si home si

A maiores de ter como promotores institucións tan desinteresadas como a SGAE e o COE, o cimo da coherencia da letra do himno español é que o autor sexa un parado manchego e estudiante de criminoloxía.

Googleando sobre tradicións, invencións e reciclaxes do Nadal para preparar o post anterior, atopei nunha unidade didáctica da Consellería de Educación un texto estreitamente relacionado co asunto, pero que achegaba opinión, máis que información. O estilo soábame, pero non debei ser meu, porque non o dei atopado no buscador deste blog. Finalmente, atopeino nos arquivos do meu ordenador. Era a columna navideña de hai cinco anos (daquela non tiña blog nin farrapos de gaita). Dous motivos para a reflexión:

1. Non sei como estarán as normas de cita nas unidades didácticas. Non polo copyright, senón pola credibilidade dos autores e dos textos.
2. Teño que mirar o da memoria, e non precisamente a do ordenador

“Queridos amigos : La ultima de mis grabaciones sin lugar a dudas con vuestro apoyo ha entrado en Japon .
Satisfaccion que quiero compartir con todos vosotros.
Agradecido recibid mi mas cordial saludo.

Edilberto…2007″.

Ehem, se hai alguén presente na sala que entenda xaponés…

Nin a Yolanda, nin a Losada, nin a ninguén dos que se propuxeran neste lugar. Máis espilido ca nós, atento como sempre á actualidade desde o outro lado do Gran Sol, Edilberto canta ó botellón (macrobotellón mix).

E adxunta letra (c+p)…

“ MACROBOTELLON “

Que pasa contigo tio , que no ti’es educacion

enrrollate bien colega y no seas tan MAMON !!!

No tires ahi la botella , que hay aqui un CONTENEDOR

Hay que ARRIMAR EL HOMBRO en el MACROBOTELLON

Di di li di li di dai ….di di li li di daaaaaa

Di di li di li di dai …di di li di li daaaaaaaa

Solo queremos DIVERTIRNOS , sin meternos en follon !!

Esa es la CULTURA de nuestro botellon !!

Di di li di li di dai ….di di li li di daaaaaa

Al alcohol con MODERACION , p’a no coger colocon

Enrrollate a una PIVITA , que tambien da SUBIDON !!

Di di li di li di dai ….di di li li di daaaaaa

Es tuya la decision de venir hoy al botellon

Si bebes NO CONDUZCAS !!! y un dia te haras mayor

Si bebes NO CONDUZCAS y llegaras mucho mejor

 

Music & lyrics Edilberto Alonso Copyright2007

E explicacións:

La cancion la compuse el ano pasado . Cuando en Sevilla y Cordoba organizaban macrobotellones de 20.000 asistentes. Vigo les siguio y luego Santiago . El de Santiago estaba previsto en el Obradoiro y una imagen en el Franco con botelloneros dando la vuelta con las alforjas cargadas de etilico hacia la Alameda me inspiro para escribirla. Se veia una valla impidiendo el acceso a la Catedral .

La grabe a principios de ano . Viendo la situacion actual , pienso que es el momento .

Como puedes ver , el objetivo es claro.

1) Estrofa : Ahorrar millones de euros en toda Espana en la recogida de basura

2) Fomentar la sana diversion

3) Evitar el consumo indiscriminado de alcohol y potenciar las relaciones humanas a traves del amor

4) Evitar muertes por accidentes de trafico despues de un botellon

Dous asuntos arreguizan Galicia: O botellón chega a ser tema de preocupación para as máis altas instancias do país -aka Monte Pío- e está o asunto Yolanda-Aduaneiros.

