Arquivo da categoría ‘Si home si’
Máis vale casar que roubar
Se están implicados dalgunha forma na organización dunha voda e andan movendo Roma con Santiago para atopar un buraco na axenda de casorios da súa parroquia, ou mirando de ter algunha influencia nalgún xulgado, aínda que sexa de paz, ou repasando aos coñecidos por se son amigos dalgún edil dos concellos da contorna, paren e non lle dean máis voltas. De seguir adiante nos seus plans o ministro de Justicia, Alberto Ruiz-Gallardón, en breve poderán casar os notarios. Casar á xente, non eles, que xa poden (e boas oportunidades deben ter).
A banqueta de Rajoy
СВЕТИ ГЕОРГИ“Nesta lexislatura hai a oportunidade e a ocasión de endereitar moitas cousas en España, e para iso o Goberno ten que ser firme e a oposición responsable”. Esta foi, máis ou menos, a análise do que nos espera que fixo o outro día nunha conferencia Magis Iglesias, unha das poucas persoas que coñezo que deu chegado ao cimo da escaleira profesional sen que lle afectara o mal de altura. O que si recordo é que, entre os motivos para esperar que Mariano Rajoy aproveite esta oportunidade, mencionou a solidez profesional e política de tres ministros: Alberto Ruiz-Gallardón, Jorge Fernández Díaz e José Manuel García-Margallo. Mencionouno alí e argumentouno despois nunha desas ceas que é unha pena que acaben, cando lle confesei a miña estrañeza na decisión do presidente de poñer as tres patas da banqueta na que está subido en áreas como Xustiza, Interior e Asuntos Exteriores. O seu coñecemento do que pasa nas alturas da política e o seu trato cos que alí habitan son tan sólidos como a miña ignorancia sobre eses sitios e esa xente, así que nin llo discutín entón nin llo discuto agora, simplemente me dá a impresión de que os primeiros pasos dalgunha das patas da banqueta están a defraudar esas expectativas.
Será por déficit
БогородицаA isto púxenlle así, “Si, home, si”, porque me prestaba poder comentar noticias como esta, a de que o Goberno pensa meter presos a aqueles políticos que incumpran os límites de déficit, que gasten máis do que teñen, vamos. Haberá almas cándidas que ao ler o titular soltaron, cheos de razón: “xa era hora!”. Lamento desilusionalas: nin vai pasar tal cousa, nin os seus ollos verán a ninguén enchironado por ese motivo. O titular ese de “el goberno propondrá cárcel para los cargos públicos…” é un desafogo, o único que terán tanto o ministro que o dixo, Cristóbal Montoro, como o lector que o celebra. E menos mal que non van implantar tal lei, porque sería unha desmesura.
Conto de inverno
Non é un conto, e menos de Nadal, pero, como manda a tradición dos contos de inverno, fóra facía un frío peludo e eu estaba ao quente, ben acompañado, cando entrou no local un forasteiro aterecido. Notoriamente forasteiro e considerablemente aterecido, porque era un deses senegaleses que andan a vender chilindradas, neste caso, figuras de artesanía. Eu teño máis chilindradas na casa que sitio onde metelas, pero o home estaba tan aterecido e parecía tan necesitado de vender algo que acordamos cambiar unha figura que non necesitaba ningún dos dous por uns cartos que el precisaba e eu menos. El foi á barra –xa lles dixen que non era un conto de inverno, non había lume dentro nin lobos fóra- e eu seguín botándolle un ollo ao periódico. En concreto a un informe, o Observatorio da Inmigración que fai a Secretaría Xeral do ramo, que aseguraba que a metade dos galegos cre que os estranxeiros teñen máis dereitos ca nós, e case outros tantos pensan que en Galicia hai máis xente de fóra que noutras partes de España.
