• Moita participación. Os clásicos do PC, as extremas do BNG, os manifestantes con pedigrí, unha chea de alternativos e sobre todo xente nova (non soamente moza, senón nova, non habitual das reivindicacións).
• Moita participación, pese ao desinterese -ou interese desmobilizador- dos tradicionais axentes de mobilización como organizacións (partidos ou sindicatos) ou medios. Hai unha inquedanza social, mareira a forte mareira, que non se dá encanado e concretado.
• Nun fenómeno altamente político como é este, a ausencia das organizacións que comparten reivindicacións tanxentes con el supoño que se debe á resaca da fobia antipartidista inicial, ou o que é peor: non van porque non o controlan.
• Aínda máis patético é o caso dos medios. Nas versións dixitais dos medios galegos era practicamente imposible atopar información previa sobre as convocatorias locais, e logo era moito máis visible e inmediata a cobertura das manifestacións en Roma ou en Aix-en-Provence. Iso tanto nos dixitais máis estáticos como nos que van de raudos e interactivos. Se pensan que a xente sigue a mercar o periódico pola carteleira de cine, e que o que non sacan non existe, logo que non se queixen de que baixa o «consumo» de «información». Hai mobilización a pesares dos medios (pero máis habería se houbese información, claro).
• En resumo, e como lle pasou a Nunca Máis, o morto que algúns dan por matado goza de moi boa saúde. Outra cousa é no que acabe, se é que acaba.
• (E que alguén me aclare o misterio da proliferación e mesmo exhibición de bicicletas, ese vehículo certamente molesto para participar nunha marcha a pé).
• 15O na Coruña

Quería agasallar ao comezo do Ano Lois Pereiro a amigos e non inimigos usando nos meus envíos postais selos persoalizados coa imaxe de Lois, unha opción que ofrece Correos (cobrando 1 euro por cada selo de 0,34 cent).

O resultado era este.

O selo veume rexeitado porque «El pedido no cumple las condiciones de validación». As condicións de validación son estas:

«No se admitirán imágenes de personas vivas, excepto el Jefe del Estado, los miembros de la Familia Real u otros Jefes de Estado que guarden directa relación con España.

Correos se reserva, en todo caso, el derecho a rechazar las imágenes por cualquier otro motivo diferente de los aquí mencionados. En caso de que su imagen sea rechazada, se le devolverá el importe íntegro de la compra».

Los contenidos y las imágenes de los sellos deberán presentarse en sentido positivo, con la sola excepción de los sellos dedicados a campañas de lucha contra las enfermedades u otros males personales o sociales. (V. gr. Sellos contra determinadas enfermedades, contra las drogas o contra la violencia).

Dado que los sellos constituyen elementos de comunicación y entendimiento, no deben figurar acontecimientos presentes o pretéritos, ni personajes, aun cuando hayan fallecido, cuando su representación pueda herir susceptibilidades o pueda ser causa de división, polémica, controversia, escándalo o conflicto.

Se reserva a la Sociedad Estatal Correos y Telégrafos el más amplio derecho para validar las imágenes, rechazando las contrarias a la ley, a la moral, a las buenas costumbres o al orden público; las que atenten contra los derechos fundamentales y libertades públicas; las que induzcan, cooperen o exalten la comisión de delitos, faltas o infracciones administrativas, o las conductas discriminatorias por razón de sexo, raza, religión, creencias, edad o cualquier otra condición personal o social; las que constituyan publicidad ilícita, engañosa o desleal y, en general, atenten a la libre competencia, a los derechos de propiedad intelectual o industrial, o denigren a personas o productos, y cualesquiera otras imágenes respecto de las cuales no exista la certeza de que no vulneran el ordenamiento jurídico ni perjudican los intereses de Correos, de sus clientes o de terceros.

En la selección de imágenes se protegerán especialmente los derechos de los menores y los derechos al honor, a la intimidad personal y familiar y a la propia imagen.

El solicitante declarará expresamente que posee los derechos necesarios para la utilización de las imágenes, logotipos, marcas, nombres comerciales y cualesquiera otros elementos cuya reproducción solicita, y que responderá directamente de los daños y perjuicios producidos a Correos o a terceros por el uso ilegítimo de estos elementos.

Las imágenes solicitadas deberán cubrir al menos las dos terceras partes del espacio libre susceptible de personalización.

Correos se reserva, en todo caso, el derecho a rechazar las imágenes por cualquier otro motivo diferente de los aquí mencionados. En caso de que su imagen sea rechazada, se le devolverá el importe íntegro de la compra.»