Respecto do primeiro, xa comentei e xa comentarei. Respecto do segundo, debo ser dos poucos que falei coas partes interesadas, alomenos con dúas delas, e a reconstrucción dos feitos podía ser esta:

1. Ós Aduaneiros, no seu desinteresado (ver punto 6.2 das conclusións) afán por poñer en solfa gráfica os aconteceres do país, pónlles o chamémoslle Paradoxo Castaño. Poñen maos á obra. Nace Tu quoque, ese clásico.
2. Yolanda Castaño, que sabe perfectamente que a imaxe é parte da súa obra, mira o resultado e mesmo lle fai gracia. Incluso recoñece que a roupa do armario é a do seu fondo de armario.
3. Pasa o tempo. Entre a chea de xente que visita Aduaneiros hai algún pajillero que outro.
4. Pasa o tempo. A Yolanda non lle fan tanta gracia algúns comentarios. Ata que un día “pon o asunto en maos do seu avogado”, como se adoita decir. Todos temos malos días, pero afortunadamente, non todos temos avogados (porque, como as pistolas, se os tes podes acabalos usando).
5. O avogado, cheo de razón coma todos, mándalle un email ó enderezo persoal do Aduaneiro de garda no que lle advirte que é avogado e que a súa representada está pero que moi disconforme coas súas actividades -coas do Aduaneiro, e máis ben con unha en concreto-
6. Ó Aduaneiro, como a todo ser humano galego normal que recibe unha notificación dun avogado, trémanlle as pernas e pásalle toda a vida por diante en 20 segundos, searcheando que puido ter feito para desencadear isto.Chega á conclusión de chamar a un avogado -avogada- e que entre eles se entendan, e a cruzar os dedos e as dedas.
7. Avogado e avogada quedan (pero non para ter avogaditos, como imaxinan os pajilleros). O avogado esixe a retirada dos comentarios e da gráfica. Segundo a súa representada, como postura inicial de negociación, é decir, punto de partida do releo feira de Monterroso style. Segundo o representado pola avogada, como condición sine qua non. Segundo a representada, o seu avogado queda á espera da resposta que lle dea á avogada o seu representado.
8. O representado decide que para ter que andar collendo o pincel gráfico con papel de fumar, mellor pechar o chiringuito e que lle dean bertorella a todo, acabando polo país este (GZ, en concreto). A representada indígnase toda porque, na súa consideración, de víctima pasou a verdugo.
9. O resto xa o están vendo

Por se lles interesan as conclusións, as que saquei son estas:

1. Alguén como Yolanda (ver 1 da cronoloxía) debería asumir que algunhas das reaccións que suscita non lle van gustar. En caso de que non lle gusten nada, nada, ten dereito a tentar evitalas. En todo caso, non estaría de máis a reflexión do que teñen que aturar desde os políticos ata os deportistas ou mesmo compañeiros de profesión dela como Suso de Toro, ou Sánchez Dragó, por citar extremos, e sen que normalmente pase nada nin se alporicen nin publica nin xuidicialmente.
2. Nesta parte do planeta, por moito anuncio de Legalitas que se escoite, acudir a un avogado sigue sendo un recurso extremo e último. Como antes ó médico (”púxose tan malismo que case chamamos ó médico”). Máxime cando o Aduaneiro dixo que estaba disposto a retirar os comentarios sen problema, e Yolanda asegura que tampouco faría pièce de résistance da retirada da ilustración.
3. Se aduaneiros decidiu aproveitar unha advertencia/ameaza para pechar a web, como din algúns, están no seu perfecto dereito, e mesmo se o fixesen para relanzala noutra reencarnación. Criticalo sería como dicir que a Aznar veulle ben electoralmente o atentado no que case o matan, porque que se saiba non o provocou el, ou que a oposición a Fraga aproveitou o sinistro do Prestige.
4. Procurando consideralo obxectivamente, Yolanda ten todo o dereito legal a reclamar contra a ilustración, e ningún lexítimo para que atendan a súa petición (ver 1). Si tería lexitimidade para que se suprimisen os comentarios que as dúas partes considerasen inxurioso. A partir de aí, os avogados.
5. Como era de prever, e moito me estraña que non se prevera, o remedio foi peor ca enfermidade. (Eu souben agora que Tu quoque era un flash, unha animación na que podías intervir. O do armario da roupa pensaba que era un guiño máis).
6. O cerne do asunto son tres:
   1. Que se debe poder poñer ou non. A libertade de crítica debe de ser total, coas contadas excepcións que pode imaxinar calquera con sentido común e no seu defecto, os tribunais e o seu ás veces peculiar sentido do que é xusto. Tanto para os autores como para os comentadores. A falsidade e a inxuria non son críticas admisibles, e quen abre a ventá para que se opine non debe admitilas, nin por acción nin por omisión. Que os orneos e o ácido sulfúrico constitúan o 90% dos comentarios na maioría das páxinas de ultradereita e o 50% noutras simplemente populares pode multiplicar as visitas, pero entre elas non está a miña. Pola mesma razón, a min non me tremaría o rato á hora de eliminar calquera comentario ofensivo, non para a miña vaidade, senón para a realidade dos feitos. Alguén pode exercer o sarcasmo sobre o abuso das subordinadas na miña escrita ou decir que estou feito un bocoi, pero non que recibo cartos para opinar a favor desto ou contra o outro. E hai páxinas que deixei de visitar, algunhas entre os links que mesmo recomendo, pola grande acollida que fan de acusacións gratuitas e mesmo imputacións de delicto, sen máis base que “teño escoitado que…” (Volvendo ó caso que nos ocupa, polo que recordo e vin na caché, quitado algún pajillero, os comentarios non eran especialmente agresivos).
   2. Que unha mostra clara de que esta sociedade é aínda moi precaria, pacata, pouco versátil e escasamente evolucionada é o feito de que un traballo como o de Aduaneiros siga sendo desinteresado, gratis et amore.
   3. Este rebumbio é unha mostra de que a cultura está viva, ou de nada?