Adeus, don Isaac
©Xurxo Lobato
O noso Steve Jobs
Quizais haxa quen se escandalice por comparar a Isaac Díaz Pardo co fundador de Apple. Desde eses ánimas benditas desas que pensan de verdade que os aparellos que facía a empresa da mazá mordida lles cambiaron a vida, ata os que consideren un sacrilexio comparar a un referente da cultura galega con un capitán de empresa ianqui. E por ampliar o círculo de escandalizables, diría que Díaz Pardo superou a Jobs, e non polo deteriorado argumento de que era noso. Pero a semellanza entre o creador de Sargadelos e o do iPhone é obvia, como me dixo Berto Yáñez, que xa a usaba onte cando lle pedían a súa opinión sobre o ilustre falecido.
Máis aló de freudianismos elementais e igual de obvios como que Jobs era fillo dun pai que fuxiu, e Díaz Pardo fillo dun pai que lle mataron cando era un rapaz, os dous conseguiron facer reais os seus soños. Por se os devotos dos aparatos i-algo o ignoran, as pezas de Sargadelos e/ou O Castro foron, nos anos 70 e 80, na compaña do televisor, a lavadora e os teléfonos que non eran de baquelita negra, o signo da modernidade e da distinción das clases medias, baixas ou altas, e arredores. E tamén de orgullo de galeguidade, en tempos nos que non había medo de ser galego de máis. Mesmo había certas discusións teórico-estéticas (sen chegar á virulencia Android-iPhone) sobre se as de Sargadelos eran máis vangardistas e as de O Castro máis distinguidas (aínda que menos fáciles de lavar). E se alguén o dubida, que quite os cascos e lle pregunte á súa nai/avoa se é certo que as producións de don Isaac lle resolveron ou non unha chea de regalos de voda e outros compromisos sociais.
Pero, fóra de coincidir no éxito en dar realizado os seus desexos e de fabricar e vender gadgets bonitos e funcionais, electrónicos ou de louza, hai unha diferenza entre Díaz e Jobs. A favor do noso home o que, contaxiado polas homenaxes, chamaría vontade de transcendencia (o que chamaría espírito de servizo ou devoción á causa se non fosen expresións deturpadas). A idea de que fas o que tes que facer, o mellor que sabes facelo, porque é o que hai que facer. Aínda que, ás veces, non sexa o que che conviría facer. E tamén hai unha diferenza entre o nibelungo do Castro de Samoedo (Sada) e o naturista de Cupertino (California). Jobs estivo no medio idóneo para desenvolver os seus proxectos, o que non quere dicir que lle resultase doado, e Díaz Pardo tiña todo en contra, quitado a colaboración dalgúns amigos. E iso é o que fai a súa perda máis dura. Con el vaise aquela época en que fomos capaces de facer algo. Hai xente entre nós capaz de facer cartos (refírome honradamente, cos outros sistemas, hai demasiados), pero sen ese desexo de facer outra cousa que cartos que tivo aquela xente. Xente na que os propósitos de colaborar en que o mundo sexa mellor residen nas declaracións dos seus gabinetes de relacións públicas ou nos seus departamentos de publicidade, non entre os elementos cos que constrúen os seus proxectos.
E tamén se foron con el (case o mesmo día que morreu Castelao) aqueles tempos e aquelas xentes que, con todos os defectos que se queiran, querían tender pontes para que os outros se sumaran e non, como se especializaron as xeracións posteriores, en erguer trincheiras contra os outros e contra os nosos. Esa perda, ou esa consciencia, é o noso regalo de Reis.
