en medio ningún, cuestionara a realidade desas 20.000 sinaturas que eles afirman ter recollido. O problema non é que se lle poidesen meter de matute algúns coñóns asinando Roberto Alcázar, senón como se garante que os asinantes son galegos/víctimas reais da tal imposición, e non xentes do mundo hispánico e españolista todo ós que lles proe que se dea galego no ensino. En todas partes se deu a cifra como real. Tampouco en medio ningún se cuestionou para que sirven esas teóricas firmas. En realidade, non sirven para nada. Preguntados in situ por ese detalle, os TGCG contestaron: "vosotros estáis aquí, ¿no? Es gracias a vosotros que hemos conseguido tener repercusión".
De todas formas, a existencia e o bombo que se lle dá a un fenómeno deste tipo é unha chamada de atención a todos aqueles que, do outro lado, plantean esixencias – todo o correctas que se queira – ó abeiro dunhas leis conseguidas nunhas circunstancias históricas concretas, sen preocuparse ás veces en ofrecer argumentos que convenzan.
Un concelleiro sadense e teimudo correspondente epistolar, ó que lle agradezo que me lea, matiza nunha carta ó director que tamén me mandou a min que si tiña claras as súas apetencias á hora pedir, en concreto, a área de urbanismo. Foi unha das frases victima da poda para axeitarme ó espacio, pero eu queriame referir a que o concelleiro dubidaba entre pedir carne ou pescado.
¡Pues fue Iwo Jima de toda la vida!
Fotonoticia:
El Instituto Cervantes de Roma celebra hoy el Día de las Letras Gallegas para dar a conocer en la capital italiana el idioma y la cultura de Galicia. Conferencias, conciertos, mesas redondas, lectura de poemas y otras actividades se celebran a lo largo de este lunes. En la imagen, de izquierda a derecha, el embajador de España ante la Santa Sede, Francisco Vázquez; el director del Instituto Cervantes, el coruñés César Antonio Molina; el cantautor Amancio Prada; la esposa del embajador; la escritora Fanny Rubio, directora del Cervantes de Roma; la corresponsal de La Voz de Galicia en Roma, Maria Nieves Signo; y las escritoras Marina Mayoral y Luisa Castro.
Instituto Cervantes
Algún colega emprendedor ou desocupado fixo unha lista de famosos que se presentan ás eleccións, moi celebrada nestes tempos de periodismo débil. Agora entendo por que estaba desocupado, porque non vía moito máis aló dos seus narices. unicamente que Luis Tosar non sexa famoso.
___________________________ 
__________________________
___________________________
