Arquivo da categoría ‘Destafoi’
Blanco como branco
Non sei se viron unhas informacións (que non me peta linkar) sobre o presunto "trato de favor a empresas do BNG" por parte de consellerías xestionadas polos nacionalistas. A pesar do plural ("empresas"), á que se refiren as noticias e unha posterior denuncia do PP é a de Xosé Manuel Blanco que organizou A cultura circula. Blanco é irmao de Fernando Blanco, conselleiro de Innovación, ou mellor, Fernando Blanco é irmao de Blanco, o mánager de Siniestro Total e un profesional máis que consolidado no sector (pese á pinta que mete e a cara de bo rapaz que ten), que traballou para tododiós, incluído o PP (por certo, que o PP fale de irregularidades en cuestións de contratacións musicais é para darlle á benvida a Comisionistas Anónimos).
Este é o comunicado de apoio que veñen de facer público outros artistas (presuntos titiriteiros subvencionados, suponse). De Quempallou a Dover pasando por Julieta Venegas
COMUNICADO
Queremos manifestar fronte as informacións aparecidas en distintos medios de comunicación, que recoñecemos en Xose Manuel Blanco un profesional cunha longa traxectoria na industria do espectáculo e con moitos anos de experiencia no sector.
Queremos manifestar frente a las informaciones aparecidas en distintos medios de comunicación, que reconocemos en Xose Manuel Blanco un profesional con una larga trayectoria en la industria del espectáculo y con muchos años de experiencia en el sector.
Xestión municipal
O que todos sabiamos pero non había maneira de facelo evidente, sobre os intríngulis das xestións municipais. Atención ó momento "control do gasto".
(A todo esto, ¿cal é relación contractual dos gaiteiros e con quen?)
Aqueles marabillosos anos
Quen nolo ía dicir hai algún tempo. Un militante da U apoiando e mesmo subvencionando a expansión do sucursalismo…
Precampaña (en Nigrán)
(ou AVELINO STRIKES AGAIN). Folla voandeira distribuida en Nigrán desde un coche anónimo (para min, polo menos). 
[transcripción para xente présbita ou pantallas con pouca resolución] AVELINO FERNÁNDEZ Portavoz del grupo municipal del PINN "Me voy a implicar en proyectos sin importarme quién se lleve los méritos" Vai a facer doce anos que non eres Alcade, e aínda te preocupas por os proxectos que deixaches sin facer. Despois de ti pasaron tres alcades e nada se fixo, como si o tempo non pasara. Ainda son os teos proxectos dos que se fala. FOCHES O ÚNICO QUE FIXECHES ALGO POR NIGRAN E CHE PAGAMOS CON INSULTOS. TRUXECHE5 MUITA RIQUEZA PA ESTE POBO, E CHE CHAMAMOS LADRÓN. Foches sempre o mais votado, e sempre deixaches que outro fora alcade, antes P.S.O.E. e agora P.P. Non te meteches en nada e por enriba os que apoyaches, te poñen a parir, e che rouban os concelleiros. Agora, despois de ser o único que explicaches o plan, e sen comelo nin bebelo te fan responsable da desfeita, mentras o forastero do alcade posto por o P.P. arrancha os negocios do Celta, ca axuda do teo tranfuga do urbanismo. SABES POR QUE? AVELINO, CHE TEÑEN PÁNICO, 50 PENSAR QUE TE PODES PRESENTAR AS ELECCIONS, OS ACOJONAS. FOCHES, ERES E SERAS O MELLOR. SOMOS MUITOS OS QUE PENSAMOS ASÍ. E NON AI DREITO O QUE CHE ESTÁN FACENDO DESPOIS DO QUE FIXECHES POR ESTE POBO. CADA POBO TEN O QUE MERECE ALGUNS DOS FEITOS QUE NINGUÉN CHE PODE NEGAR: – Cª po la via; – Paseo Playa America; – Paseo da Fox; – Casa 3ª Edad; – Urbanización Patos; – Baixada a Patos; – C/ Patos Madorra; – Urbanización Puerto Panxon; – C/ Bernardo Vázquez – C/ Rdo José María; – C/ Francisca Lago; – Ensanche Cª Chand; – Ensanche Tarela a Chandebríto; – Carretera Pouton; – Alumbrado todo Nigran; – Mais de 150,000 m2 de camiños pavimentados; – C/ Baixada a prado e playa; – …ETC.. – Autopista e Parque Empresarial que che costaron alcadia. – Festa da Cadelucha – Magosto – Concurso hípico – T. V. y radio – Banda de música – … etc.. Todo desfeito Os feitos falan a por eles, ons veciños. FIRMADO ONS VECINOS
Era visto
Hai desenlaces con menos suspense que unha serie policial de producción española. Non falo da brillante traxectoria da selección de Luís Aragonés e o seu firme compromiso coa historia mundialística, senón do debate do Estatuto Galego, aínda que os dous procesos teñen algo en común: todo o mundo sabe como van acabar, pero os implicados negan o evidente e os medios de comunicación argallan caceroladas, conxurados na misión de que non decaia o espectáculo.