(La Opinión de A Coruña, Faro de Vigo, 7 de xaneiro de 2012)
Outras cousas que ver, ler e saber about ISAAC DÍAZ PARDO
El último mohicano. Perfil-entrevista que eu lle fixera, con Santiago Romero, en La Voz de Galicia, hai 20 anos xustos
Nós non esquecemos nada Miguel Louzao na revista Madrygal, en 2004
«Yo me veo a mí mismo como un templagaitas». Entrevista en El Progreso en 2003
Platos rotos en Sargadelos, reportaxe meu no suplemento Negocios de El País en 2006
Adiós a Díaz Pardo, guardián de la cultura democrática de Galicia. O obituario que fixen en El País
Isaac, ese adolescente huido. Suso de Toro en El País
Forma o barbarie. Iago Martínez en El País
Duelo en el país que queda. Óscar Iglesias en El País
Isaacgalicia Xerardo Estévez en El País
Apretas tensas. Manuel Bragado en Faro de Vigo
El intelectual y empresario que repensó Galicia Santiago Romero en La Opinión de A Coruña
Isaac, xeración. Xosé Ramón Pena en Faro de Vigo
El intelectual que obró la utopía de la Bauhaus. Henrique Mariño en Público
Xelado con bólas de tres cores. Santiago Jaureguizar en El Progreso
Os ollos de Díaz Pardo. Xesús Alonso Montero en La Voz de Galicia
Prestigio de Galicia. César Antonio Molina en La Voz de Galicia
Con Isaac, nos Pagos da Magdalena. Luis González Tosar en La Voz de Galicia
Retrato de si propio. Luis Cochón en El Correo Gallego
O señor de Sargadelos. Alfredo Conde en El Correo Gallego
Listas de fin de ano
O de poñer as cousas en listas é unha moda que sen dúbida obedece á nefasta influencia do powerpoint e á infantilización xeneralizada da nosa sociedade. Así, desde os seus comezos nos mandamentos relixiosos e a súa consolidación nos programas radiofónicos musicais, estenderon agora o seu reinado ás guías de uso de internet e redes sociais e aos analistas sociopolíticos. Se os libros de autoxuda son un tratamento para calquera situación, as listas son pastillas para ir saíndo do paso de estar informado. E cando acaba o ano todo o mundo fai listas. Do que pasou e do que non. Dos libros e películas que pagan a pena e dos que hai que fuxir. Das medidas que hai que tomar e das que se deberían ter tomado. A maioría son serias, ou iso pretenden, pero a min as que me prestan son as raras.
Consellos de Nadal
Debe ser polo sólido espírito familiar destas festas, pero todo o mundo –refírome a todo o mundo mediático- dá consellos. Desde como sorprender aos convidados cun menú agradecido e de fácil preparación ata como refrearse nas doses do consumo. Así que eu non vou ser menos. Estes son os meus consellos de Nadal:
Esta é a clientela que nos deixou ZP
Creo que os inventos considerados máis útiles son a lavadora e o teléfono. Eu ao que lle estou máis agradecido é o caixeiro automático. Sempre que entrei nun banco, non me dei concienciado de que os cartos que ía sacar eran meus, e que eran eles os que me debían o favor, por moito que mo cobraran, e non eu a eles por telos alí gardados. Por esa mesma razón, sen reparar nas súas posibles consecuencias no emprego, son un devoto da banca electrónica. E como nos contos morais, non sabía o moito que dependía deses adiantos ata o outro día, cando quixen pagar un recibo.
Quen manda aquí?
Quizais estean preocupados polo recente novo pacto do euro, e buscan análises sobre se é positivo, negativo ou quedamos a pré. Ou teñan dúbidas sobre se nos convén saír do euro e xa postos, do sistema métrico decimal, ou quedarnos como estamos. Pois neses casos, vaian ás páxinas de economía, ou a outros columnistas, onde seguro atoparán argumentos sólidos a favor ou en contra. Porque eu, idea diso teño entre escasa e nula. Pero a risco de ir outra vez máis contracorrente, a min paréceme que, en xeral, todo o que veña de Europa é positivo, aínda que sexa desa Europa na que manda Merkel e Sarkozy fai de palanganeiro, vello oficio do que soamente queda a súa acepción máis pexorativa.
