Claro que esta norma ética –e que polo tanto case ninguén cumpre- ten os seus matices. Os cargos electos están na mesma situación que os fillos de multimillonarios, que nunca deben saber se os queren por si mesmos ou polos cartos (é dicir, polas siglas coas que se presentaron). Penso que canto máis grande a circunscrición, máis é polos cartos, e se non, díganme quen era o número 2 da lista ás europeas que votaron. E canto máis próximo ao cidadán é o ámbito de elección, máis importante é o candidato. Non penso que todos os votos a Paco Vázquez fosen socialistas, nin procastristas os que ten Ángel García Seoane en Oleiros (como demostran os índices de voto noutras eleccións). Só nas locais se produce o fenómeno de que unha forza que tiña un ou dous representantes nunha corporación pasa a ter a maioría nela cando cambia de candidato, ou que un alcalde cambie de partido e renove a alcaldía, ou haxa concellos con maioría absoluta dunha forza que é residual nos municipios veciños. Tamén nas corporacións locais se producen alianzas ou colaboracións que noutras instancias poñerían os pelos crechos aos respectivos electorados. E calquera forza acaba perdoando a quen non pactou con quen lle dixeron nun concello, pero non hai precedentes de tal perdón noutras instancias. Ou sexa que tampouco lle falta razón a quen asegure que no ámbito municipal os cargos son, cando menos, tanto como por amor como por cartos.

No que respecta aos se os edís que se foron do BNG deben deixar o posto ademais de deixar pagar a cota, o que queda claro é a escasa habilidade dos dirixentes nacionalistas para xestionar as crises. Os do Encontro Irmandiño, porque a maiores da présa que se deron en tomar a decisión despois de andar amagando desde hai ben tempo, e do emotivo acto no que se produciu, deberían ter previsto -e mesmo negociado- o problema. Os de UPG-APU-BNG, porque tendo todo o dereito moral a reclamar os cargos, deberían reparar en que exercelo implicará poñer de relevo que prefiren o control das institucións a manter unha boa xestión (partindo da base que non van cuestionar que a xestión que fixeron gobernos municipais seus ata hai días fose boa). E se dentro dun mes se reproduce idéntico problema, pero multiplicado por 20, cos cargos de Máis Galiza, a consecuencia será o derrubo, por implosión, da práctica totalidade do poder municipal nacionalista. E sementar sal no solar, porque por moito que se argumente que o electorado confiará de novo nunha opción que os defende e tal, ben boa parte del, a que non vota nacionalista nas outras eleccións, chegará á conclusión de para qué votalos, se nin se poñen de acordo entre eles. O sobado argumento de que as rupturas no BNG o único que fan é beneficiar ao PP (e ao PSOE, digo eu) quedará ben confirmado, sobre todo pola variedade de culpables.

“Cando alguén asume un cargo público debe considerarse a si mesmo como propiedade pública”, dicía un dos pais fundadores dos EEUU e o seu terceiro presidente, Thomas Jefferson. O mesmo que recoñeceu que ninguén abandona un cargo co mesmo prestixio e respecto que o levou alí.

 (La Opinión de A Coruña, 18 de febreiro de 2012)

Pero non é sorprendente porque, como moi ben analizaba, a pesares do corsé do xénero informativo, José Precedo, nesa noticia que recén publicada acadou a de máis vista da edición de Galicia, a ex conselleira de Vivenda foise sen amagos previos e sen criticar, antes ou despois, ao BNG ou á liña política e organizativa que ratificou a militancia. É dicir, non é unha decisión endóxena, que soamente lle interesa ao Planeta Bloque (militantes, simpatizantes, ex militantes e a algúns dos votantes) e aos que nos ocupamos destas cousas políticas cando non hai outras máis interesantes (e nin siquera a todos, tendo en conta o que escribiron e radiaron algúns), senón esóxena. Cara fóra, como demostra que, contra o que é habitual nos dimisionarios, despediuse, pero non da política, nin con ese argumento de deixar a primeira liña. Por iso a primeira reacción, simultánea á dos que se alegraban de vela fóra do cargo e tanto lles ten que si da organización, foi a de darlle acubillo. Tanto nesa illa que profetiza Jaureguizar que sairá destes movementos magmáticos no nacionalismo, como en territorios que xa veñen nos mapas como o PSdeG.  Ou sexa que non sei se hai partido, como di Jaure, pero polo que se ve si que hai ganas de xogar.

