si home si

Algún colega emprendedor ou desocupado fixo unha lista de famosos que se presentan ás eleccións, moi celebrada nestes tempos de periodismo débil. Agora entendo por que estaba desocupado, porque non vía moito máis aló dos seus narices. unicamente que Luis Tosar non sexa famoso.

___________________________  __________________________ 

___________________________

Efectivamente, 0,80 é o valor do debate político en España, do nivel de análise, da información dos media e moito me temo que, consecuentemente, da calidade da democracia. Menos que 1.

Pois iso, segundo un grupo de notables consultados polo grupo Correo, son o número 495. A primeira vista, entre as cousas rechamantes (ademais da miña inclusión) está a distinta clasificación dos Tonechos (que andan pola metade)

Ryszard Kapuściński non era dos meus escritores favoritos-favoritos, pero si dos escasos xornalistas admirados, e mais nestes tempos nos que está caendo a que está caendo. Sempre odiei calquera rito mortuorio, así que a miña coroa ten dúas flores para recordar o reverso friki que ten calquera noticia.

(Por certo, gracias a Edilberto, aínda que eu non sexa Alfonso Pardo, pola súa boa memoria).

 Outras preguntas posibles:

• ¿Debe a Xunta seguir obrigando ós nenos a ler e escribir en castelán?
• ¿Ten dereito a Administración educativa a obrigar a aprender a ler e escribir?
• ¿É positivo que se impoñan ós infantes os complexos usos matemáticos?

 (Poden aportar as súas propias preguntas con resposta inducida)

 Se outra vez me dá por facer traxes, mellor non incluir o e-mail

Por estas datas, todos os medios de comunicación se poñen a facer un repaso do ano. Os temas máis decisivos, as crónicas máis incisivas, as reportaxes máis descritivas, as imaxes máis impactantes, os vídeos máis rechamantes e os sons máis suxerentes destes doce meses. É xa unha tradición compilatoria que supoño que naceu –e no caso concreto desta columna é por esa razón – para dar enchido neste época de escaseza de noticias. Para poder entrefrebar algo de información entre tanta publicidade, ou quizais pola mesma estratexia comercial das discográficas de vender en cd o material que antes nos colocaran en vinilo: para colocar dúas veces un material xa amortizado.

    Ou pode que tamén sexa para axudar á xente coma min que, a poucas horas de que remate, non sei se o ano foi bo ou malo (téñoo moi claro no persoal, pero non no xeral). Por exemplo, unha cousa moi importante foi o alto-el-fuego-permanente que declarou ETA. Eu consideraríao un feito positivo en si mesmo, pero segundo outros pareceres, non o é. Algúns están berrando ¡coidado! en todo momento, como os pequenos no cine para advertir ó chico de que se lle achega o malo por tras. Outros (pareceres, non pequenos), nin se fían do chico, directamente. Tamén meteu moito rebumbio que algúns xuíces e boa parte dos periódicos descubriran que había alcaldes e/ou promotores inmobiliarios facéndose de ouro. Facéndose de ouro non polo invocado habitualmente método da agudeza empresarial/inversora, senón con outros como comprar terreos inedificables e convertelos en edificables, canto máis preto da costa mellor. Parece ser que foi unha sorpresa para todos, tanto o de que se abarrotaran as costas de construccións como o que eso fixo millonarios a uns cantos espelidos. Eu tiña un concepto como moi negativo do asunto, pero debía estar equivocado, porque resulta que é sistema universalmente practicado.

    Pola contra, eu non lle daba ó fenómeno catalán (tripartito-estatut-eleccións) que nos animou 2006 máis importancia da que pensaba que tiña (un proceso político moi interesante, pero circunscrito a Cataluña). Pois non, era un cataclismo que podía crebar España. Tanta matraca nos deron que tiraron os dados outra vez, saíu tripartito de novo, e desde aquela non se volveu falar do asunto. Igual que os perigos que axexaban á civilización tal e como a coñecemos se ganaban as respectivas eleccións en Sudamérica os candidatos chamados castristas ou populistas. Ganaron uns (Evo Morales, o Correa ese de Ecuador), recuncaron outros (Chávez e Lula), e hóuboos que perderon (López Obrador en México, aquel Ollanta de Perú) e non pasou nada. Tamén se foron Berlusconi e Pinochet, a sitios distintos (e nos dous casos, demasiado tarde). Aquí, o que ben que recordo que pasou foi que ardeu o monte como nunca tal se vira. Ben, si que se vira, precisamente 1988, o outro ano en que tampouco gobernaba o PP. Unha coincidencia, obviamente. Unha coincidencia que se a colle Acebes e outros que eu sei, a teoría da conspiración que organizaría. Neste ano que agonía non o fixo, pero non hai que perder a esperanza. En 2007 permanezan atentos á pantalla.

(LA OPINIÓN, sábado 30 de decembro de 06)

A pudibunda portada para todos os públicos:

E a escabrosa realidade, no interior:

Dúas interpretacións (o suliñado é meu) de declaracións do premio Cervantes, Antonio Gamoneda:

Sobre el panorama actual de la poesía española, opinó que, "yo incluido, no está en un buen momento" y situó otras escenas literarias, como la portuguesa o incluso la escrita en gallego, a un nivel superior. (EFE)

…Incluyéndose a él mismo, Gamoneda declaró que la poesía española no está en un buen momento, "cualitativamente está por debajo de la de Portugal o la poesía que se escribe actualmente en gallego. (Europa Press)

E unha proba de que esa apreciación vén de vello, e non foi algo que lle escapou:

Antonio Gamoneda: "Está muy bien. Ahora está en Galicia un chico que a mi me interesa mucho también, Abeleira. Es venezolano y está escribiendo en gallego. De padres gallegos, nacido en Venezuela y educado en no sé dónde, estuvo una temporada en Madrid, escribió en castellano bien y ahora ha publicado un libro en gallego.

Está bien esto, además, como yo pienso que la poesía que se hace en España en lengua castellana está, en términos generales, flojita, pues son buenas las inyecciones de ultramar y las de las lenguas peninsulares… es muy difícil encontrar en España un poeta como Méndez Ferrín, aunque me parece que ahora apenas hace cosas". (Revista ALMACÉN, agosto 2001)

A ver que conta disto Eloisa, que leva tempo calada…