Machistas e periodistas
Se a idea que vostede ten dun periodista é a dun tipo ou tipa que sae na tele dicindo o que lle peta, aínda que sexa de forma educada, pode aforrar ler isto. Porque lles quero falar de dúas noticias que teñen moito que ver co periodismo de verdade: un informe que asegura que a maioría dos adolescentes son machistas, e as promesas do PP aos editores de diarios para paliar a crise da prensa. O informe, elaborado pola Federación de Mujeres Progresistas di, e así o difundiron moitos medios, que o 80% dos adolescentes cree que nunha parella, a rapaza debe compracer ao rapaz. En canto ao outro, o responsable de Comunicación do PP, Esteban González Pons, prometeulle á Asociación de Editores de Diarios de España unha reforma legal para protexer a propiedade intelectual e axudas para a reconversión dixital. Que relación terá unha cousa con outra?, dirá vostede. Exactamente a mesma que o ovo e a galiña.
Mariano, é realmente necesario o de Mecano?
Téñolles que confesar que sempre penso o mellor da xente, pese a todas as experiencias. Por iso confiaba en que as medidas que anunciaría o futuro presidente do Goberno serían as que pretendían amañar a economía, que é non soamente o principal problema que nos afecta, senón precisamente o que o levou á Moncloa. E teño que confesar tamén que estou decepcionado. Mesmo preocupado. Xa sei que Mariano Rajoy non ten por que someter a súa axenda de pensamento, palabra, acción u omisión á necesidade de ter titulares todos os días (non sei se os mercados teñen tanta paciencia, non os trato persoalmente). Pero as que foi deslizando na campaña ou adiantaron os seus colaboradores son tan preocupantes como as que non deslizaron nin adiantaron, pero todos nos tememos, como a suba do IVE, a rebaixa das prestacións e meterlle a man no peto a funcionarios e quen se deixe.
O médico de Michael Jackson
Agora que condenaron ao médico de Michael Jackson, aproveito para postear unha columna que escribín cando comezou o xuízo, con aquela exhibición oportunista e degradante da foto do víctima xa cadáver. E falando de fotos, esta revela claramente como a solidariedade cos mortos nos casos mediáticos é en boa parte un ansia de protagonismo (xente que sorrí encantada mentres teoricamente denuncia un crime) e quizais tamén a progresiva tendencia dos fotógrafos de prensa polo «posado teledirixido».
Fotos que podiamos aforrar ver
Teño cara a xustiza norteamericana as mesmas prevencións que cara a comida norteamericana, aínda que soamente coñezo as dúas por referencias (ben, da comida teño algo máis ca referencias). O que sei delas non me acaba de convencer, pero non sei ata que punto teño unha visión condicionada polos meus prexuízos eurocéntricos e noroestepeninsulares (ser un comedor de caldo e un consumidor de cocido, vamos, se falamos da comida).
Por exemplo, xa me parecera incongruente que, pese a todas as evidencias e contra toda lóxica, menos a xudicial, O.J.Simpson saíra absolto do asasinato da súa ex muller e do seu amante nun xuízo penal, e logo condenado polo civil a indemnizar aos parentes. Tamén pasa aquí, dirán, en casos como os de neglixencia médica, nos que hai diferenzas entre a culpa penal e a culpa civil. Xa, pero unha cousa é establecer o nivel de culpa dun profesional sanitario ao que lle morreu ou lle quedou tocado un paciente por unha presunta mala praxe, e outra andar a tiros, aínda que os resultados podan ser os mesmos. Tamén me choca a exhibición de pre-culpabilidade nos Estados Unidos, ese airear as detencións e os detidos, esposados e enfurgonados, sobre todo cando logo resultan non ser culpables, como pasou con Dominique Strauss-Kahn. (Aínda que neste caso, a miña opinión moi persoal é que polo menos tivo ese castigo por unha conduta que, fose ou non delictiva, boa non é).
