Arquivo da categoría ‘Res Publica’
Colexio de España en París
Dúas capturas de pantalla que evidencian que o mundo -sobre todo o institucional-non necesariamente mellora co tempo.
Rosa, aquí un amigo
Un pode ser rabudo, pero grazas aos esforzos da educación familiar, no fondo tento ser un cabaleiro. E ver como se lle está chamando de todo menos bonita a Rosa Díez por esas declaracións criticando a Zapatero porque “podría ser gallego, en el sentido más peyorativo del término” e a Rajoy por ser “gallego” (a secas), non podo menos que defendela, pedir algo de calma e analizar o asunto polo miúdo. Os de Monforte somos así.
O pensamento John Cobra-Aznar
Farto, é que me teñen farto. A Rosita la lideresa Pepis tócalle pasado mañá, que non se dá abasto.
Nada de pactos
Miren que levo tempo afrontando resignada e gallardamente ese formato de loita libre parlamentaria que son as porfías entre presidente do Goberno e líder da oposición, e cada vez estou máis convencido de que son ao debate político máis ou menos o que as películas de Jean Claude Van Damme ao cine de acción: que tamén haxa moita labazada non quita que as interpretación sexan discretas tirando a malas e que a trama sexa máis que previsible. E iso que, desta vez, o macht ía de algo de importancia vital e xeral: a crise económica e como saír dela. Como intuïamos todos, a cousa rematou sen unha conclusión clara, quitado a de que a Zapatero interésalle ter algún socio como burro dos paus e Rajoy non lle interesa nada que non sexa a rendición incondicional. Dise que dous non pelexan se un non quere, pero tamén que para bailar fan falta dous (ou polo menos debíase dicir cando o apoxeo do baile agarrado).
Tamén pasan outras cousas (ou Hai vida máis alá das Caixas?)
Non é por afearlle a conduta ao noso Goberno, e tampouco á non menos nosa oposición, polos seus esforzos respectivos, conxuntos ou separados, por velar polo futuro das nosas caixas –este “nosas” é menos contundente que os anteriores posesivos-, pero hai outros asuntos que deberían preocuparlles. Sinalar está feo, dicíame a miña nai, como dicían todas, pero así, sen sinalar demasiado, está por exemplo o do paro. Ou a asistencia social. Unha cousa non quita a outra, como sentenciaban as nais todas.
Berlusconi: se non è vero…
Nacionalistas no PP, centralistas no BNG
Unha maneira -inexperta e curiosa- de ver as enquisas
As europeas a bote pronto
Non sei que lectura das eleccións ó Parlamento Europeo farán os líderes políticos desde esta noite, pero a miña está clara desde que lle puiden botar un ollo ós resultados na web do Ministerio. Ganou o PP en toda España. Subiu apenas un 1%, pero o PSOE baixou un 5%. IU baixou medio punto, e UPyD fíxose con 446.000 votos (un 2,88%), confirmándose como un partido patriótico netamente madrileño (en Madrid obtivo 155.000 votos, e a única provincia onde superou os 20.000 votos foi Valencia, seguido de Sevilla, Asturias e Alicante).
En Galicia, aínda que teoricamente só subiu dous mil votos (á espera do voto de residentes ausentes, que daquela foran 25.000), o PP volveu ter porcentaxes fraguianas (do 47,2% nas anteriores subiu ó 50,7% de agora, 55% en Ourense).
O PSOE (desta vez non se pode falar de PSdeG) baixou dous puntos e 45.000 votos (á espera do RAE, que hai cinco anos foran case 34.000). Quizais boa parte do apoio electoral socialista foise a UPyD (14.000 votos) pero a ningunha outra parte: IU baixou 3.000 votos (só tivo 500 máis ca UPyD).
O BNG baixou tres puntos e 40.000 votos (a metade na provincia da Coruña), e aquí o RAE pinta pouco, porque nas anteriores achegaran 2.600 votos). Tampouco os votos se desviaron a parte ningunha, porque Iniciativa Internacionalista sacou 3.400 votos, pouco máis do dobre que sacara Nós-UP en 2004.
Logo hai cousas curiosas, como que Extremadura Unida sacou o dobre de votos en Madrid (1.200) ca en Badaxoz. PREPAL (Salamanca-Zamora-León) tivo tantos votos en Madrid como en León, e máis en Barcelona ca en Zamora ou Salamanca. Andecha Astur sacou 700 e pico votos en Asturias e 100 en Galicia. A metade dos 20.000 votos que levou a formación de extrema dereita máis votada, Alternativa Española, sacounos en Madrid.
Actividade na Eurocámara
Eleccións?, que eleccións?
Non sei se repararon en que dentro de dúas semanas hai eleccións. Nesta ocasión os encargados do bombardeo de promesas non parecen estar pola labor, e parece que optaron por deixarnos tranquilos. Malo. Sobre todo porque, como dicía Paul Valery, a política é a arte de evitar que a xente se preocupe do que lle importa. E as eleccións europeas impórtannos polo menos o mesmo que as outras.
Bo día, nena!
Habemus Pepe
(recollido, magnífico título incluído, do blog de Xosé Marra)
Los Tres Soles del Faladoiro
En resposta a unha enchente de peticións, queda aquí reproducido un dos vídeos máis bizarros (no sentido anglosaxón) da actualidade galega. Unha hemorraxia de polifonías, emoción e sana alegría a cargo do radiofonista Rial e os profesores Cancio e Marí Solera. (Letra de algún dos tres. Música de Luis Aguilé ou Palito Ortega)
Rectificación/ratificación
Un concelleiro sadense e teimudo correspondente epistolar, ó que lle agradezo que me lea, matiza nunha carta ó director que tamén me mandou a min que si tiña claras as súas apetencias á hora pedir, en concreto, a área de urbanismo. Foi unha das frases victima da poda para axeitarme ó espacio, pero eu queriame referir a que o concelleiro dubidaba entre pedir carne ou pescado.
No pudo ser
Escribo isto cando aínda non remataron de todo os partidos. A chea de partidos que se celebraron onte nos 315 concellos, na maioría con resultado máis que cantado pero nalgúns con resultado cantante. No que se deu en chamar de forma grandilocuente as sete grandes cidades, saíu o que todo o mundo sabía –ou se temía- que ía pasar. Foi que si, pero se atendemos ó que foron contando e nós reproducindo, puido ser que non. E de ser que non, un extraterrestre–ese teórico marciano do que sempre botamos man retórica para explicar algo inexplicable nun entorno racional— chegaría á conclusión de que foi, polo menos na Coruña, polas diferencias sobre o galego.