Se tiña algunha dúbida sobre as acampadas dos indignados, o contraste entre o que vin a noite do pasado xoves na Puerta del Sol de Madrid e o que lle escoitaba á grea de executivos que me tocaron no almorzo do hotel á maña seguinte fixo que se volatilizaran. En Sol vin xente ilusionada porque pensa que se pode cambiar o mundo, ou polo menos melloralo, ou polo menos endereitar a deriva ao circo que ten o actual sistema democrático español. Certo é que observei un grupiño duns berrazoullas estimulados polo alcohol, e moito turista de acontecementos (entre eles eu), pero tamén a imaxe dunhas rapazas (por que rapazas?) recollendo pacientemente todo o lixo que había no chan, fose de indignados, turistas ou parroquianos.

E o que piden (ou o que se supón que piden, porque como recolle a web de RTVE a opinión dun galego chamado Miguel Ángel, “os medios pedídesnos reivindicacións, pero nós non temos presa”) é no fondo simplemente que se cumpran as regras que teoricamente xa figuran na norma constitucional: que haxa unha democracia real na que manden os cidadáns e non alguén por aí, chámeselle mercado ou outra cousa, dereito a un traballo e a unha vivenda digna. En comparación co mítico maio do 68, agora hai moito menos sectarismo e moito máis pragmatismo. A min parécenme que a maioría da xente debería estar de acordo con iso, e aínda que non o estivera, todo o mundo ten dereito a protestar. Por iso me estraña a reacción dos dous grandes partidos. A histeria dos medios de extremo centro -non me estraña tanto a histeria senón que a saquen por iso-, que denuncian unha manobra socialista para cambiar a tendencia de voto ou cousas peores, instigada por Rubalcaba (acusación que non deixa de ser un desmedido recoñecemento das capacidades do vicepresidente). E a falta de cintura do partido do Goberno, que atribúo a que no fondo saben que non controlan nada.

E non sei de que se estrañan. A política en España xa consiste unicamente en ganar ou perder, e todo o demais tanto ten, incluso tratar á xente como se fose imbécil, especialmente nas campañas. E aínda que imbéciles hai (como ben di Baltar: “xa se sabe que son un cacique, pero vótanme igual”), non son todos, e mesmo hainos que, séndoo, non lles gusta que os traten como tais. Isto inclúe (o de pensar que a xente non se entera) a quen fai ou aplica as normas electorais. Pretender suspender o dereito de reunión invocando a neutralidade, cando as eternas precampañas son unha burla ao estrito período electoral polo fácil método de non pedir o voto, como se ver a un tipo nun poleiro, coas siglas do seu partido e un eslogan detrás, falando mal dos seus rivais inducira ambigüidade sobre as súas intencións. Ou que se considera neutral que as televisións, antes as públicas e agora tamén as privadas, teñan que emitir a propaganda electoral dos partidos segundo a súa representación (o que quere dicir pouco máis que do PSOE e PP) disfrazada de información, haxa ou non haxa noticia, e permite que sexa con material que proporciona o propio partido. Ou, xa metidos na nosa fariña, que non pase nada por censar a quen lle pete ao alcalde e onde lle pete, ou carrexar votantes.

Teño bastante claro que os indignados non conseguirán os seus obxectivos, polo menos no que se refire a mercados, traballo e vivenda, pero tamén que, a partir de agora, hai quen se vai ter que poñer as pilas. Desde os mercados á clase política, pasando polos xuíces. Logo supoño que lle tocará aos medios.

Manteño o que dixen, na medida en que coincido ou non comigo mesmo. Pero días despois, podo engadir algunhas conclusións,  que debullarei en parte na columna de pasado mañá xoves en EL PAIS (se non me paso de extensión, coma sempre), ou na do sábado en LA OPINIÓN:

• Os seus efectos no 22M foron máis ben escasos (como por outra parte pretendían, penso).
• Para converterse no revulsivo que pode chegar a ser, o #15M ou como se lle chame, deberá zafar de:

1. A falsa ilusión de que as asembleas son asembleas constituíntes que poden elaborar unha nova constitución/lei electoral. Empezando porque o asunto é máis delicado do que que parece, pasando porque precisamente as municipais son as eleccións máis proporcionais, e rematando porque por moito que os seus integrantes consideren que os partidos non os representan, a dura realidade é que si, outra cousa é que non se sintan representados por eles.
2. A desaparición  do foco mediático que estaba centrado neles. Ou á súa transformación: Do ataque frontal dos medios de extremo centro pasará á mirada vingativa dos de centro esquerda (que os consideran en boa parte culpables do que pasou) baseada nos seus aspectos máis paveros e anecdóticos (modo Stonehenge ou Ortigueira).
3. Definir as propostas e os modelos organizativos, sen que iso segmente aos seguidores.