Tamén na competición estatutaria houbo unhas previas máis ben desalentadoras. O PP, equipo clásico e grande sabedor de que non se tén por que matar moito para pasar, foi obediente á consigna de seguir co catenaccio e nada de aventuras. O PSdeG e o BNG, no seu papel de equipos animosos e pequenos, preparáronse por siascaso. Entón producíronse varias circunstancias non previstas. Unha, que Aznar deixou de ser presidente da Federación e en consecuencia, empezou a correr o aire. Dúas, que tamén a Federación catalana cambiou de mans e, como pasa sempre, quixeron facer o que non fixeron os anteriores. Tres, que as demais federacións territoriais puxéronse a correr detrás. E (sobre todo) catro, que aquí tamén pasou o que parecía imposible, despois de tanto tempo de rematar por fóra. En consecuencia todo o proceso pillou ó equipo clásico e grande co pe cambiado, e máis aínda cando os equipos pequenos e animosos presentaron unha proposta conxunta. Algo inédito porque, por un lado era exactamente o que lles pedía o PP (que sabe por experiencia que en política non hai como que os contrarios che pidan algo para que non llelo deas) e polo outro chocaba co argumento tranganillo de que se levaban fatal entre eles.
E por que se sabe que vai pasar?, preguntarán os que seguiron o fío deste proceso estatutario explicado ós seguidores do Mundial. Porque no fondo, uns por experiencia de goberno e outros por ganas atrasadas, máis ou menos todos están de acordo na análise das necesidades que debería resolver a reforma do Estatuto. O PP insiste en que ten a chave, pero tampouco quere ser como o que non solta o balón cando todos queren xogar. O PSOE non quere quedar como o que non consigue o que os seus lles deron a outros. O BNG está na posición do xogador ó que lle fixeron un penalti e non lle deixan tiralo (se o meten ben, e se non, foi pena). É o compromiso colectivo en manter o espectáculo o que provoca ese debate teoricamente a morte sobre como chamarlle a isto. Porque se todos coinciden en aspirar a todo, e se antes estabamos na Primeira Histórica e os compañeiros de liga reclaman ser División Nacional, e os que estaban en regional queren ser de Primeira, ou ascendes ou, se te quedas onde estabas, descendes.
O único que pode amolar o asunto é o comportamento dos que non xogan este partido. Dos que queren que aquí sexamos o último reducto do catenaccio e da España da Enciclopedia Álvarez e os que poden considerar que temos que dar menos dar a lata, que están moi ocupados co transcendental partido que teñen que librar no País Vasco. É decir, os que poden facer ese papel energúmeno da afición máis hortera e máis tópica do Mundial.
(LA OPINIÓN, xoves, 29 de xuño de 06)
As tribulacións dun lucense en Lugo
Seguín estes días as tribulacións duns lucenses en Lugo ocasionadas polas aventuras investigadoras dun fiscal vasco na Corte do rei Cacharro. Simplificando a farfalla xurídica destes casos, do que acusan ó referente conservador lugués é de repartir desigualmente os cartos. Cousa que se xa está mal vista nas familias, nas institucións por riba é delicto.
Curiosamente, o virrei lugués non nega a acusación do reparto desigual, senón que considera que non é para tanto: “como mucho, 120.000 euros”, quitoulle ferro. Como un cabeza de familia que fai unhas partillas manifestamente desiguais coa escusa de que, para o que hai, que menos que darllo ó fillo que traballa na casa. Repartir para dentro, é decir, a unha empresa propiedade da familia dalgúns funcionarios, non deixa de ser unha demostración máis do coñecido carácter patriarcal que guía a política de Cacharro Pardo, sen que eso a convirta en legal. O seu outro olliño dereito era unha empresa, propiedade presunta doutro funcionario, que se encargaba en práctico monopolio de proporcionar os letreiros para indicar direccións e camiños ós residentes e transeúntes na meirande provincia de Galicia. “No sé lo que cuesta una señal, pero es como el gasto en bolígrafos”, xustificouse con actitude do padriño que lle dá un billete para caramelos ó afillado, sen saber no fondo se lle chega para chupachups ou lle sobra para organizar un botellón.