Se lles importuno coas miñas prevencións e prexuízos é a conto do comezo da vista oral pola morte de Michael Jackson que, seguindo as normas da promoción mediática, comezou cun elemento de impacto extremo: a difusión, por parte do fiscal, dunha foto de Jackson morto. En realidade foron dúas fotos, a composición clásica de antes/despois. Unha na que aparece en pleno frenesí creativo, horas antes de morrer e outra despois, morto. Como dicimos os xornalistas cando nos dá por pensar no que facemos: que aporta esa imaxe? Quitado que se lle vira un coitelo espetado no peito, ou calquera outro sutil indicio de que as cousas non son como nos parecían que eran, nada. Como moito, que Michael Jackson morreu, circunstancia que se pode confirmar con métodos ben máis fiables que a fotografía, e que ademais neste caso podemos dala por suposta, xa que é a razón de que se celebre o xuízo. É máis, sabemos de que morreu, e o que se pretende aclarar no xuízo é se o médico foi neglixente ou non, se fixo todo o posible por salvalo, ou fixo todo o que puido por agachar indicios.
O acusado, o tal doutor Murray, era como eses médicos que aparecían nos clásicos da novela negra que frecuentaban os lugares de ambiente de Hollywood cun maletín no que levaban o que os seus clientes precisaban para non rozarse demasiado coa realidade. Parece ser que Murray cobraba do autor de Thriller uns 150.000 dólares mensuais, que a min paréceme moito cobrar, pero non estou ao tanto dos prezos de mercado de médico de cabeceira nos Estados Unidos. Non lle debía quedar moita ganancia, ou non era aforrador, porque parece que ten a defensa que ten porque non pode pagar un avogado mellor, e ben que o necesitaría se o representante do ministerio público empeza a batalla con munición dese calibre. E aínda lle quedan balas como facer declarar aos fillos do falecido (o maior de 14 anos, xa dixo que estaba ansioso de facelo). Todo, sendo cínicos, para que como moito lle poidan caer 4 anos de cárcere ao acusado. Teño todas as reticencias que queiran sobre a xustiza norteamericana, pero daría algo por ver a que montarían cun caso como o Gürtel.
(La Opinión de A Coruña, 1 de outubro de 2011)
Non, pero si. Si, pero non
Non son moi de ciclismo, pero fíome dos colegas que si o son é que están indignados coa sanción a Ezequiel Mosquera por presunta dopaxe. Ao corredor de Teo detectáranlle algo que serve para ocultar substancias prohibidas, e que non é ilegal tomar, pero si inxectar, e non está probado que se pinchara. E peor que unha decisión inxusta é unha decisión discriminatoria. A Mosquera non lle probaron nada, pero sanciónano, mentres a outros atopáronllo, pero de momento non os sancionan. Ou como di un deportivo madrileño: “la reciente sanción a Mosquera no va a ayudar a Contador”. Iso pásalle a Ezequiel por meterse a ciclista, en vez de meterse alcalde. Desde que medrei neste choio, nas contadísimas ocasións en que a xustiza condena a algún edil, e non por irregularidades menores, sempre escoitei a mesma desculpa: son moi poucos os malos en relación a tantos bos como hai. É unha escusa un tanto necia (porque iso tamén se pode dicir dos que rouban nas esquinas, coa diferenza de que os das esquinas non son cargos públicos) pero é certa. É máis, son poucos os que delinquen (nos despachos, non nas esquinas) tendo en conta o fácil que é, e as escasas consecuencias que ten.
Que festa é esta?
Estou moi a favor das tradicións, aínda que son ecléctico. Penso que hai que conservar e promover as que pagan a pena, combater e extirpar as execrables, procurar converter en irrelevantes as que producen vergonza allea, e crear as que debería haber e non hai. Ou sexa que tan a favor estou delas como en contra. Tamén creo que se hai algo vello que funciona, beneficia á maioría, ou a poucos pero non prexudica ao resto, meterse a cambialo por cambialo é unha parvada. E o mesmo pasa coas cousas novas que parece que funcionan. Toda esta análise contundente vén a conto dunha controversia que tiven o outro día sobre que celebramos realmente estes días. Porque o martes pasado, e este tempo en xeral, para algúns, os clásicos, foi Santos ou Defuntos. Para outros, os modernos, Hallowen. Para os terceiros e puristas, Samaín. E para os eclécticos e partidarios de celebrar as festas cando se pode, e non en data fixada, o tempo dos Magostos.