Resposteilles dicindo que a imaxe non era dunha persoa viva, e que súa inclusión nun selo non podía ferir ningunha susceptibilidade, nin ser causa de división, polémica, controversia, escándalo ou conflicto, nin tampouco contrarias á lei, á moral, ás boas costumes, nin exaltaba delitos, etc, posto que tentaba destacar a designación pola Real Academia Galega do fotografado como escritor merecente do Día das Letras Galegas de 2011 (adxunteille varios recortes de prensa, por se non se fiaban). En resumo, que viña sendo o mesmo caso, coas diferenzas que quixeran, que o selo sobre o centenario de Miguel Hernández (pero á miña conta).

Acabo de recibir unha nova mensaxe:

Lamentamos comunicarte que Correos S.A.E ha considerado que su imagen incumple las condiciones requeridas por el servicio de Tu Sello, no siendo susceptible de ser incorporada en un sello personalizado.
Motivo de rechazo:
No reclamado.

Que non entendo que significa, pero imaxino que se acollen á ultima das condicións: «El derecho a rechazar las imágenes por cualquier otro motivo diferente de los aquí mencionados».

Así que, no canto de mandalo por correo postal, poño o selo aquí.

Como xa dixen por aí, os manifestos non sirven para nada, e as manifestacións tampouco. Como moito sirven os votos (téñenlles máis medo, polo menos), e desde logo, os cartos. Pero trátase de non outorgar. De que saiban que sabemos. E que non, vamos.

Non era, pois, unha reivindicación dunha opción lingüística concreta, por moito que a teña, senón un chamamento a que hai que pensar en sumar, e non en etiquetar. Pensei que o delicado da situación do galego (como ven, son dos apocalípticos, aínda que me encanta escoitar os argumentos dos integrados, dos que din non vai tan mal a cousa) amortecería o resorte que dispara nestes casos a Lei de Berto. Saíume como o nabo, obviamente. Paseino moi ben lendo a maioría dos comentarios (e, se me permiten o chiste, citarei ao meu admirado Bierce, que definía a discusión como o método de confirmar aos demais nos seus erros). Houbo quen se confesou decepcionado, e sentíndoo de verdade, teño que dicir que a culpa é máis súa que miña, porque en realidade eu xa antes non estaba á altura na que me tiña. E houbo quen me acusou –en realidade varios, coincidindo en cualificativos e en argumentacións- de basearme en “preconceitos”. Seríam, en todo caso, “posconceitos”, porque a miña relación co idioma, afectos persoais aparte, é profesional, cunha ferramenta moi querida durante décadas, que en ocasións tiven que relear para poder utilizar, e que necesito ter sempre afiada desde hai tempo. Ben para obter a confianza dalgunha xente en circunstancias non propicias, ben para contarlle a moito máis persoal o que considero que lle teño que contar e como llo teño que contar. A miña relación co idioma, e a miña opción persoal non é, pois, o resultado dun enriquecedor debate no seo do correspondente departamento de filoloxía, nin tampouco un símbolo de orgullo patriótico que enarborar entre compañeiros de militancia na lingua.

Díxeno e reitéroo, a risco de meterme en sarillos, porque non dependo da aceptación do público (non penso emprender unha carreira política, ou literaria, nin liderar nada), e xa son maior para aprender as virtudes de calar o que realmente penso, e penso que debo dicir. Pero esta é a miña última intervención sobre o tema, porque, sinceramente, o mellor de debate foron os off topics, e porque, como dicía Churchill, unha boa conversación debe esgotar o tema, non aos interlocutores.

(by appointment Alfredo&Tati)

Amighos, amighas, comentaristas e trolls, a facerse socios (non usuarios, socios)

Pois iso

Este ano, as novidades foron a -de novo- bonhomía de Agustín Fernández Paz, a impresión estraña que teño vendo a Fran Alonso fóra da auga, as patillas de Bragado, entre Ferrín e Tom Jones, e Bernardino Graña («rioja», espetaba estricando o vaso en canto se achegaba ó mostrador) como planeta arredor do que xiraban unha chea de satélites. Tamén a posible estampida tipo «fuxida de Saigón» que puido provocar Margarita Ledo (non sei se na faceta de académica ou de nacionalpremiada) propagando a falsa alarma de que xa había unha tremenda cola para o barco de volta.

Polo demais, como eu non son crítico (literario) felicidades e cada seu bico á Mar e Marilar, amigas as dúas.

[Foto do autor e da sherpa viguesa, by María Bragado]