Don Francisco leva mandando na Deputación desde os tempos en que parlamentarias da súa provincia como Ana Pontón aprendían aquilo de mi-mamá-me-mima, e está de senador desde que hai Senado. Así que, como toda a xente que vive tranquila, a súa queixa fundamental é o rebumbio que se montou. Policías con eses chalecos reflectantes que puxo de moda o FBI e agora proliferan na construcción e nos respaldos dos asentos dos conductores, comandados por un fiscal resultón con certo aire ó futbolista Figo, furando pola Casa, apañando papeis e afalando a un funcionario con esposas (das de metal, non das que teñen empresas ó seu nome). E todo coa prensa de arrastro. “Sé que esa mañana hubo medios de comunicación que pretendieron situarse en los balcones de las casas de enfrente para tener mejores vistas”, apuntou o presidente lugués con rictus de pai paciente que coñece os comportamentos ocultos dos fillos díscolos. E non lle falta razón. Nunha institución tan compacta e familiar que ata o grupo socialista atinou ante notario 45 de 46 aprobados nunhas oposicións (e non fixo pleno porque un candidato optaba a dous postos) e nunha cidade na que todo se sabe e case todo se cala, as andanzas da caravana reflectante levando detidos e caixas de documentos de acó para aló, canta bastante. Unha actitude máis propia do aparatoso CSI ca do silandeiro e engabardinado tenente Colombo coa que a comparou Cacharro nunha mostra de que, televisivamente, tampouco está ó día.
E máis que a sesión de fogos xudiciais de artificio que soporta Cacharro dubidando en agardar estoicamente a que escampe ou deixar a todos sen merenda, o que lle debería preocupar son as reaccións de solidariedade dos seus pares. “Ó mellor é unha acción desproporcionada, porque chega con pedir os expedentes. E logo, se non se mandan…” dixo José Luis Baltar en evidente consello de: “se tiveras máis sentido…”. “Isto non podería ocurrir nunca na de Pontevedra”, sentenciou Rafael Louzán, deixando no aire se o imposible é que se teña feito algo así, que se vaia facer ou, de producirse calquera dos dous casos imposibles, o que non habería sería caravana con fiscal reflectante
Ou sexa que establecido que os dous, fiscal e presidente provincial, teñan cadansúa razón, o que queda é resolver unha cuestión: ¿canto gasta unha deputación en bolígrafos? A ver se hai funcionarios que os levan para a casa xunto coas contratas.
(martes, 23 de maio de 06)
Alba de Losada
Cando eu era moi neno, por Semana Santa na tele soamente botaban o que supoño chamarían películas aleccionadoras. Debía haber poucas, porque en vin varias veces Alba de América, unha patriotada sobre o descubrimento de América (na que traballaban alomenos dous galegos, Antonio Casas, que facía de Colón, e Eduardo Fajardo). Pequerrecho e todo, recordo unha escena que me sorprendeu e indignou moito, ata o punto de que supoño que influiu considerablemente no meu pensamento. Camiño das Indias, nun momento de lecer, a tripulación andaba a cantar e bailar, cada un ó seu, cando de pronto un propio rompe a entoar o que parecía ser unha jota castellana, e o resto cala. “¿Veis?, cada canta las cosas de su patria chica, pero todos callan al escuchar la poderosa voz de Castilla”, comenta, máis ou menos, non sei se Colón ou un irmao Pinzón a outro da oficialidade.
Quizais actúe da mesma forma nalgún rapaz de hoxe, a xustificación do flamante novo alcalde coruñés da decisión de repoñer o bandeirón do Orzán. O argumento de que é “símbolo de la España plural” porque están representadas todas as enseñas autonómicas é perfectamente idiota ou toma por idiota ós demais. O conxunto das 17 bandeiras plurais suman unha superficie de 0,085 metros cadrados, por 25 metros da (una) grande (y libre). Con tal de non retirar de vez as 18 bandeiras, a proporción de pluralidade descuberta por Javier Colón é de 300 a 1.
A natureza imita á arte
ou se repón o pao, ou se retira inscrición, ou moi mal quedan os cidadáns coruñeses
Habemus Paco
by appointment Loduár
Paren as máquinas!