Paro, promesas, políticos
Si non estivésemos tan afeitos ás malas noticias económicas e aínda nos produciran algún tipo de reacción, os datos do paro do trimestre pasado da Enquisa de Poboación Activa publicada onte polo INE serían como para desesperarse un chisco. En Galicia hai 65.000 familias, -máis ou menos a poboación dunha cidade das grandes- nas que ningún membro ten traballo. E 23.000 nas que non entra carto ningún (polo menos de forma completamente legal ou regulada), nin unha pensión siquera. “El paro es la gran razón para el cambio” é a última mensaxe elaborada polo equipo de Rajoy e difundida polo candidato. “A oposición é a arte de prometer aquilo que o goberno non pode asegurar”, dixo Harald Nicolson, un político da idade de ouro do parlamentarismo e do seu templo, a Cámara dos Comúns do Reino Unido. Cen anos máis tarde Mariano Rajoy dálle a razón. O de que o paro é unha razón para cambiar é unha verdade tan grande como incompleta, porque cinco millóns de parados serían unha enorme razón para cambiar a política que fixo o goberno Zapatero, pero o que non está claro é o que o equipo de Rajoy –o de gobernar, non o de facer frases- vaia facer outra. Máis ben todo apunta a que fará a mesma, máis cargada de bombo.
De feito, en Galicia fomos uns adiantados na comprobación da frase de Nicolson. O candidato opositor Núñez Feijoo prometera amañar o do paro en 45 días. Dous anos e medio despois, o que conseguiu aquel político prometedor foi aumentalo. Desde que Feijoo puido empezar a facer o que prometía, a política de Zapatero que hai que cambiar incrementou a porcentaxe do paro en España tres puntos e medio, do 18% ao 21,5%. A de Galicia subiu cinco puntos, do 12,5% ao 17,5%. Ben, dirán, errar é humano. Si, e botarlle a culpa a outro é política, completou nunha ocasión Hubert Humphrey (un político estadounidense que perdera as primarias contra Kennedy e logo as eleccións contra Nixon, pero entre unha cousa e outra chegou a vicepresidente cando correu o escalafón pola morte de JFK).
Nese sentido, hai que recoñecer que temos uns excelentes políticos, empezando polo presidente da Xunta. O da Cidade da Cultura, por exemplo, foi un erro, como case medio mundo sabía e a outra metade intuía. Pero a culpa non é do Goberno do que era vicepresidente o actual presidente, que a puxo en marcha e mesmo cando xa estaba en funcións lle aprobou obras. A culpa é da oposición. Dos que daquela eran a oposición e agora o son agora outra vez, porque non pararon a cousa no breve interregno no que non o foron e mandaban. A novela La conjura de los necios¸ de John Kennedy Toole é todo un canto a esta liña de pensamento exculpatoria de amplo espectro, tipo non me tería saltado o semáforo se non se puxera en vermello. John Galsworthy, un contemporáneo de Nicolson (e tan descoñecido coma el, a pesar de que ganou o Nobel de literatura en 1932) consideraba que unicamente había unha norma para todos os políticos do mundo: “Non digas cando estás no poder o que dicías na oposición”. En Galicia, ademais de ter xa experimentado os resultados da futura política laboral en España –gustaríame un mundo equivocarme- xa superamos esa fase de andar temendo as incoherencias e as hemerotecas: “Dixeras o que dixeras cando estabas na oposición, cando estás no poder tes a razón”.
(La Opinión de A Coruña, 29 de outubro de 11)