Sempre pensei que ser protagonista dunha Aduanada era unha homenaxe. Como ter sido retratado por Warhol, pero sen cartos polo medio. E sempre pensei que Yolanda desactivaba a maioría das críticas afrontándoas a peito descuberto. Debía estar doblemente equivocado.

Falei cunha chea de xente para unha reportaxe sobre a exportación dos productos culturais galegos. Todos eran claramente calificables como triunfadores (se a eles non lles molestase). Curiosamente, practicamente todos falaron das dificultades, e quitado excepcións contadas (que polo demais non incluín no texto), sen referencias ós éxitos.

A conselleira de Vivenda, Teresa Táboas, advertiu que as subvencións ós alugueres podían ser un tiro pola culata, en base ás experiencias que houbo en Galicia, e independentemente de que é a Xunta quen ten as competencias en vivenda. Curiosamente, Solbes opinaba o mesmo hai un ano (sobre os tiros pola culata, non sobre as competencias):

Nosotros pensamos que el problema del alquiler no es tanto un problema de demanda como de oferta y pensamos, que por lo tanto, hay que ayudar a que haya más viviendas en alquiler. En ese sentido, en el Plan de Vivienda hay un apoyo importante al oferente de alquiler, incluyendo las sociedades que vayan a trabajar en el sector inmobiliario con viviendas de alquiler. De acuerdo con nuestro análisis económico, la subvención al inquilino se traslada a incremento de precios automáticamente y, por lo tanto, pensamos que, mientras no nos demuestren lo contrario, es una medida que tiene un impacto, digamos, muy poco efectivo y que, al final, lo que sirve es para aumentar los precios en vez de para bajarlos”.

Moncloa, 31 de marzo de 2006

Aclarado o apoio a priori de Solbes ás teses nacionalistas, o que hai que dilucidar é se o cheque-Chacón é o mesmo que o cheque-Trujillo, como desvelou EL PAIS, que facía Solbes que non se opoñía? Ou non son o mesmo?

Edilberto Alonso fai o que pode, emigrado en Irlanda como o fillo de Breogán aquel, pero á hora de compoñer quizais lle axudaría coñecer as preferencias dos residentes presentes en Galicia sobre quen merece unha homenaxe musical e quen non. Sen que esta iniciativa supoña apostar por tendencias de arte teledirixida ou realismo galegofriquista, fago un chamamento universal a propoñer persoas, lugares ou feitos merecentes de ser protagonistas dun tema do druida cantor. Logo xa lle faremos un chamamento particular a el para que se comprometa a facelo (sen presas, cando lle veña a inspiración e se lle presta)

Se alguén pensaba que o noso druida troveiro perdera a inspiración, está moi equivocado. Aquí a homenaxe a Man de Camelle.

(Para cando unha homenaxe a Antón Losada?)