O de Paco Vázquez, en canto me recupere. A ver se esta tarde
Contraste de pareceres
-”El idioma no se puede imponer. Será obligatorio en algunos casos, pero el Tribunal Constitucional ya ha orientado cuál es la posición”
-”Hay jurisprudencia que permite avalar que sería constitucional. Y tiene una lógica: la Constitución dice que el castellano es la lengua oficial de España y a continuación establece el deber y el derecho de conocer el castellano para todos los españoles. Y dice también que el gallego, el catalán, el euskera son lenguas oficiales en las respectivas comunidades autónomas de acuerdo con sus estatutos. Por tanto, el derecho y el deber de conocer esas lenguas ha de establecerse en los estatutos, que forman parte del bloque de constitucionalidad”.
Adiviñen que frase é de Emilio Pérez Touriño (nunha entrevista no Faro e La Opinión, aínda que esas liñas en concreto non aparecen en ningunha das edicións dixitais) e cal de Alfredo Pérez Rubalcaba en El País
Alivio congresual
Unha das maiores (e das poucas) satisfaccións desta profesión é a oportunidade de estar presente, aínda que sexa en calidade de mirón, nos grandes acontecementos da historia. En concreto, asistín esta fin de semana a ese acto ritual que consagrou a despedida do que, cando aínda non viñera, en Miño chamaban o Veraneante Ilustre (VI). Ou sexa ó XIII Congreso do PPdeG, ou do recambio freudiano. A segunda despedida en seis meses de alguén que parecía non irse nunca, nesta ocasión voluntaria e co refrendo dos seus correlixionarios e non do electorado. E se me pediran que resuma o ambiente que reinaba naquel recinto blindado ós fumadores direi que era de alivio. Falo dos militantes.
Alivio por tres razóns. A primeira, porque ter un xubilado con mando –aínda que sexa moral- é un incordio en calquera casa. A segunda, porque os partidos políticos son como os equipos de fútbol, que teñen unha certa compoñente supersticiosa á hora de xustificar as victorias ou as derrotas, como os que gañaron unha vez que puxeron o calzón do revés, e agora saltan ó campo indefectiblemente co de atrás para adiante. Quero decir que, en lugar de atribuír á caída a que se fixeron máis ou menos públicas unha serie de prácticas internas similares ó sistema de acumulación e reparto de bens dos bucaneiros e a unha política externa tipo disciplina inglesa, implicitamente bótanlle a culpa ó adestrador. Dálo destituído sen que se produciran matanzas no vestiario debe ser unha sensación euforizante, e consecuentemente, no Pazo de Congresos Prohibido Fumar reinaba un xeneralizado bo rollo entre os militantes (un ex concelleiro, ponente de algo, mesmo me felicitou polo “desenfado” destes textos). Incluso entre os xornalistas, porque sempre é máis distendido un acto no que non está o poder polo medio, e porque contemplar como deambulan solos e aburridos personaxes que antes surcaban os mares da política entre nubes de devotos en nómina fai abrigar esperanzas de que se neste mundo non hai estrictamente xustiza, polo menos hai compensacións.
O ambiente de desenfadado picnic ideolóxico reforzouno tamén o que Baltar Jr. chamaría o “dress code” suxerido polos novos líderes: arreglaos pero informais, con chaqueta sen garavata e mesmo vaqueiros (de feito, o que máis do PP parecía era o redactor de Cuatro). Como nas sobremesas congresuais non se adoitan intercambiar ferretes nin entoar cancións pícaras, o máis distendido foi a tendencia xeral en salientar que o XIII Congreso fora un prodixio de democracia sen parangón no mundo coñecido (lexítimo orgullo que non deixa moi ben parados ós XII anteriores), o que contou Feijoo da visión que Loyola de Palacio lle confesou que tiña del (“pareces un poco chulo”) e o chiste involuntario do mesmo protagonista cando reiterou que Manuel Fraga tivera “un sono” (os primeiros planos televisados revelaron que, Don Manuel, efectivamente, non só tivera, senón que seguía tendo sono). Os momentos “vos-pasastes-nenos” ou “aquí-se-masca-la-tragedia” foron as numerosas lanzadas a moro morto que apañou o Ausente.
