Non sei se os avogados, os meteorólogos ou os mecánicos de chapa e pintura debaten moito sobre a súa profesión, a de cada un deles. Non sei se vostedes o fan, se dediquen ó que se dediquen. Nós, os xornalistas, si. Non digo falar do traballo. Digo falar da profesión, de cómo é e de como non debería ser. Iso por unha parte é boa cousa, porque se entende que nos preocupa, e por outra bastante mala, porque non hai cousa peor que pensar que os teus intereses concretos son xerais. Ben, si hai algo peor: que o periodista sexa noticia. Que o periodista teña protagonismo mediático é case como se a un policía o trincan coas mans na masa, ou un financeiro se arruína. Vaia co profesional. Cóntolles todo isto porque hoxe teño que facer un discurso. Un discurso de xornalista para xornalistas.
Continuar lendo “Bartleby o xornalista (discurso)”
Veño de recibir con poucos días de diferenza un par de misivas remitidas por señoras, e máis concretamente señoritas, na terminoloxía arcaica, contando dous dramas (cada unha o seu, non dous cada unha). As dúas descoñecidas e as dúas de fóra. Ou iso supoño. E cóntollelo aquí para compartir a emoción que sentín ó recibilas, nestes tempos en que as únicas cartas que chegan ás caixas de correos son referencias a cartos que nunca vas ter na man anda que sexan teus, que hai que pagar ou que xa pagaches a xente que non coñeces de nada, amparados nun membrete.
Continuar lendo “Damas en apuros”
Soubeno o venres pola noite por un sms que deu chegado aproveitando unha fenda na nula cobertura que eu tiña. Ó chegar a casa o sábado pola noite, tiña un email dos seus fillos contando que Tincho (Tintxu nos emails), Agustín Díaz, morrera o venres de mañá.
Eu coñecino nun comedor universitario de Madrid, un día que estaba xantando con Manuel Rivas, que quedara con el alí. Rivas e Agustín coincidiran naquela redacción de El Ideal Gallego na que estaban tamén Luis Pita e Xosé Antonio Gaciño. Despois souben que fora concelleiro de Unidade Galega en Compostela, e inspector de educación (e profesor de galego, con David de Prado, da miña mai e doutras mestras en Monforte). Máis tarde coincidín con el en TVE.
Diría que era un xornalista ilustrado, se non fose que o que parece que se quere dicir é que era un xornalista máis lido ca media. Era as dúas cousas. Era un xornalista, un profesional rigoroso. Tan rigoroso que, antes de Google, xa tiña os backgrounds que precisaba. Por esa razón non era ben visto nas roldas de prensa políticas, porque a el non lle podían vender mercancías avariadas ou novidades de segunda mao. E era un home ilustrado, políglota e coñecedor de máis mundos que os que ves. E sabía combinar o escepticismo irónico e a mala uva co compromiso coas ideas. Non era un santo, se alguén pensa que vou por aí, pero era mellor ca maioría, se se me permite que poña cualificacións.
Xubilouse hai uns meses acolléndose a ese ERE co que TVE regala ó mundo parte dos seus profesionais. Pero seguía sendo o meirande fornecedor coñecido de curiosidades vía internet. Catro dos emails anteriores ó dos seus fillos eran del. Tiven esa sensación estraña de recibir unha mensaxe de alguén que non está vivo, da que tanto partido sacan os columnistas sociolóxicos para exaltar as innovadoras características da sociedade actual, como se non pasara o mesmo unha chea de veces coas cartas nos tempos da emigración ultramariña. Os catro mandáraos a véspera de morrer pola tarde, o último ás 20,12. Este: unviajeaningunaparte.pps
(islakokotero atopouno por aí… )
Googleando sobre tradicións, invencións e reciclaxes do Nadal para preparar o post anterior, atopei nunha unidade didáctica da Consellería de Educación un texto estreitamente relacionado co asunto, pero que achegaba opinión, máis que información. O estilo soábame, pero non debei ser meu, porque non o dei atopado no buscador deste blog. Finalmente, atopeino nos arquivos do meu ordenador. Era a columna navideña de hai cinco anos (daquela non tiña blog nin farrapos de gaita). Dous motivos para a reflexión:
- Non sei como estarán as normas de cita nas unidades didácticas. Non polo copyright, senón pola credibilidade dos autores e dos textos.
- Teño que mirar o da memoria, e non precisamente a do ordenador
Despedímolo esta tarde. Amigas e amigos de vello e de menos vello. No persoal, Eduardo Díaz era un amigo de sempre. No profesional, currei con el sempre que puiden. Edu traballou cos mellores que tamén se foron antes de tempo, e era o único grado de separación entre, por exemplo, Manuel Torreiglesias e Antón Losada.
En todo tipo de despedidas, pero sobre de todo nestas, cada día teño máis a sensación de que non lle dediquei ó que veño de perder todo o tempo e toda a atención que merecía.
Sabía quen era Victoria, pero non a coñecía, ata que un día comezou a comentar os meus artigos en Xornal, e animeina a que publicara ela tamén. Logo, foi das primeiras en participar aquí. Era emocionante vela chea de ánimo, cando moitos dos seus compañeiros de xeración mudaron a a denuncia das inxustizas pola petición da carta de viños (nos mellores casos). Ata hai medio ano, en que fun á Cámara de Comercio a unha rolda de prensa dunha delegación de Cabo Verde, e me atopei con ela, ou ela me atopou a min, non a vin en persoa. Probablemente é a primeira persoa da miña libreta de direccións que morre. Tentarei procurar e gardar os seus emails, ademais do seu recordo.
Isto que están vendo, ou mellor, como o están vendo, é un agasallo dun tipo bó e xeneroso -aínda que lamentablemente adicto ó churrasco- que aceptei porque son tremendamente firme no que atinxe a todo aquelo que me beneficia, e para celebrar que xa van algo máis de dous anos e case cen mil visitas -supoño que tamén de adictos-.
Prometo que haberá máis novedades, en canto se me ocorran (ou alomenos tres ou catro meses despois, como moito). Coherentemente coa liña de firmeza mencionada, admítense suxerencias que dean pouco traballo.
Estamos nello.