A terceira e definitiva razón pola que o congreso foi de alivio é terceira acepción da palabra que figura no diccionario: “roupa de loito menos rigoroso”.
www.sihomesi.com
(para martes, 17 de xaneiro de 06)
Vaia tropa
De verdade que me gustaría comentarlles os apuros para coller os regalos de Nadal, sobre todo os dos nenos, antes de que se esgoten e os dependentes che miren como a alguén fóra da realidade cando llelos pides o 22 de decembro. Ou os apuros para combinar a axenda de comidas e ceas de traballo ou amigos coa escusa de recapitular sobre o ano que se vai, ou sobre que traerá o novo (ademais da prohibición de fumar no choio). Vaia, que me gustaría falar do que nos ocupa a todos, pero desgraciadamente, ós asuntos profesionais é ó que teño que prestar ollos e orellas, e tras deles váiseme a cabeza.
Anexión
Hai anos, un amigo que foi a Madrid por primeira vez, alucinaba co doado que era sacar de quicio á xente. Parado en calquera semáforo, divertíase tocando o pito e comprobando como os outros conductores organizaban unha desconcertada sinfonía de bocinas contra ninguén, porque a luz estaba vermella. A actual situación política española é cuspidiña, e senón conten as veces que asoma a palabra “anexión” nas portadas e nos informativos destes días.
Outra máis
Estamos inmersos na celebración, íntima pero afervoada, de que a UE afrouxará por fin 257 millóns de euros europeos para o porto exterior. A conmoción da noticia (noticia relativa, porque que os ían soltar xa o sabía todo o mundo, incluído Álvarez Cascos, que nin os pedira) non debería distraernos de informacións menores, como que a Junta de Andalucía lle retirará as competencias urbanísticas ó concello de Marbella, ou o debulle que fixo o conselleiro de Medio Rural das obras paralizadas pola Xunta. Non debería porque todos estes fenómenos obedecen ás mesmas causas.
O porto exterior (o Porto Exterior, segundo a terminoloxía oficial) é, como terán deducido vostedes pola súa conta sen ter que prestar atención ós discursos, unha infraestructura indispensable para asegurar o futuro da cidade, da comarca, e de Galicia enteira. Desafortunadamente, tivo que espetarse un petroleiro, que as autoridades pensaran que o asunto se amañaba con comunicados, que á sociedade galega se lle incharan as narices e se manifestara, que Aznar non tivera outro sitio mellor onde facer un consello de ministros que María Pita e que o alcalde Vázquez tivera a indiscreta precaución de andar furgando nas fotocopiadoras, comprobara que nos acordos non estaba o PE e montara un dios, para que se chegase á conclusión de que había que facela, no último minuto como nas películas de 007. En resumo, se o petroleiro ou as autoridades fosen máis espelidas, Aznar fose a Cedeira e a Paco Vázquez non lle dera por inspeccionar a sección municipal de reprografía, o PE seguiría no limbo das cousas e das causas xustas. Se no porto de sempre, progresivamente baleiro, non houbera unhas parcelas providenciais coas que amañar o sky line que tiñamos incomprensiblemente fanado e de paso achegar uns cartos para o PE, A Coruña, a comarca, etc. sumiríanse na decadencia máis irremediable. Menos mal que Deus escribe recto con trazos tortos, e máis en cuestións marítimas.
En Marbella tiñan parecido problema de abrirse camiño ó futuro. Había unha jet e unha chea de veraneantes de postín, pero tamén algúns pobres que afeaban o conxunto e, sobre todo, poucas posibilidades de desenvolver axeitadamente o potencial inmobiliario da zona. Afortunadamente, caeulles do ceo a oportunidade de votar para alcalde a un empresario dinámico e con dotes mediáticas para distraer a atención e evitar que se centrara no cumprimento da normativa urbanística. Un problema cuspidiño ó dos alcaldes que protestaron o outro día no Parlamento baixo a consigna “Outra máis”. As prometidas e logo denegadas actuacións (campos de golf, aparcamentos para restaurantes, servicios para tanatorios…) poderán parecer cousa miúda ó lado do PE ou do de Marbella, pero, a escala, obedecen ás mesmas necesidades revitalizadoras das economías locais. E á mesma concepción das autoridades como conseguidores do que sexa. Se logo o que sexa sirve para algo ou non está de dios, pero no entanto foron uns cartiños e uns postos de traballo que se disfrutaron. Así, temos unha Cidade da Cultura, dous PE, tres aeroportos, catro trazados do AVE… e cando paremos de contar, que nos quiten lo bailao.
(para xoves, 1 de decembro de 05)
